.................................................................................................................................................. ................................................................................................................................................ TURKEY TRAVEL

25 Eylül 2007 Salı

Turchia

Turchia
Da Wikipedia, l'enciclopedia libera.
Vai a: Navigazione, cerca
Turchia

(dettagli)

Motto:


Informazioni
Nome completo: Repubblica di Turchia
Nome ufficiale: Türkiye Cumhuriyeti
Lingua ufficiale: Turco
Capitale: Ankara (3.582.000 ab.)
Politica
Governo: Repubblica parlamentare
Presidente: Abdullah Gül
Primo Ministro: Recep Tayyip Erdoğan
Indipendenza: Impero Ottomano:1299 Repubblica di Turchia:1923
Ingresso all'ONU: 24 ottobre 1945 1
Area
Totale: 780.580 km² (36°)
% delle acque: 1,3 %
Popolazione
Totale (2003): 68.109.469 ab. (17°)
Densità: 86,2 ab./km²
Geografia
Continente: Europa e Asia
Fuso orario: UTC +2
Economia
Valuta: Nuova Lira turca
PIL (PPA) (2005): 569.248 milioni di $ (19°)
PIL procapite (PPA) (2005): 7.950 $ (75°)
ISU (2004): 0,757 (medio) (92°)
Energia:
Varie
TLD: .tr
Prefisso tel.: +90
Sigla autom.: TR
Inno nazionale: İstiklâl Marşı
Festa nazionale: 29 ottobre


1È uno dei 51 Stati che hanno dato vita all’ONU nel 1945.
Visita il [[Portale:{{{portale}}}|Portale {{{portale}}}]]
La Repubblica di Turchia (in turco Türkiye Cumhuriyeti) è uno stato il cui territorio comprende l'estrema parte orientale della Tracia, in Europa, e la penisola dell'Anatolia, cinta a sud dal Mar Mediterraneo, ad ovest dal Mar Egeo, a nord-ovest dal Mar di Marmara ed a nord dal Mar Nero, tradizionalmente considerata la propaggine più occidentale del continente asiatico. La Turchia confina a nord-ovest con la Grecia e la Bulgaria, a nord-est con la Georgia, ad est con l'Armenia, l'Azerbaijan e l'Iran, a sud-est con l'Iraq ed a sud con la Siria.

La Turchia si estende su una superficie di 780.580 km², e nell'ultimo censimento (2002) è risultata avere 67.308.928 abitanti, professanti perlopiù la religione musulmana; sono presenti piccole minoranze cristiane (soprattutto ortodosse, ma anche cattoliche) ed ebraiche, mentre poco diffuso è l'ateismo.

La capitale è Ankara, una delle tre grandi città turche insieme a Smirne (in turco İzmir), e Istanbul; quest'ultima è la più grande metropoli del paese, nonché maggior centro industriale e commerciale.

Lingua ufficiale è il turco, ma sono presenti moltissime minoranze linguistiche.

La moneta ufficiale è la lira turca. Il presidente della Repubblica Turca è attualmente Abdullah Gül, mentre il primo ministro in carica è Recep Tayyip Erdoğan.

Indice [nascondi]
1 Geografia
2 Storia
2.1 Età antica e Medioevo
2.2 La conquista ottomana
2.3 Fine dell'Impero e nascita della Repubblica
2.4 Dalla seconda metà del XX secolo ad oggi
3 Province
4 Lingua
4.1 Altre lingue
5 Politica
6 Cultura
6.1 Religioni
7 Festività
8 Voci correlate
9 Altri progetti
10 Collegamenti esterni



Geografia [modifica]
Per approfondire, vedi la voce Geografia della Turchia.

La Turchia è due volte e mezzo più estesa dell'Italia, una penisola circondata dal Mar Nero a nord, dal Mar Mediterraneo a sud e dal mare Egeo a ovest. A nord-ovest invece si trova il Mar di Marmara. Il territorio asiatico confina con la Georgia, l'Armenia, la Repubblica Autonoma di Nakhchivan, l'Iran, l'Iraq e la Siria. La parte europea del paese confina con la Grecia e con la Bulgaria.

La Turchia è occupata da un maestoso fascio di catene montuose che vanno da est ad ovest: i monti Pontici ((Karadeniz Sıradağları) e i monti del Tauro. La massima elevazione è raggiunta dal monte Ararat (5165 m s.l.m.); altre montagne sono l'Elmadag, il Karabuk e il Bozdaglar. La catena montuosa dell'Abant Daglari (altitudine massima 1.794 m) si trova nella parte settentrionale del paese. Tra le vette del paese va annoverato anche il vulcano Erciyes Dağı, oramai spento.

I fiumi più importanti sono il Tigri e l'Eufrate, a cui si aggiungono il Meriç, l'Ergene e il Gediz.

Il territorio si suddivide in tre diverse zone climatiche: sulla costa del Mar Mediterraneo si hanno estati molto calde e inverni miti, sulle montagne del Tauro il clima è più umido, mentre il resto del paese ha un clima più caldo e secco.


Storia [modifica]

Età antica e Medioevo [modifica]
La Penisola Anatolica è stata la culla di una moltitudine di civiltà e di organizzazioni statali durante tutto il corso della storia dell'umanità. Tra le varie civiltà che vi si svilupparono nell'antichità, ricordiamo gli Ittiti, i Frigi, i Traci, i Lidii, gli Armeni e gli Elleni. Incorporata negli Imperi Persiano, Macedone, Romano e Bizantino, l'Anatolia ne seguì le vicissitudini, finché non fu invasa da tribù di etnia Turca a partire dall'XI secolo, a seguito della vittoria sull'esercito Bizantino ottenuta nella battaglia di Manzicerta dal condottiero Alp Arslan. I coloni Turchi furono presto unificati sotto il vessillo della tribù dei Turchi Selgiuchidi, i quali fondarono una fiorente e potente organizzazione statale, distrutta però nel corso delle grandi invasioni Mongole.


La conquista ottomana [modifica]
Nel corso del XIV e del XV secolo un'altra tribù Turca, quella degli Ottomani, riuscì ad imporre la sua egemonia oltre che in Anatolia anche in Grecia ed in buona parte della Penisola Balcanica, espansione coronata dalla conquista di Costantinopoli da parte del sultano Mehmet il Conquistatore (in Turco Fatih Sultan Mehmet).

Sotto i suoi successori l'Impero Ottomano continuò una politica di espansione che lo portò ad essere alla metà del XVI secolo, durante il regno del sultano Solimano il Magnifico, la prima potenza militare ed economica d'Europa e del bacino del Mediterraneo. Con Mehmet III (1566 - 1603) l'impero subì i primi insuccessi.


Fine dell'Impero e nascita della Repubblica [modifica]
Immagine satellitare della TurchiaIniziò pertanto una decadenza politica e militare dell'Impero Ottomano, etichettato ad un certo punto come Il malato d'Europa, decadenza che culminò al termine della Prima Guerra Mondiale con la sua dissoluzione e la spartizione delle residue province tra le potenze vincitrici.

In questo contesto emerse la figura di Mustafa Kemal, un ufficiale del disciolto esercito Ottomano, eroe di guerra per il ruolo avuto nella battaglia di Gallipoli, che riuscì a coagulare attorno a sé un esercito di resistenza che con una serie di vittorie liberò la Penisola Anatolica dagli eserciti delle potenze occupanti. La Repubblica Turca fu quindi fondata nel 1923, e Mustafa Kemal ne divenne il primo Presidente, carica che mantenne fino alla morte; sotto la sua guida ed i dettami della sua dottrina, il cosiddetto Kemalismo, la Turchia venne trasformata in uno stato moderno e secolare, sullo stampo delle democrazie occidentali.

Tra le varie riforme attuate da Mustafa Kemal sicuramente la più importante è quella linguistica (riforma linguistica turca), mediante la quale la lingua turca fu epurata dai prestiti arabi e persiani per introdurvi parole di origine turca o di nuova formazione. Importante fu inoltre l'adozione di una variante leggermente modificata dell'alfabeto Latino, più adatto alla lingua turca che, presentando otto vocali, mal si prestava ad essere scritta tramite l'alfabeto arabo. Durante la presidenza di Kemal inoltre venne imposto l'uso del cognome in sostituzione dell'uso orientale del patronimico (per l'occasione il parlamento Turco onorò Mustafa Kemal con il cognome Atatürk, in Turco Padre dei Turchi) ed il suffragio universale fu esteso anche alle donne (che in molti paesi europei non godevano ancora di questo diritto). Mustafa Kemal, inoltre, per modificare l'immagine del proprio paese, invitò il popolo a vestire abiti occidentali (senza tuttavia proibire l'uso di quelli tradizionali, fatta eccezione che per il fez, tipico copricapo turco che aveva sostituito il turbante nel XIX secolo).


Dalla seconda metà del XX secolo ad oggi [modifica]
La Turchia non partecipa alla seconda Guerra Mondiale. Nel 1951 entrò a far parte della NATO, diventando uno dei paesi cardine dell'alleanza, con un esercito convenzionale secondo tra i paesi membri soltanto a quello degli USA. L'esercito Turco ha giocato un ruolo centrale nella storia moderna della Turchia, assurgendo a custode ultimo dei principi di laicità ed occidentalità, a volte arrivando addirittura ad interrompere la dinamica parlamentare con una serie di tre colpi di stato (1960, 1971, 1980) seguiti da brevi governi militari volti ufficialmente a ristabilire i principi del Kemalismo, in realtà, a parte il primo caso, a reprimere duramente l'opposizione sindacale e politica. Negli ultimi anni l'esercito Turco ha evitato il ricorso ai colpi di stato, però non ha mai rinunciato al suo ruolo di custode della Repubblica, come nel cosiddetto colpo di stato post moderno con cui alla fine degli anni '90 del XX secolo venne disciolto il partito islamico allora al governo. In particolare, lo Stato maggiore delle Forze Armate controlla le dinamiche politiche attraverso L'MGK (Consiglio di Sicurezza Nazionale), le cui "raccomandazioni" sono pressoché ineludibili da parte delle istituzioni politiche.

Gli ultimi governi della Turchia (paese membro del Consiglio d'Europa, paese associato alla Comunità Economica Europea dal 1963 e successivamente all'Unione Europea, con cui è in unione doganale dal 1996) stanno riformando ulteriormente lo stato per entrare nell'Unione Europea, a cui è ufficialmente paese candidato dal Consiglio Europeo di Helsinki del 1999. Nel 2005 sono iniziati ufficialmente i negoziati per l'ingresso nell'Unione Europea. Tra i vari problemi da risolvere oltre che l'adozione dell'acquis comunitario, ci sono: la questione del coinvolgimento Turco del Nord a Cipro del Sud, la cui parte settentrionale, sede di Repubblica Turca di Cipro Nord, fu protetto dall'esercito Turco dal 1974; la questione delle minoranze Curde, sfociata negli ultimi vent'anni del XX secolo in un'aperta ribellione del partito comunista kurdo PKK, considerato gruppo terroristico dall'UE e dall'USA, contro la repressione dello Stato messa in atto con l'ultimo golpe, e continuata in maniera altrettanto dura fino ai nostri giorni ma soprattutto contro la politica iniziata da Mustafa Kemal, che ha negato il diritto a parlare lingue diverse dal turco. Finalmente oggi è stata concessa anche la libertà di parlare la propria madre lingua a tutti coloro che vivono in Turchia, come pure la libertà di professare liberamente ideologie come quelle anarchica e comunista.


Province [modifica]
Per approfondire, vedi la voce Province della Turchia.

La Turchia è divisa in 81 province (in turco iller, al singolare il); il numero viene utilizzato anche nelle targhe.


Lingua [modifica]
Per approfondire, vedi la voce Lingua turca.

La lingua ufficiale è il Turco, usato perlopiù nella forma standard stabilita negli anni '30 del XX secolo nel corso della riforma linguistica della lingua turca e le forme dialettali da questa derivate; più rare, ma ancora presenti e variamente comprese, le varianti dialettali dell'Ottomano.


Altre lingue [modifica]
Tra le altre lingue parlate, al giorno d'oggi sempre più come seconde lingue, tra le svariate minoranze presenti nella popolazione turca, ricordiamo l'albanese, l'arabo, l'armeno, l'avaro, l'azero, il bosniaco, il circasso, il cosacco, il daghestano, l'estone, il georgiano, il greco, l'ispano-giudeo, il kazaco, il kirghiso, il laz, il macedone, il polacco, il russo, il tedesco, il tartaro, il turkmeno, il turoyo (un dialetto della lingua aramaica), l'uzbeko e lo zazaki.

Discorso diverso per il curdo, parlato da qualche milione di persone, soprattutto nel sud-est del paese, e che rimane per molti la prima lingua, e per alcuni, specie anziani, l'unica lingua parlata.

Il greco pontico nell'area di Trebisonda (pontos, abbreviazione di pontos euxeinos, indica il Mar Nero in laz). Una versione moderna dell'aramaico è parlata in alcuni villaggi della Turchia centrale e meridionale; un dialetto arabo è diffuso a sud-ovest del Lago Van. Del gruppo delle lingue caucasiche del sud, il georgiano è ampiamente usate nel nord-est della Turchia come il circasso in alcuni villaggi geograficamente dispersi. Inoltre nel sud-est il kirmanch e il zazaki sono parlati come dialetti del curdo sebbene siano due dialetti significativamente differenti e spesso considerate due lingue diverse. In aggiunta sono parlati da piccoli gruppi altre lingue del ceppo turco. Una piccola minoranza ebrea di Istanbul parla ladino o giudeo-ispanico, e discende direttamente dagli ebrei fuggiti dalla Spagna nel 1492 che trovarono rifugio nella zona di Istanbul. Il professor Einar Haugen (1906-1994) della Norvegia ha studiato l'ekte gudbrandsdalmål - un dialetto parlato nella regione norvegese del Gudbrandsdalen - tra i Norvegesi immigrati nello Iowa, trovando tracce di reminiscenze del cretico e degli antichi dialetti spagnoli della Turchia, rendendo la zona estremamente interessante per le ricerche sul linguaggio e sull'antropologia.


Politica [modifica]
La Turchia è una repubblica parlamentare sin dalla sua fondazione, avvenuta nel 1923 ed è stato uno dei primi paesi a concedere ai suoi cittadini il suffragio elettorale universale, benché fino agli anni '50 sia stata retta da un sistema a partito unico. L'attuale sistema legislativo unicamerale è entrato in vigore con la costituzione del 1982, che ha assegnato l'esclusiva del potere legislativo alla Grande Assemblea Nazionale Turca (in turco Türkiye Büyük Millet Meclisi, il cui acronimo è TBMM), composta da 550 deputati eletti ogni cinque anni con un sistema proporzionale corretto da uno sbarramento del 10%. Il potere legislativo della TBMM, dalla cui maggioranza viene eletto il primo ministro (in turco Başbakan), viene controbilanciato da quello del Presidente della Repubblica (in turco Cumhurbaşkanı), il quale, eletto ogni sette anni, ha ampi poteri di controllo e supervisione sia dell'esecutivo che del corpo legislativo. In ogni caso, una posizione privilegiata di controllo politico viene occupata dal MGK, il Consiglio di Sicurezza Nazionale, composto da molti militari (a seguito di una recente modifica costituzionale i militari non occupano più la maggioranza assoluta dei seggi del Consiglio, tuttavia i membri politici che lo compongono sono quasi sempre di origine militare). Il MGK, pur non occupandosi quotidianamente dei problemi della politica, si riserva il diritto di inviare raccomandazioni prescrittive a tutti gli altri organi costituzionali, su questioni che ritiene di rilevanza fondamentale per il paese. Questo significa che, di fatto, le Forze Armate hanno ancora il controllo delle grandi scelte politiche del paese. Negli ultimi anni la struttura politica e legislativa della Repubblica Turca è stata oggetto di riforme e ristrutturazioni, nell'intento di centrare gli obiettivi richiesti dall'Unione Europea nel quadro della strategia di preadesione. Per quanto riguarda la religione, la politica di Ataturk negli anni venti e trenta del sec. XX è stata volta a creare uno stato laico, liberando la società turca dagli "impacci" che l'Islam poneva (il velo, ad esempio); infatti tali impacci costituivano dei freni alla modernizzazione della società e dell'economia. Certa storiografia distratta ha definito "modernizzazione" anche riforme che più propriamente andrebbero definite "occidentalizzazione", come la decisione di passare dall'alfabeto arabo a quello latino, o la scelta di costruire un'amministrazione fortemente centralizzata, sul modello di quella francese. Nello stesso tempo Ataturk lottò con successo contro le minoranze religiose, rimuovendole dalla Turchia e con lo scambio di popolazioni (greci ortodossi in Turchia trasferiti in Grecia in cambio di turchi in Grecia trasferiti in Turchia). Il risultato é che oggi il 98% della popolazione é musulmana. È necessario ricordare che, nel cosiddetto "scambio di popolazione" con la Grecia, fu espulsa, senza troppi distinguo, anche la piccola comunità di Turchi di religione cristiano-ortodossa. Inoltre Ataturk costituì un direttorato degli affari religiosi, tuttora esistente e dotato di moltissimi dipendenti, avente lo scopo di controllare la vita religiosa del paese. Questo tipo di controllo ha avuto quasi sempre una direzione repressiva. Tuttavia, quando il fenomeno del comunismo ha vissuto periodi di fermento e di rinascita, i militari, autodichiaratisi depositari del kemalismo, hanno allentato la morsa del laicismo di stato per usare la religione in funzione anticomunista.


Cultura [modifica]
Dervisci piroettanti.Motto non ufficiale del paese: Yurtta Sulh, Cihanda Sulh (Pace a Casa, Pace nel Mondo)

Religioni [modifica]
Musulmani sunniti e sciiti 98%, cristiani 1%, atei e agnostici 1%.


Festività [modifica]
29 ottobre (dichiarazione della Repubblica).
23 Aprile (fondazione del primo parlamento e festa dei bambini).
19 Maggio (inizio della guerra di indipendenza e festa dei giovani e dello sport).
30 Agosto (fine della guerra di indipendenza e festa di vittoria).

Voci correlate [modifica]
Targhe automobilistiche turche
Alevismo
Chiesa cattolica in Turchia
Lista di dighe turche
Elezioni in Turchia

Altri progetti [modifica]
Commons
Wikimedia Commons contiene file multimediali su Turchia

Collegamenti esterni [modifica]
Turchia su DMoz (Segnala su DMoz un link pertinente all'argomento Turchia)

Turchia.Net - Un buon aiuto a chi vuole programmare un viaggio in Turchia.
(Turkey) CappadociaInformation
Scheda della Turchia dal sito Viaggiare Sicuri - Sito curato dal Ministero degli Esteri e dall'ACI.
Visitare la Turchia - Scheda curata dall'Ufficio Cultura e informazioni Ambasciata della Turchia
Mappa della Turchia.
Sito sulla Turchia
Traduttori Turchi in Italia
(Turkey) Cappadocia
TurchiaOggi - Bollettino di informazioni Politiche - Economiche - Turistiche - Artistiche - Sportive
Turkey Travel (en)



▼ EspandiStati del mondo · Europa
Albania · Andorra · Armenia · Azerbaijan · Austria · Belgio · Bielorussia · Bosnia-Erzegovina · Bulgaria · Cipro · Croazia · Danimarca · Estonia · Finlandia · Francia · Georgia · Germania · Grecia · Irlanda · Islanda · Italia · Kazakistan · Lettonia · Liechtenstein · Lituania · Lussemburgo · Repubblica di Macedonia · Malta · Moldavia · Principato di Monaco · Montenegro · Norvegia · Paesi Bassi · Polonia · Portogallo · Regno Unito · Repubblica Ceca · Romania · Russia · San Marino · Serbia · Slovacchia · Slovenia · Spagna · Svezia · Svizzera · Turchia · Ucraina · Ungheria · Città del Vaticano

Altri territori

Akrotiri e Dhekelia · Isole Fær Øer · Gibilterra · Guernsey · Isola Jan Mayen · Jersey · Isola di Man · Svalbard

▼ EspandiStati del mondo · Asia
Medio oriente: Arabia Saudita · Bahrain · Cipro · Emirati Arabi Uniti · Giordania · Iran · Iraq · Israele · Kuwait · Libano · Oman · Autorità Nazionale Palestinese · Qatar · Siria · Turchia · Yemen

Asia centrale: Afghanistan · Armenia · Azerbaijan · Georgia · Kazakistan · Kirghizistan · Russia · Tagikistan · Turkmenistan · Uzbekistan

Sub continente indiano: Bangladesh · Bhutan · India · Maldive · Nepal · Pakistan · Sri Lanka

Estremo oriente: Cina · Giappone · Corea del Nord · Corea del Sud · Mongolia · Taiwan

Indocina: Birmania · Brunei · Cambogia · Filippine · Indonesia · Laos · Malesia · Singapore · Thailandia · Timor Est · Vietnam

Paesi candidati all'allargamento dell'Unione Europea
Paesi ufficialmente "candidati" ad entrare nell'UE: Croazia · Repubblica di Macedonia (FYROM) · Turchia
NATO - North Atlantic Treaty Organisation
Belgio · Bulgaria · Canada · Danimarca · Estonia · Francia · Germania · Grecia · Islanda · Italia · Lettonia · Lituania · Lussemburgo · Norvegia · Olanda · Polonia · Portogallo · Regno Unito · Repubblica Ceca · Romania · Slovacchia · Slovenia · Spagna · Stati Uniti d'America · Turchia · Ungheria





Estratto da "http://it.wikipedia.org/wiki/Turchia"
Categorie: Turchia | Europa mediterranea | Voci di qualità su ja.wiki | Voci di qualità su en.wiki

Etiketler:

تركيا

Türkiye Cumhuriyeti
تركيا صورة:شعار تركيا.png
علم شعار

نشيد تركيا الوطني
العاصمة أنقرة
أكبر مدينة إسطنبول
اللغة الرسمية التركية
نظام الحكم
رئيس
-رئيس الوزراء جمهورية
عبد الله غول

رجب طيب أردوغان

الاستقلال (إعلان الجمهورية)
29 أكتوبر 1923
مساحة
- المجموع
- المياه(%)
779،452 كم2 (36)

1،3

عدد السكان
- احصائيات عام 2004
- كثافة السكان
68،109،469 (17)

86،2/كم2 (—)

الناتج القومي الاجمالي
- الناتج القومي
- الناتج القومي للفرد
458،200،000،000$(_)

6،700$ ({{{التصنيف العالمي للناتج القومي للفرد}}})

العملة ليرة تركية جديدة (TRY)
فرق التوقيت
- الصيف +2 (UTC)
+2 (UTC)
رمز الانترنت .tr
رمز المكالمات الدولي +90

تركيا (بالتركية: Türkiye) هي دولة يقع الجزء الأكبر منها في قارة آسيا وجزء آخر صغير في قارة أوروبا. يقع مضيقا البوسفور والدردنيل في أراضيها مما يجعل موقعها إستراتيجيا ومؤثرا على الدول المطلة على البحر الأسود. يحدها جورجيا وإيران وأرمينيا وأذربيجان شرقا، العراق وسوريا والبحر المتوسط جنوبا، بحر إيجة واليونان وبلغاريا غربا، البحر الأسود شمالا.

كانت تركيا مركزا للحكم العثماني حتى عام 1922 م إلى أن تم إنشاء الجمهورية التركية عام 1923 على يد مصطفى كمال أتاتورك .

فهرس [إخفاء]
1 التاريخ
2 الجغرافيا
3 السكان
3.1 اللغة
3.2 الديانة
3.3 الأعياد و العطل
4 السياسة
4.1 النظام السياسي
4.2 السياسة الخارجية
4.3 العلاقات التركية العربية
4.4 التقسيم الاداري و أهم المدن
5 الاقتصاد و البنية التحتية
5.1 الصناعة و المعادن و الزراعة
5.2 السياحة
5.3 المواصلات
5.4 الاتصالات
6 الثقافة
7 التعليم
8 مواضيع متصلة
9 مواقع خارجية
10 المصادر



[تحرير] التاريخ

مصطفى كمال أتاتورك: مؤسس تركيا الحديثةتفككت الدولة السلجوقية فتكونت السلطنة العثمانية فيها بين القرنين الرابع عشر و السادس عشر و أخذت بالتوسع حتى سيطرت على الأمبراطورية البيزنطية و بلغاريا و صربيا إلى أن توقف توسعها إثر هزيمة بايزيد الأول (يلدرم) الصاعقة عام 1402 م على يد تيمورلنك شهدت تركيا بعد الحرب العالمية الأولى حركة قومية قادها مصطفى كمال أتاترك أي (أب الأتراك) الذي ألغى السلطنة و أعلن تركيا جمهورية فتولى رئاستها عام 1923 م حتى و فاته عام 1938 م وقد تمكن من استبدال المبادىء الإسلامية بأعراف قومية علمانية و استبدل الكتابة في تركيا من العربية إلى اللاتينية خلفه (عصمت انينو) حتى عام 1950 م سيطر الحكم المدني على البلاد حتى عام 1973 وحكم العسكر بعد هذا التاريخ فأدى ذلك إلى وضع غير مستقر فاندلعت أعمل العنف عام 1980 م تعاني الحكومة التركية من معارضة الأكراد و الأرمن حيث أن الاكراد يمثلون ا بين 20-25 مليون نسمة و الحكومة لا تعترف بهم كجمهورية مستقلة و في عام 1991 م سمح الرئيس التركي أوزال بلجوء الأكراد غلى الأراضي التركية إثر ثورتهم في العراق و في عام 1993 م أصبحت تسلنو تشيلر أول رئيسة للوزراء في تركيا.


[تحرير] الجغرافيا
المقال الرئيسي: جغرافيا تركيا

صورة فضائية لتركياتبلغ مساحة أراضي تركيا 779.452 كم و يقع 97% منها في قارة آسيا و الباقي في أوروبا. يطل غرب تركيا علي بحر إيجة و جنوبها علي البحر المتوسط و شمالها علي البحر الأسود. تقاسمها الحدود ثمان دول منها العراق و سوريا.

يوجد بتركيا مصادر عديدة للمياة العذبة كالأنهار و البحيرات. و أكثر من ثلث مساحتها هي أراضٍ زراعية و تغطي الغابات أكثر من ربع أراضيها. و يوجد بها جبال عديدة أعلاها جبل أرارات (5137 متر). و تتحكم تركيا بعدة جزر معظمها في بحر إيجة و البحر المتوسط، أهمها جزيرة أمروز (279 كم مربع).


[تحرير] السكان
يبلغ عدد سكان الجمهورية التركية حوالي 70 مليون نسمة حسب إحصاءات عام 2005. التركيبة السكانية لتركيا معقدة و مكونة من عشرات الأعراق، التي يرجع أسباب تشكيلها إلى عهد الدولة العثمانية، حيث كانت مناطق نفوذها تشمل أراضي واسعة في آسيا، أوروبا و أفريقيا و تحكم العديد من الشعوب. لا يوجد إحصاءات رسمية لعدد السكان حسب الأعراق، لأن الحكومة التركية ترى في تركيا بلدا لكل الأتراك بغض النظر عن أصولهم العرقية، الذي لا يلقى القبول من كل الأقليات و خاصة الأكراد. حسب تقديرات في هذا الصدد، يشكل الأتراك أكبر تشكيلة عرقية للسكان (حوالي 70-80%)، يليهم الأكراد (20-30%)، ثم الزازيون (2-3%)، فالعرب (2%)، الشركس (0،5%) و الجورجيون (0،5%). هناك أقليات أخرى: أرمن، يونان، آشور، أراميون، بوسنيون، ألبان، شيشانيون، بلغار،لازيون وغيرهم. تعد الأقليات القرمية، التتارية، الأذرية، الغاغازية، الأوزبكية، القرغيزية، التركمانية، الكازاخية أقليات تركية.

هناك جاليات تركية كبيرة في المهجر، تتركز معظمها في دول الاتحاد الأوروبي، حيث يشكل الأتراك على سبيل المثال أكبر جالية أجنبية في ألمانيا، يبلغ تعدادها ما يقارب الأربعة ملايين نسمة. هناك جاليات تركية كبيرة أيضا في الولايات المتحدة وكندا وأستراليا.


[تحرير] اللغة
اللغة الرسمية هي اللغة التركية، كما يتحدث بها حوالي 77% من سكان البلاد. اللغة الكردية تستعمل بين أبناء الأقلية الكردية (حوالي 20%)، حوالي 2% ما زالوا يتكلمون اللغة العربية بين الأتراك ذوي الأصول العربية. اللغات الأخرى هي لغات الأقليات المتواجدة في البلاد: الآرامية، الأرمينية، الألبانية، الجورجية، اليونانية، اللازية و الشركسية. هناك عدة لهجات للغة التركية، تختلف بحسب المنطقة المتدوالة بها. اللغات الانجليزية و الألمانية و الفرنسية منتشرة وخاصة بين الطبقة العليا وفي المدن الكبرى وفي المناطق السياحية. تنتشر اللغة الألمانية بين الطبقة العاملة، التي عملت يوما ما في ألمانيا.


[تحرير] الديانة
يدين غالبية سكان تركيا بالديانة الإسلامية، حسب الإحصاءات الرسمية فإن ذلك يشكل 99،8% من سكان البلاد. حوالي 60-70% منهم يتبعون الطائفة السنية، بينما زهاء 20-30% يتبعون الطائفة العلوية. كما يدين حوالي 0،2% بالمسيحية و خاصة الأرثوذكسية، و 0،04% باليهودية. كان المسيحيون يشكلون حوالي ما نسبته 20% من سكان أراضي تركيا الحالية في بداية القرن العشرين.

نص المادة 24 من دستور عام 1982 يشير إلى أن مسألة العبادة هي مسألة شخصية فردية. لذا لا تتمتع الجماعات أو المنظمات الدينية بأي مزايا دستورية. هذا الموقف و تطبيق العلمانية بشكل عام في تركيا نبع من الفكر الكمالي، الذي ينسب لمؤسس تركيا الحديثة كمال أتاتورك الداعي للعلمانية و فصل الدين عن الدولة. المنشآت الإسلامية و رجال الدين يتم إدارتهم من قبل دائرة المسائل الدينية (Diyanet İşleri Bakanlığı). تقوم بتوظيف حوالي مئة ألف إمام و مؤذن وشيخ دعوة، كما تقوم بصيانة و إنشاء المساجد. لا يتم دعم منظمات الديانات الأخرى بشكل رسمي، ولكنهم في المقابل يتمتعوا بإدارة ذاتية و حرية العمل.


[تحرير] الأعياد و العطل
12/04


[تحرير] السياسة

[تحرير] النظام السياسي
تتمتع الجمهورية التركية بنظام سياسي شبيه بالأنظمة الديمقراطية الغربية، التي تنقسم عامة إلى جهاز تشريعي، تنفيذي و قضائي. تبنت البلاد الحياة الديمقراطية بعد تطبيق دستور عام 1982 و بعد سنوات من الحكم العسكري. يشكل المجلس القومي التركي أو البرلمان (Türkiye Büyük Millet Meclisi) الجهاز التشريعي. المجلس يتكون من 550 نائب، يتم انتخابهم كل خمس سنوات مباشرة من الشعب. كل مواطن تركي مقيم في تركيا له حق الإنتخاب ابتداءا من سن الثامنة عشرة، لذا لا يستطيع الملايين من الأتراك المغتربين المشاركة في الانتخابات. أعلى سلطة سياسية في البلاد هي سلطة رئيس الدولة، الذي يتم إنتخابه كل سبع سنوات من قبل البرلمان. لا يسمح بإعادة إنتخاب الرئيس حسب الدستور. يوكل رئيس الدولة رئيس الحزب المنتصر بالإنتخابات النيابية مهمة تشكيل الحكومة، لكي يصبح بدوره رئيس الحكومة، بعدها يقوم رئيس الدولة بالموافقة أو رفض أعضاء الحكومة.

المحكمة الدستورية هي أعلى محكمة تركية. تقوم المحكمة بفحص مدى مطابقة القوانين المشرعة من البرلمان مع بنود الدستور. تم إنتخاب تولاي توكو (Tülay Tuğcu) في عام 2005 لتكون أول امرأة ترأس أعلى محكمة في البلاد.

إقرأ أيضا في هذا السياق:

قائمة رؤساء تركيا
قائمة رؤساء وزراء تركيا
أهم الأحزاب السياسية التركية هي:

حزب العدالة و التنمية (Adalet ve Kalkınma Partisi، AKP)
حزب الحركة القومية (Milliyetçi Hareket Partisi، MHP)
حزب الشعب الجمهوري (Cumhuriyet Halk Partisi، CHP)
حزب الطريق الحقيقي (Doğru Yol Partisi، DYP)
حزب الشباب (Genç Parti، GP)
حزب الشعب الديمقراطي (Demokratik Halk Partisi، DHP)
حزب الوطن الأم (Anavatan Partisi، AP)
حزب السعادة (Saadet Partisi، SP)
حزب اليسار الديمقراطي (Demokratik Sol Parti، DSP)

[تحرير] السياسة الخارجية
تحاول تركيا الإنضمام لعضوية الإتحاد الأوروبي منذ تأسيس الإتحاد في عام 1993. حصلت تركيا رسميا على صفة دولة مرشحة للإنضمام عام 1999 و بدأت مفاوضات العضوية عام 2004. مسألة إنضمام تركيا للإتحاد قسمت الأعضاء الحاليين في الإتحاد إلى معارض ومؤيد. يقول المعارضون بأن تركيا هي ليست دولة أوروبية و إنما جزء من الشرق الأوسط و آسيا و أنها سياسيا و اقتصاديا و ثقافيا لا تلبي الشروط الأدنى للعضوية و ستكون عبئ على الإتحاد. بينما يقول المؤيدون بأن العضوية ستمنع انتشار الفكر المتشدد في منطقة الشرق الأوسط ، التي قد توقع تركيا في يوم من الأيام تحت سيطرة المتشددين، أيضا بأن لدى تركيا أراضي زراعية شاسعة و أيدي عاملة كبيرة ستفيد الاقتصاد الأوروبي. الأشياء الإيجابية التي نتجت عن نية تركيا الإنضمام للإتحاد و فرض الإتحاد شروط لبدء مفاوضات العضوية هي تقليص سيطرة الجيش على مجريات الحياة السياسة في البلاد، نمو الحريات و حقوق الإنسان و خاصة فيما يتعلق بحقوق الأقليات كالأقلية الكردية. كما حاولت تركيا جاهدة في الفترة الأخيرة حل مشكلة قبرص، التي قامت بإحتلال الجزء الشمالي منها عام 1974 تحت ذريعة حماية حقوق الأقلية التركية هناك.


[تحرير] العلاقات التركية العربية
تميزت العلاقات التركية العربية بالتوتر منذ أيام حكم الامبراطورية العثمانية لمعظم البلاد العربية. بعد تقسيم ملكية الدول العربية بين الدول الإستعمارية و إنهيار الامبراطورية العثمانية، حاولت تركيا منذ نشأة الجمهورية التركية في بداية القرن التركيز على علاقاتها مع الغرب و خاصة أوروبا و الولايات المتحدة. كما أن اتباع السياسة الخارجية التركية السياسة الغربية و خاصة الأمريكية، أدى إلى تحسن العلاقات التركية الإسرائيلية، التي يرى فيها العرب تهديدا لمصالحهم و أمنهم. على مدى العقود السابقة تحالفت تركيا بشكل غير رسمي مع إسرائيل و عقدت العديد من الاتفاقيات التجارية و العسكرية مع الدولة العبرية. رأت سوريا في ذلك تهديدا مستمرا لها. كما ساهمت سياسات تركيا المائية والزراعية و بناء العديد من السدود في مشروع جنوب شرق الأناضول على نهري دجلة و الفرات، اللذان هم عصب الحياة في العراق و سوريا، و التدخل العسكري التركي في شمال العراق، إلى المزيد من التوتر السياسي و خاصة مع العراق. كادت أن تؤدي مسألة اقليم الإسكندرونة المتنازع عليه مع سوريا و اتهام تركيا لسوريا بدعم حزب العمال الكردستاني المحظور إلى نشوب نزاع عسكري بين البلدين. بعد وصول الأحزاب الإسلامية المعتدلة إلى سدة الحكم في السنوات الأخيرة، تحاول تركيا تحسين علاقاتها بجيرانها و خاصة العرب منهم. احتجت تركيا مرارا على سياسة إسرائيل الإستيطانية و العمليات العسكرية القاسية ضد المدنيين الفلسطينيين.


[تحرير] التقسيم الاداري و أهم المدن
تنقسم تركيا إلى سبعة مناطقهي كالتالي:

منطقة ايجه
منطقة البحر الأسود،تركيا
منطقة وسط الأناضول
منطقة شرق الأناضول
منطقة مرمره،تركيا
منطقة البحر الأبيض المتوسط،تركيا
منطقة جنوب شرق الأناضول
كما تنقسم هذه المناطق إلى 81 محافظة، للمزيد انظر تركيا (تقسيمات ادارية)

يعيش حوالي 75% من الأتراك في المدن. اسطنبول هي أكبر مدن البلاد و أحد أكبر مدن العالم، حيث يبلغ عدد سكانها حوالي عشرة ملايين نسمة (احصاءات عام 2005). تليها العاصمة أنقرة (حوالي 3،5 مليون نسمة/2005)، أهم المدن الأخرى:

ازمير (حوالي 2،5 مليون نسمة/2005)
بورصة (حوالي 1،4 مليون نسمة/2005)
أضنة (حوالي 1،3 مليون نسمة/2005)
غازيانتيب (حوالي مليون نسمة/2005)

[تحرير] الاقتصاد و البنية التحتية

جبال ملح باموكالهتتركز مراكز الصناعة و التجارة التركية حول منطقة مدينة اسطنبول و في باقي المدن الكبرى و خاصة في الغرب. هناك فرق كبير في مستوى المعيشة و الحالة الاقتصادية بين الغرب الصناعي و الشرق الزراعي. يعتبر القطاع الزراعي أكبر قطاع من حيث تشغيل العمالة، حيث تبلغ النسبة حوالي 40% من مجمل قوى العمل في البلاد، و لكنه ينتج ما نسبته حوالي 12% فقط من الناتج القومي. القطاع الصناعي ينتج حوالي 29،5%، قطاع الخدمات حوالي 58،5% من الناتج القومي لتركيا. يعمل في قطاع الصناعة 20،5%، في قطاع الخدمات 33،7% من مجمل عدد الأيدي العاملة. تم إنشاء اتحاد جمركي بين تركيا و الاتحاد الأوروبي منذ عام 1996، حيث تبلغ نسبة صادرات تركيا إلى الاتحاد الأوروبي حوالي 51،6% من مجمل صادراتها.

في الفترة ما بين 1945 إلى بداية الثمانينات، اتبعت الحكومة سياسة اقتصادية تركز على الاقتصاد الداخلي. حاولت من خلالها حماية الشركات المحلية عن طريق فرض قيود على الشركات و الواردات الأجنبية. تعرقلت حركة الصادرات في هذه الفترة بفعل البيروقراطية و الفساد المنتشر، كما نقصت الايرادات المالية الحكومية اللازمة لتحسين الصناعة و تحديثها و استيراد البضائع و المواد الخام اللازمة لها. الجزء الأكبر من القطاع العام التركي كان غير منظم بشكل فعال. أيضا، تم استغلالهم من الساسة لأغراض سياسية و اجتماعية. على سبيل المثال تم فرض رسوم بيع موحدة على منتجات بعض شركات القطاع العام، و تم استعمال بعضهم كملجأ لتوظيفهم العاطلين عن العمل في وقت لم تكن تلك الشركات في حاجة إلى عمالة جديدة. في أغلب الأحيان اضطرت الحكومة عادة لصرف أكثر مما هو مخطط له في الخطط الخمسية، وكانت النتيجة دائما لصالح المصروفات و ليس العائدات. استمر عجز الميزانية في التصاعد و زادت نسبة التضخم و معهم الدين الخارجي للدولة، مما أدى إلى انخفاض قيمة العملة التركية، حيث أصبح في بعض السنوات من المعتاد الحصول على نسب تضخم ذو خانتين مئوية. ساعد الوضع السياسي الداخلي الغير مستقر و المشاكل العسكرية في قبرص و المناطق الكردية لزيادة مصاريف الدولة و تعجيز الاقتصاد. في الستينات، زادت نسبة الأتراك العاملين في الخارج بشكل كبير، إلى أن أصبحوا في منتصف السبعينات يشكلون بضعة ملايين، و أصبحوا يساهموا في تنمية الاقتصاد التركي بشكل غير مباشر من خلال تحويلاتهم. برغم كل هذه الصعاب كان النمو الاقتصادي التركي مستقر و يمكن وصفه بشكل عام بأنه عالي، حيث بلغ على سبيل المثال نسبة 6،7% في الخمسينات، و 4،1% في السبعينات. مع تنحية الحكم العسكري للبلاد عام 1982، دخلت تركيا مرحلة سياسية و اقتصادية جديدة، ركزت فيها الدولة على الصادرات و أزالت القيود على الواردات و فتحت الباب للاستثمار الأجنبي. قامت الحكومة في السنوات التالية بتشجيع خصخة القطاع العام و دعمت القطاع الخاص. عانت البلاد في 1994، 1999 و 2001 أزمات اقتصادية حادة مما أدى إلى إنهيار الليرة التركية إلى أدنى مستوياتها و زيادة نسبة التضخم بشكل كبير. ساعدت الظروف الاقتصادية السيئة على إنهيار الحكومات عدة مرات، و لأول مرة عام 2004 تم خفض نسبة التضخم إلى نسبة مئوية ذو خانة مئوية واحدة (من نسبة تضخم حوالي 150% في 1994/1995 إلى 9،4% في 2004). تحسن الاقتصاد تدريجيا، نمت ثقة المستثمرين بالتعديلات التي أقرتها الحكومة و زاد الأمل في دخول البلاد الاتحاد الأوروبي كعضو كامل بعد حصولها رسميا على صفة دولة مرشحة للانضمام عام 1999. بدأ تطبيق تداول العملة الجديدة الليرة التركية الجديدة (Yeni Türk Lirası) منذ الأول من كانون الثاني/يناير 2005، لكي تحل تدريجيا محل العملة القديمة (الليرة التركية). بلغ الناتج القومي بالنسبة للفرد 4172 دولار أمريكي في 2004، كما بلغت القوة الشرائية موزعة على الفرد 7400 دولار أمريكي. بلغ الناتج القومي حوالي 200 مليار دولار أمريكي في 2004، و نسبة دين خارجي تبلغ 134،4 مليار دولار في عام 2002 أي ما نسبته 78% حسب الناتج القومي.


[تحرير] الصناعة و المعادن و الزراعة
أهم الصناعات في تركيا هي المنسوجات، المواد الغذائية و المشروبات، الكهربائيات، السيارات و الكيماويات. أهم الثروات المعدنية المتواجدة على الأراضي التركية هي الفحم الحجري، الفحم النباتي، الحديد، الرصاص، الخارصين، النحاس و الفضة. كما أن تركيا تعد من أكبر منتجي معدن الكروم في العالم. هناك احتياطات نفط صغيرة في جنوب شرق البلاد. يشكل القطن، الشاي، التبغ، الزيتون، العنب، الحمضيات، الفاكهة، الخضروات، الحبوب و الشعير أهم المحاصيل الزراعية في البلاد. تركيا هي من أكبر منتجي البندق في العالم.


[تحرير] السياحة
تشكل السياحة أحد أهم أعمدة الاقتصاد التركي و خاصة في العقود الأخيرة. بلغ عدد السائحين 17،5 مليون سائح في عام 2004. يشكل السائحون الألمان أكبر نسبة منهم، يليهم الروس و الانغليز. يشتهر الساحل الجنوبي بجمال طبيعته و شواطئه الطويلة لدرجة أنه يعرف باسم الريفييرا التركية تشبها بالريفييرا الفرنسية.


[تحرير] المواصلات
تتمتع تركيا بموقع مهم بين قارتي آسيا و أوروبا يعطي أهمية كبيرة لقطاع المواصلات من الناحية الاقتصادية. أدخل قطاع الطرق على سبيل المثال على الدولة ما مجموعه حوالي 1،4 مليار دولار (1999) من رسوم و ضرائب مطبقة على استخدام الطرق خاصة الدولية منها. تتركز الحركة البرية على الطرق، بينما تستخدم السكك الحديدية لمسافات معينة و عادة لنقل البضائع. تبلغ نسبة الاستثمار الحكومي في قطاع المواصلات و الاتصالات ما نسبته 27،3% من نسبة الاستثمار الحكومي العام، مما يدل على أهمية هذا القطاع، و مثل ما نسبته 14% من الناتج القومي الاجمالي للدولة حسب احصاءات عام 2000.

يبلغ مجموع الطرق البرية 413،724 كم، منها 1،800 كم طرق سريعة و 62،000 كم طرق عادية و 350،000 كم ما يسمى بطرق قروية. أهم الطرق البرية هي تلك التي تربط اسطنبول بأنقرة (O-4)، طريق غازيانتب - أضنة (O-52)، الطرق الساحلية (O-31 و O-32) الذي تربط ازمير بالمدن الساحلية الجنوبية و طريق ازمير - مانيسا. تم نقل 89،2% من مجموع حركة البضائع على الطرق في عام 2000. تستخدم حركة الحافلات لنقل الركاب بين المدن للمسافات المتوسطة و الطويلة. يبلغ طول السكك الحديدية 10،500 كم، منها 20% كهربائي. هناك خط حديدي سريع بين اسطنبول و أنقرة.

شركة الخطوط الجوية التركية (Turkish Airlines) هي شركة الطيران الرسمية التي تملكها الدولة، تأسست عام 1933. تم في بداية التسعينات السماح بإنشاء شركات طيران خاصة، منها أونور اير (Onur Air)، أطلس جت (Atlasjet) و صن اكسبرس (SunExpress). هناك 38 مطار في تركيا، منها 14 مطار دولي أهمها مطار أتاتورك الدولي في اسطنبول. هناك 156 ميناء بحري في تركيا، حيث بلغت حركة البضائع فيها 10،444،163 طن. يملك الاسطول التجاري 888 سفينة شحن. أهم موانئ البلاد متواجدة في اسطنبول و ازمير و أضنة. هناك حركة نقل بحرية مكثفة بين جزئي اسطنبول الآسيوي و الأوروبي و حركة بضائع مهمة بين المدن التركية المطلة على البحر الأسود و روسيا و أوكرانيا و رومانيا و بلغاريا و بين المدن المطلة على البحر المتوسط و قبرص و اليونان.


[تحرير] الاتصالات
شركة الاتصالات التركية (Türk-Telekom) هي المالك و المشغل الوحيد لخطوط الاتصالات الأرضية. هناك خطط حكومية لخصخصة شركة الاتصالات. يقدر عدد المشتركين بخطوط الهاتف النقالة بأكثر من عشرين مليون مستخدم. توجد عدة شركات خاصة مشغلة لخطوط الهاتف النقالة منهاturkcel،aveya.





[تحرير] الثقافة
الثقافة التركية هي خليط بين ثقافات سكان تركيا. يرجع جذورها إلى الثقافات التركية القديمة، العثمانية الإسلامية، العربية، البيزنطية، الفارسية و الأوروبية. الثقافة الأوروبية تم إدخالها و دعمها بعد إنشاء الجمهورية التركية في عام 1923. مركز الثقافة التركية هي مدينة اسطنبول أكبر المدن التركية. أهم الفنانون الأتراك هم المخرج يلماز غوناي (Yılmaz Güney)، الشاعر أورهان فيلي (Orhan Veli)، ناظم حكمت (Nâzım Hikmet)، الكتاب ياسر كمال (Yaşar Kemal)، أورهان باموك (Orhan Pamuk) و عزيز نيسين (Aziz Nesin). أشتهر مغنون الموسيقى الشبابية التركية (Türkpop) في الفترة الأخيرة أمثال سيزان أكسو (Sezen Aksu)، تاركان (Tarkan) و مصطفى صندل (Mustafa Sandal)،رافت ال رومان(rafet el roman). حازت تركيا على المنصب الأول في مسابقة الأغنية الأوروبية (يوروفيجين) في عام 2003.

تي أر تي (TRT) هي أكبر شبكة قنوات تلفزيونية و اذاعية في البلاد تملكها الدولة. سمحت الحكومة ابتداءا من عام 1990 بإنشاء قنوات تلفزيون و راديو خاصة، أشهرها اليوم هم شبكات: ايه تي في (ATV)، شو تي في (Show TV)، ستار (Star)، تي غي أر تي (TGRT).د(kanalD)


[تحرير] التعليم
حوالي 25% من سكان تركيا هم في سن التعليم الاجباري، الذي ارتفع من سن الخامسة لحد سن الثامنة في عام 1997. بعد ذلك يدخل الطلاب مرحلة ثانوية تتكون من أربع سنوات. أصبح بإمكان طلاب المدارس ابتداءا من العام الدراسي 2004/2005 اختيار لغة أجنبية ثانية. يعاني النظام التعليمي المدرسي التركي بشكل عام من نقص في الموارد و الميزانية و كثرة طلاب المدارس. الهوة الاقتصادية بين الشرق و الغرب في تركيا تعكس نفسها على الوضع التعليمي لسكان هذه المناطق. على سبيل المثال هناك صفوف مدارس في المناطق الشرقية تحتوي على خمسين طالب في الصف الواحد. تبلغ نسبة التسجيل المدرسي حوالي 93% من مجمل عدد السكان تحت هذه الفئة. تبلغ نسبة الأمية بين الرجال 6% و بين النساء 18% من مجموع عدد السكان حسب احصاءات عام 2000.

هناك 53 جامعة حكومية و 24 جامعة خاصة معترف بها في البلاد. يدرس حوالي مليونين طالب في الجامعات التركية، وهم بذلك يشكلوا 28% من مجمل عدد الطلاب المؤهلون للدراسة الجامعية. يبلغ تعداد طاقم التدريس الجامعي حوالي 77،100. يتم مراقبة و إدارة التعليم العالي من قبل مجلس التعليم العالي (YÖK)، الذي تم إنشاءه عام 1981. يجب على الطالب الراغب في تكملة تعليمه الجامعي في تركيا في أحد الجامعات الحكومية تأدية امتحان قبول للجامعات و نجاحه فيه، إلى جانب درجته في امتحان الشهادة الثانوية، ذلك يحدد الجامعة و التخصص التي سيدرسه. هناك حوالي 16 ألف طالب أجنبي يدرسوا في تركيا، معظمهم يأتي من دول آسيا الوسطى، المتأثرة بالثقافة التركية.

مع أن معظم سكان تركيا مسلمون، هناك حظر حكومي على إرتداء الحجاب في المدارس و الجامعات التركية. تم تطبيق هذا القانون امتدادا للفكر الكمالي الداعي للعلمانية و لجعل المدارس و الجامعات خالية من التأثير الديني على الأقل من الناحية الشكلية. هناك معارضة كبيرة لهذا القانون و خاصة من السكان المحافظين الذين يرون فيه تقييدا لحريتهم الدينية التي يشملها الدستور التركي و تم نقاش هذا الموضوع مرارا.

Maiden's Tower، Bosphorous



Railway in Beyoğlu، Istanbul



Izmir's coast



Turkish Folklore




Selimiye Camii، Edirne



Alanya



Pamukkale



Peri Bacaları (Cappadocia)




Manavgat Waterfall





إقرأ في هذا السياق:

قائمة الجامعات التركية

[تحرير] مواضيع متصلة
الامبراطورية العثمانية
هنالك المزيد من الملفات في ويكيميديا كومونز حول :
تركيا
[تحرير] مواقع خارجية
Turkey Pictures - دليل تركيا
موقع وزارة الخارجية التركية بعدة لغات
موقع وزارة الثقافة التركية بعدة لغات
موقع حكومي تركي باللغة التركية
موقع رئاسي باللغة التركية و الانغليزية
صور من تركيا
Turkish.cc - دليل تركيا
Turkish Translators in 200 Countries
الموقع السياسي و الثقافي و الاعلامي لاتراك العراق - Political, Social and Introductional Site of Iraqi Turkmens

[تحرير] المصادر
ويكيبيديا الألمانية
ويكيبيديا الإنغليزية
معجم هارينبيرغ للبلدان (Harenberg)
موسوعة بروكهاوس (Brockhaus)
أطلس بيرتلسمان (Bertelsmann)



ع·ن·ت دول في جنوب غرب آسيااظهر
الأردن - أرمينيا - أذربيجان - إسرائيل - الإمارات العربية المتحدة - إيران - البحرين - تركيا - جورجيا - روسيا - المملكة العربية السعودية - سورية - العراق - عُمان - الكويت - لبنان - قبرص - قطر - فلسطين - اليمن

ع·ن·ت دول في أوروبااظهر
آيسلندا • أذربيجان • أرمينيا • إسبانيا • إستونيا • ألبانيا • ألمانيا • أندورا • أوكرانيا • جمهورية إيرلندا • إيطاليا • البرتغال • بلجيكا • بلغاريا • البوسنة و الهرسك • بولندا • تركيا • التشيك • الجبل الأسود • جورجيا • الدانمارك • روسيا • روسيا البيضاء • رومانيا • سان مارينو • سلوفاكيا • سلوفينيا • سويسرا • السويد • صربيا • الفاتيكان • فرنسا • فنلندا • قبرص • كازاخستان • كرواتيا • لاتفيا • لتوانيا • لوكسمبورغ • ليختنشتاين • مالطا • المجر • مقدونيا • المملكة المتحدة • مولدافيا • موناكو • النرويج • النمسا • هولندا • اليونان

ع·ن·ت دول الشرق الأوسطاظهر
الأردن • الإمارات العربية المتحدة • البحرين • السعودية • العراق • الكويت • اليمن • إسرائيل • إيران • تركيا • سوريا • سلطنة عُمان • فلسطين • قبرص • قطر • لبنان • مصر

ع·ن·ت دول في آسيااظهر
أذربيجان • الأردن • أرمينيا • أفغانستان • أوزبكستان • إسرائيل • الإمارات العربية المتحدة • إندونيسيا • إيران • باكستان • البحرين • بروناي • بنغلاديش • بوتان • تايلند • تايوان • تركمانستان • تركيا • تيمور الشرقية • جورجيا • سريلانكا • السعودية • سنغافورة • سورية • الصين • طاجيكستان • العراق • عُمان • الفلبين • فلسطين • فيتنام • قبرص • قرغيزستان • قطر • كازاخستان • كمبوديا • كوريا الجنوبية • كوريا الشمالية • الكويت • لاوس • لبنان • مالديف • ماليزيا • منغوليا • ميانمار • نيبال • الهند • اليابان • اليمن


تم الاسترجاع من "http://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%B1%D9%83%D9%8A%D8%A7"
تصنيفات الصفحة: تركيا | دول آسيا | دول أوروبا | مقالات مختارة في en | مقالات مختارة في ja

Etiketler:

Türkei

Türkei
aus Wikipedia, der freien Enzyklopädie
Wechseln zu: Navigation, Suche
Türkiye Cumhuriyeti

Republik Türkei



(Details) (Details)

Wahlspruch: „Yurtta Sulh, Cihanda Sulh“ (inoffiziell)

(Türkisch für „Frieden in der Heimat, Frieden in der Welt“)[1]

Amtssprache Türkisch
Hauptstadt Ankara
Staatsform Parlamentarische Republik
Staatsoberhaupt Staatspräsident Abdullah Gül
Regierungschef Ministerpräsident Recep Tayyip Erdoğan
Fläche (Platz 36) 779.452 km²
Einwohnerzahl 75.863.600 (Schätzung 2007)[2]
Bevölkerungsdichte (Platz 79) 97 Einwohner pro km²
BIP 439.8 Mrd US-Dollar (2007)
BIP/Einwohner 6.180 US-Dollar (2007)
Währung Yeni Türk Lirası
Gründung Republik Türkei: 29. Oktober 1923
Nationalhymne İstiklâl Marşı
Zeitzone UTC+2
Kfz-Kennzeichen TR
Internet-TLD .tr / com.tr / org.tr / gov.tr / mil.tr
Telefonvorwahl +90

Die Republik Türkei (Eigenbezeichnung Türkiye Cumhuriyeti, Abkürzung T.C.) ist ein Staat in Asien und, mit 3 Prozent seiner Fläche, in Europa. Die Türkei ist der Nachfolgestaat des Osmanischen Reiches und ging nach dem Ersten Weltkrieg aus diesem hervor. Die Türkei ist eine laizistische Republik. Der Laizismus geht auf den Staatsgründer Mustafa Kemal „Atatürk“ zurück. Atatürk war bestrebt, durch viele gesellschaftliche Reformen die Türkei nach dem Vorbild Europas zu modernisieren. Seit dem 3. Oktober 2005 steht die Türkei in Beitrittsverhandlungen mit der Europäischen Union.

Inhaltsverzeichnis [Verbergen]
1 Geographie
1.1 Lage
1.2 Landschaftsbild
1.3 Klima
1.4 Flora und Fauna
1.5 Städte
2 Bevölkerung
2.1 Ethnien
2.2 Religion
2.3 Sprachen
2.4 Soziales
3 Geschichte
3.1 Siehe auch
4 Politik
4.1 Ergebnis der Parlamentswahlen 2002
4.2 Parlamentswahlen 2007
4.3 Aktuelle Zusammensetzung
4.4 Gewerkschaften
4.5 Außenpolitik
4.5.1 Die Türkei und internationale Organisationen
4.5.2 Konfliktfelder mit Nachbarstaaten
5 Verwaltungsgliederung
6 Infrastruktur
6.1 Straßenverkehr
6.2 Schienenverkehr
6.3 Luftverkehr
6.4 Wasserverkehr
6.5 Ölleitungen
6.6 Telekommunikation
7 Wirtschaft
8 Bildungssystem
8.1 Schulsystem
8.2 Hochschulen
9 Kultur
9.1 Literatur
9.2 Medien
9.3 Film
9.4 Musik
9.5 Verlagswesen und Buchhandel
9.6 Küche
9.7 Sport
9.8 Sitten und Gebräuche
9.9 Feiertage
10 Militär
10.1 Zusammensetzung des Militärs
10.2 Politische Rolle
10.3 Wirtschaftliche Rolle
10.4 Auslandseinsätze
11 Tourismus und Sehenswürdigkeiten
11.1 Museen und historische Plätze
11.2 Badestrände und Landschaften
11.3 Weltkulturerbe und Weltnaturerbe
11.4 Antike Weltwunder
11.5 Naturschutzgebiete
12 Quellen
13 Literatur
14 Weblinks



Geographie

Lage

Städte, Flüsse und Nachbarländer im ÜberblickDie Türkei erstreckt sich geografisch über zwei Kontinente. Anatolien, der asiatische Teil des türkischen Staatsgebiets, nimmt etwa 97 % der Fläche ein. Der europäische Teil bildet das östliche Thrakien und umfasst etwa 3 % der Landesfläche (23.623 km²).

Die Landesgrenzen der Türkei haben eine Gesamtlänge von ca. 9.850 km, davon sind 7.200 km vom Meer umgrenzt. Im Westen der Türkei liegt das Ägäische Meer, im Süden das Mittelmeer und im Norden das Schwarze Meer. Daneben teilt die Türkei mit acht Nachbarländern eine Grenze mit einer Gesamtlänge von 2.648 km. Im Nordwesten grenzt sie an Griechenland (206 km Grenze) und Bulgarien (240 km), im Nordosten an Georgien (252 km), Armenien (268 km), Aserbaidschan (Exklave und autonome Republik Nachitschevan) (9 km), im Osten an den Iran (499 km) und im Süden an den Irak (352 km) und Syrien (822 km).

Vor allem der Norden der Türkei gehört zu den am stärksten erdbebengefährdeten Regionen der Welt und wurde in den letzten Jahren immer wieder von Erdbeben erschüttert. Da eine gewisse chronologische Ost-West-Abfolge der Erdbeben in der Nordtürkei festzustellen ist, gehen Experten davon aus, dass in absehbarer Zeit auch İstanbul von einem großen Beben erschüttert werden könnte. Die letzten großen Beben in der Provinz Kocaeli waren weniger als 100 km von İstanbul entfernt.


Landschaftsbild

Die Regionen der Türkei
Landschaft westlich AnkarasDie Türkei wird in sieben geographische Gebiete/Regionen unterteilt: Marmararegion, Ege, Schwarzmeerregion, Zentralanatolien, Mittelmeerregion, Ost- und Südostanatolien. Diese Regionen unterscheiden sich stark bezüglich Vegetation und Wetterbedingungen.

Siehe: Geographische Gebiete der Türkei

Thrakien liegt westlich vom Bosporus auf der europäischen Seite. Auf der thrakischen Hochebene bildet der Fluss Meriç die Grenze zu Griechenland. Östlich vom Bosporus liegt die Marmara-Region. Das Marmarameer trennt Europa von Asien und das Ägäische Meer vom Schwarzen Meer. Zum Mittelmeer hin erstrecken sich die Dardanellen auf einer Länge von 60 km. Die beiden Landzungen sind bei Çanakkale mit bis zu 4 km am breitesten. Am Bosporus liegt die Millionen-Metropole İstanbul. Die Landschaft in dieser Region ist hügelig und von Büschen und Wäldern bedeckt. Der fruchtbare Ackerboden weicht im Osten einer Steppenlandschaft. Die Region bildet das wirtschaftliche Zentrum der Türkei. Die Millionenstadt Bursa ist Kurort und berühmt für ihre Schwefel- und Thermalquellen. Sie liegt zu Füßen des Uludağ-Gebirges. Der Berg ist ganzjährig ein beliebtes Ausflugsziel.

Die Ägäis-Region wird ebenfalls landwirtschaftlich intensiv genutzt. Die stark hügelige Landschaft erstreckt sich entlang der Westküste zwischen Çanakkale und Bodrum. Die Küstenregion gehört zu den am besten touristisch erschlossenen Regionen der Türkei. Neben Zypressen und Ölbäumen prägen Weinreben die Landschaft. In dieser Region finden sich viele antike Bauten aus der Zeit der griechischen Besiedlung, z. B. Troja, Assos (Behramkale), Pergamon (Bergama), Ephesus (Efes), Priene, Milet, Didyma und Euromos.

Die Schwarzmeer-Region umfasst den nördlichen Küstenstreifen der Türkei. Sie ist geprägt durch ein mildes, feuchtes Klima, und auf ihrer bergigen Landschaft erstrecken sich große Wälder. Auf dem sehr fruchtbaren Boden werden Tee, Tabak, Mais und Haselnüsse angebaut.

Die zentralanatolische Region umfasst die inneranatolischen Hochebenen. Hier liegen der Salzsee Tuz Gölü und Gebirgsketten, die stellenweise bis zu 3.900 m hochragen. Im Osten liegt Kappadokien, das wegen seiner in Tuffstein getriebenen Wohnhöhlen und Felsenkirchen in bis zu 2.000 m hohen Bergkegeln berühmt ist. Inneranatolien ist überwiegend durch eine Steppenlandschaft geprägt und gehört zu den trockensten Gebieten Anatoliens; in der Region um den Tuz Gölü nimmt die Landschaft wüstenähnliche Gestalt an. Deshalb ist die landwirtschaftliche Nutzung in dieser Region nicht so stark ausgebildet wie in den zuvor genannten Regionen. Vor allem Weizen, Gerste und Obst werden hier angebaut. Das Klima dieser Region ist geprägt durch heiße, trockene Sommer mit kalten Abenden. Die Winter sind mit Temperaturen bis unter -20 Grad Celsius sehr kalt.

Die Mittelmeer-Region wird im Norden vom Taurus- und im Osten vom Amanosgebirge begrenzt. In dieser Region werden überwiegend Zitrusfrüchte, Bananen, Tomaten, Erdnüsse und Baumwolle angebaut.


Burg von Van am Vansee im Osten der TürkeiSüdostanatolien ist die älteste Kulturregion der Türkei. Sie wird vom Taurus-Gebirge umschlossen. Hier verlaufen die beiden Flüsse Euphrat und Tigris. Landwirtschaftlich wird diese Region durch Weizen-, Gersten-, Wein-, Oliven- und Pistazienanbau genutzt. Neben Gebirgsverläufen ist die Region östlich des Euphrat durch ein Hochplateau geprägt. Zur weiteren landwirtschaftlichen Kultivierung werden im Rahmen des Südostanatolien-Projekts entlang des Euphrat und Tigris über 22 Staudämme errichtet.

Höchste Berge der Türkei: (siehe auch: Liste der Berge in der Türkei)

Großer Ararat (Büyük Ağrı Dağı) - 5165 m
Buzul Dağı - 4116 m
Süphan Dağı - 4058 m
Kleiner Ararat (Küçük Ağrı Dağı) - 3925 m
Kaçkar Dağı - 3932 m
Erciyes Dağı - 3917 m

Der Tigris in der Nähe von DiyarbakırWichtigste Flüsse der Türkei: (siehe auch: Kategorie:Fluss in der Türkei)

Kızılırmak 1355 km
Fırat (Euphrat)
Sakarya
Murat
Tigris (Dicle)
Seyhan
Ceyhan
Göksu, Çoruh, Großer Mäander (Büyük Menderes).
Seen der Türkei:

Van Gölü 3713 km²
Tuz Gölü 1500 km² (Salzsee)
Beyşehir Gölü 656 km²
Eğridir Gölü 468 km²
Akşehir Gölü 353 km²
İznik Gölü 298 km²
Bedeutende Inseln der Türkei: (siehe auch: Kategorie:Insel (Türkei))

Gökçeada 279 km²
Marmara Adası 117 km²
Bozcaada 36 km²
Uzunada 25 km²
Alibey 23 km²
Paşalimanı 21 km²
Avşar 21 km²

Klima

Klimadiagramm İstanbul
Klimadiagramm Ankara

Klimadiagramm Antalya
Klimadiagramm Van


Flora und Fauna
Die Fläche der Türkei wird zu 26,2 % von Wald eingenommen, landwirtschaftlich werden 36,3 % der Gesamtfläche genutzt.

Die Flora der Türkei gilt als die vielfältigste und abwechslungsreichste im Nahen Osten. Es finden sich rund 9.000 Pflanzenarten mit 850 Gattungen; im Süden vor allem Pflanzen, die sich an die trockenen Sommer angepasst haben, z. B. immergrüne Hecken und Sträucher, Eichenbäume, Oliven- und Johannisbrotbäume. In den Hochebenen sind wilde Blumen und Bodendecker heimisch.

Die Steppen werden von Sträuchern, Nadelwäldern und Schwarzkiefern beherrscht, die trockenen Gebiete auch von Disteln und Kakteengewächsen (Dornpolster). Im Norden, vor allem an der Schwarzmeerküste, finden sich ausgedehnte Haselnuss-, Mais- und Teeplantagen, im Süden eher Obst- und Baumwollplantagen.

Auch sind viele Niederwildarten und Wildschweine heimisch, wobei sich ihr Bestand durch die Jagd beständig dezimiert. An Nutztieren finden sich vorrangig Rinder, Pferde, Büffel, Schafe und Ziegen. Der Kamelbestand ging in den letzten Jahrzehnten beständig zurück; sie werden heute vorrangig für sportliche Wettkämpfe und nicht mehr als Lastenträger gezüchtet.

Die größten Raubtiere, die heute noch in der Türkei leben, sind u. a. Braunbären, Wölfe, Schakale und einige Luchsarten. Der letzte türkische Leopard soll 1979 in Hakkari von einem Bauern erlegt worden sein.

Die Türkei ist Brut- und Überwinterungsplatz für zahlreiche Vogelarten. Südlich von Bandırma - im Kuşcenneti-Nationalpark - liegt ein bekanntes Vogelparadies, wo Pelikane, Wildenten, Störche, Kormorane, Nachtigallen und Fasane ihre Heimat gefunden haben.


Städte

Blick vom Atakule-Fernsehturm auf Ankara (Richtung Nord-Nordost)Die Verstädterung ist in der Türkei weit voran geschritten, 74 % der Gesamtbevölkerung leben in der Stadt. Der Südosten und Nordosten des Landes sind sehr dünn besiedelt, der Großteil lebt und arbeitet in den großen Ballungszentren an der Westküste und die Region um das Viereck Ankara, Sivas, Kayseri und Konya in der Zentral-Türkei.

Hauptstadt und Regierungssitz ist das in Zentralanatolien gelegene Ankara mit 3.203.362 Einwohnern. Hier hat zudem die Große Nationalversammlung ihren Sitz, sowie die Führungskommandos aller Teilstreitkräfte. Ankara ist eines der großen Industrie- und Dienstleistungsballungszentren der Türkei und Universitätsstadt, u.a. sitzt hier die von Mustafa Kemal 1936 gegründete "Ankara Üniversitesi", die älteste Universität Ankaras.

Mega-Metropole, größte Stadt des Landes und zugleich wichtigstes wirtschaftliches und kulturelles Ballungszentrum des Landes ist das am Bosporus gelegene Istanbul (früher Konstantinopel), das von der Meerenge geteilt wird und sich so auf zwei Kontinenten über eine Fläche von ca. 1.269 km² erstreckt. Die eigentliche Stadt hat 8.803.468 Einwohner; in der gesamten Metropolregion, die sich vollständig auf die Bodenfläche der Provinz Istanbul erstreckt, leben auf einer Fläche von ca . 5.220 km² ca. 11.588.545 Menschen. Damit ist Istanbul eine der größten Städte der Welt.

İzmir ist mit 2.732.669 Einwohnern die drittgrößte türkische Stadt und verfügt nach Istanbul über den zweitgrößten Handelshafen. Bursa (1.194.687 Einwohner) die ehemalige Hauptstadt des Osmanischen Reiches ist heute ein wichtiger Wirtschaftsstandort für die Automobil- und Textilindustrie. Die wichtigste Stadt im Südosten der Türkei ist Diyarbakir. Diyarbakir besitzt nach der Chinesischen Mauer die größte und besterhaltene Befestigungsanlage der Welt. Sie besteht zum größten Teil aus Basalt. Die Anlage wird in einen inneren und einen äußeren Abschnitt unterteilt. Weitere wichtige Städte sind Adana (1.130.710 Einwohner), Gaziantep (853.513 Einwohner), Konya und die Touristenhochburg Antalya (Stand 2000).

Siehe auch: Liste der Städte in der Türkei, Geschichte Istanbuls


Bevölkerung
Hauptartikel: Demografie der Türkei, Minderheitenpolitik der Türkei, Türkische Juden


Ethnien
Die genaue ethnische Zusammensetzung der Bevölkerung in der Türkei ist nicht exakt feststellbar. Bei offiziellen Volkszählungen wird die ethnische Zugehörigkeit nicht erfasst. Ermittelt wird hingegen Muttersprache und Zweitsprache, wobei die Zahlen bei vielen Minderheiten aufgrund der türkischen Assimilationspolitik stark rückläufig sind. Hinzu kommt, dass sich in der Türkei seit Jahrhunderten die verschiedensten Volksgruppen mischen, so dass die Zurechnung eines Menschen zu einer Volksgruppe vielfach schwerfällt.

Besonders umstritten ist die genaue Zahl der Kurden/Zaza, der größten und sich der Assimilation am stärksten entziehenden Volksgruppe. Die Angaben zu den Ethnien differieren je nachdem, welche Quellen herangezogen werden, stark. Demnach leben in der Türkei folgende Ethnien: 70–80 % Türken, ca. 20–30 % Kurden, 2–3 % Zaza, 2 % Araber, 1 % Albaner, 0,5 % Tscherkessen, 0,5 % Georgier sowie diverse andere ethnische Gruppen und Nationalitäten (Abchasen, Aramäer, Armenier, Bosniaken, Bulgaren, Griechen, Lasen, Tschetschenen).

Die Bevölkerungsgruppe der Türken wird unterschiedlich definiert. Die türkische Regierung zählt seit 1965 Bevölkerungsgruppen dazu, die von anderen Quellen zum Teil als Angehörige anderer Turkvölker angesehen werden. Dies betrifft etwa 2–5 Millionen Krimtataren und Tataren, etwa 0,5–2 Millionen Aserbaidschaner, bis zu 200.000 Mescheten, etwa 100.000 Tahtacı, etwa 60.000 Terekeme, etwa 14.000–20.000 Gagausen, etwa 2.000 Usbeken sowie jeweils etwa 1.000 Kasachen, Kirgisen, Kumyken, Turkmenen und 500 Uiguren.

Das Personenstandswesen gilt nicht immer als zuverlässig, Reisepässe und ähnliche Dokumente enthalten manchmal falsche Geburtsdaten, vor allem bei älteren Jahrgängen, bei den jüngeren Jahrgängen dagegen sind die Personendaten selten falsch. Dies hat dazu geführt dass bei Anträgen auf Sozialleistungen die altersabhängig sind, in Deutschland ein Auszug aus dem türkischen Einwohnerbuch vorgelegt werden muss.


Religion
Hauptartikel: Religion in der Türkei

Das Prinzip der in der Türkei praktizierten Version des Laizismus (eines der sechs Grundprinzipien des Kemalismus) schreibt eine strenge Trennung von Religion und Staat vor, in der Realität ist die Religion dem Staat aber untergeordnet. Artikel 24 der Verfassung von 1982 beschränkt die Glaubensfreiheit auf das Individuum. Religionsgemeinschaften können aus dem Verfassungsabschnitt keine Rechte geltend machen.

Die sunnitisch-islamischen Einrichtungen werden vom staatlichen Diyanet İşleri Başkanlığı, dem Präsidium für Religionsangelegenheiten, verwaltet. Das ist mit rund 800 000 Mitarbeitern eine der größten Behörden der Türkei. Es regelt die Ausbildung der etwa 100.000 Imame und Muezzine, bezahlt und erhält die Moscheen und gibt landesweit den Inhalt der zu haltenden Predigten vor. Das Diyanet ist auch für die Ausrichtung der Koran-Kurse zuständig. Es entsendet Prediger, Imame und Muezzine an die Moscheen und unterhält die Gotteshäuser. Das Amt entsendet ebenfalls Räte (müşavir) und Attachés an Botschaften und Konsulate, insbesondere in der Bundesrepublik.

Nach offiziellen Statistiken sind 92,6 % der türkischen Bevölkerung Muslime. Davon sind etwa 65 bis 70 % Sunniten, die restlichen 30 bis 35 % Aleviten. Außerdem leben in der Türkei 0,2 % Christen (125.000)[3] und 0,04 % Juden (23.000). Zu Beginn des 20. Jahrhunderts lebten jedoch noch etwa 20 % Christen (insbesondere christliche Armenier) auf dem Gebiet der heutigen Türkei und 1923 wurden 100.000 Juden in der Türkei gezählt. Zu erwähnen ist, dass auch eine kleine Anzahl von Jesiden in der Türkei lebt.

Die offiziellen Zahlen sind jedoch irreführend, weil jeder Einwohner der Türkei, wenn er nicht explizit als einer anderen Religion zugehörig erklärt wird, automatisch als Moslem erfasst wird. Ein Gegenstück zum Kirchenaustritt gibt es nicht, so dass auch Atheisten und Agnostiker offiziell als Moslems geführt werden. Die Zahl der nicht religiösen Einwohner der Türkei ist daher nicht bekannt.


Sprachen
Dieser Artikel oder Abschnitt ist nicht hinreichend durch Quellenangaben belegt. Die fraglichen Angaben werden daher möglicherweise demnächst gelöscht. Hilf Wikipedia, indem du die Angaben nachrecherchierst und gute Belege einfügst. Bitte entferne zuletzt diese Warnmarkierung.

In der Türkei werden folgende Sprachen verwendet:

> 90 % Türkisch
16–17 % Kurmandschi
2 % arabische Sprachen und Dialekte
1–2 % Zazaisch (eine eigenständige Sprache, jedoch oftmals als kurdischer Dialekt bezeichnet)
weitere Sprachen ethnischer Minderheiten: Adygeisch, Aramäisch, Armenisch, Albanisch, Georgisch, Griechisch, Lasisch
Die türkische Gebärdensprache wurde im Juli 2005 von der Türkei gesetzlich voll anerkannt.


Soziales

Bevölkerungsentwicklung der Türkei von 1961 bis 2002 (Bevölkerung in Tausend Einwohnern)Seit der Republiksgründung im Jahre 1923 wuchs die Bevölkerung der Türkei schnell an. 1927 lebten in der Türkei knapp 14 Millionen Menschen, 2003 waren es knapp 70 Millionen (siehe Grafik). In den letzten Jahren hat sich das Bevölkerungswachstum sehr verlangsamt. Während es 2000 noch 1,7 % betrug, wird für 2004 von einem Bevölkerungswachstum von 1,13 % ausgegangen.

Die Türkei ist gleichzeitig ein Auswanderungs- und Einwanderungsland. Aus dem Balkan, Nahen Osten, Griechenland, Iran, Zentralasien, Krim usw. kamen nach dem Fall der eisernen Mauer Aussiedler in die Republik. Auf der anderen Seite verließen viele Minderheiten die Türkei, etwa Kurden, Assyrer, Griechen, Juden, Jesiden, Zaza usw. sowie Millionen von eigentlichen Türken.

Nachfolgend sind die Einwohnerzahlen der Türkei in ausgewählten Jahren aufgelistet:

1927: 14 Millionen
1961: 29 Millionen
1983: 49,5 Millionen
2004: 69 Millionen
Die Türkei verfügt über eine sehr junge Bevölkerung. Der Altersdurchschnitt der türkischen Bevölkerung liegt bei etwa 27,3 Jahren (Stand 2004). Die Altersstruktur setzte sich 2004 folgendermaßen zusammen: 26,6 % der Staatsbürger sind zwischen 0 und 14 Jahre alt, 66,8 % zwischen 15 und 64 Jahre und nur 6,6 % über 65 Jahre alt.

Der Staat stellt für alle Bürger eine medizinische Grundversorgung zur Verfügung. 1999 kam im Durchschnitt ein Arzt auf 859 Einwohner. Die Lebenserwartung beträgt in der Türkei bei den Männern 66,6 Jahre und bei den Frauen 71,2 Jahre. Beim Lebensstandard, der durch den Human Development Index repräsentiert wird, liegt die Türkei weltweit auf dem 96. Platz (Stand 2003). Damit gehört sie zu den Ländern mit einem mittleren Entwicklungsstand (zum Vergleich: Deutschland belegt den 19. Platz).

Seit der Republiksgründung wird versucht, die Stellung der Frau in der türkischen Gesellschaft zu verbessern. Die Türkei gehörte zu den ersten Staaten, die das Frauenwahlrecht einführten. Seit 1930 dürfen Frauen in der Türkei wählen und seit 1934 können sie sich selbst zur Wahl stellen. Erst 2004 wurde ein Gesetz durch das Parlament beschlossen, das so genannte „Ehrenmorde“ an Mädchen und Frauen wie vorsätzlichen Mord mit lebenslanger Haftstrafe ahndet. Davor wurden bei solchen Morden unter dem Motiv der Familienehre vor den Gerichten mit Erfolg mildernde Umstände geltend gemacht. Diese mildernden Umstände wurden mit dieser Strafrechtsreform nichtig. Siehe dazu auch den Artikel Frauenrechte in der Türkei.


Geschichte
Hauptartikel: Geschichte der Türkei, Kleinasien, Seldschuken, Byzantinisches Reich, Osmanisches Reich, Völkermord an den Armeniern, Völkermord an den Aramäern, Kleinasiatische Katastrophe, Türkischer Befreiungskrieg, Zypernkonflikt, Türkischer EU-Beitritt

Auf dem Gebiet der heutigen Türkei lebten und herrschten die Hethiter, Armenier, Griechen, Perser und nach diesen erneut die Griechen unter Alexander dem Großen. Anschließend gliederte das Römische Reich Kleinasien in sein Herrschaftsgebiet ein. Die Herrschaft des vereinten Römischen Reiches hielt bis ins 4. Jahrhundert n. Chr. Danach fiel Kleinasien nach der Teilung des Römischen Reiches an Byzanz.


Bronzezeitliche Mauern in TrojaDie endgültige türkische Besiedlung Anatoliens begann mit dem Eintreffen der Seldschuken im 11. Jahrhundert n. Chr. Die ursprüngliche Heimat der Türken lag in Zentralasien und Westchina.

Die Seldschuken schlugen die byzantinische Armee in der Schlacht von Mantzikert im Jahre 1071 vernichtend. 1077 wurde das Sultanat der Rum-Seldschuken gegründet und daraufhin eroberten die Türken große Gebiete Ost- und Mittelanatoliens. Nach dem Überfall der Mongolen wurde das seldschukische Reich geschwächt, so dass sich viele türkische Stämme verselbständigten. Aus einem dieser türkischen Fürstentümern (Beyliken) erwuchs das spätere Osmanische Reich. Seit dem zwölften Jahrhundert ist in westlichen Quellen die Bezeichnung des Landes als Turchia belegt.

Um 1299 begründete Osman I. (*1259; †1326) das nach ihm benannte Osmanische Reich und die Osmanen-Dynastie. Nach der Eroberung Konstantinopels im Jahre 1453 herrschten die Osmanen über große Teile des Nahen Ostens, Nordafrikas, der Krim, des Kaukasus und des Balkans.

Nachdem die Expansion des Osmanischen Reiches nach Europa hinein vor Wien zum Stillstand gebracht, das osmanische Heer dort am Kahlenberg 1683 geschlagen worden war, wurde das Reich immer weiter aus seinen europäischen Gebieten bis auf den Zipfel westlich des Marmarameeres, zwischen Istanbul und Edirne, zurückgedrängt. Das ab dem 19. Jahrhundert stark zunehmende Unabhängigkeitsstreben diverser Nationen im Vielvölkerstaat des Osmanischen Reiches, die Besetzung Nordafrikas durch europäische Mächte und schließlich die Niederlage im Ersten Weltkrieg bewirkten seinen endgültigen Verfall.

Im Ersten Weltkrieg kämpfte das Osmanische Reich an der Seite der Mittelmächte. Nachdem Frankreich und Großbritannien den Armeniern einen selbständigen Staat in Ostanatolien versprochen hatten, begannen sich die Armenier mit Hilfe der Russen gegen die Türken zu erheben. Die osmanische Regierung befürchtete eine Schwächung ihrer Ostfront. Unter dem Vorwand einer Umsiedlungsaktion wurde ein großer Teil der im Reichsgebiet lebenden Armenier ermordet. Die heutige türkische Regierung bestreitet diesen Völkermord an den Armeniern.

Nach der Niederlage der Mittelmächte verlor das Osmanische Reich infolge des Friedensvertrages von Sèvres seine verbliebenen Gebiete außerhalb von Anatolien und Thrakien. Darüber hinaus sollte das Gebiet der heutigen Türkei weitgehend zerstückelt werden. Griechenland wurden die Stadt Smyrna (türkisch İzmir) und Teile von Westanatolien zugesprochen, die Region um Adana sollte an die Italiener gehen und der französische Besitz sollte neben Syrien auch Kilikien umfassen. In den östlichen Landesteilen der heutigen Türkei mit den Städten Kars, Ardahan und Erzurum sollte ein armenischer Staat entstehen. Südlich davon und östlich des Euphrat wurde den Kurden eine autonome Region zugesprochen. Diese Pläne wurden allerdings nicht umgesetzt.

Atatürk organisierte ab dem 19. Mai 1919 den politischen und militärischen Widerstand gegen diese Pläne. Besonders heftig waren ab 1920 die Kämpfe mit Griechenland. Der Krieg endete am 9. September 1922 mit der Einnahme und dem Niederbrennen des damals mehrheitlich griechisch bewohnten Smyrna (İzmir). Der Sieg der Türkei gipfelte in der Kleinasiatischen Katastrophe, in dessen Folge viele Griechen und Türken aus ihrer Heimat vertrieben wurden.

Nach dem Sieg der Türkei wurden am 24. Juli 1923 mit dem Vertrag von Lausanne die Bestimmungen aus dem Vertrags von Sèvres revidiert. Mit dem Vertrag wurden die bis heute gültigen Grenzen des neuen Staates völkerrechtlich anerkannt. Gleichzeitig wurde der „Bevölkerungsaustausch“ mit Griechenland in geregelte Bahnen gelenkt. Nachdem alle ausländischen Kräfte aus Anatolien vertrieben wurden, rief Mustafa Kemal am 29. Oktober 1923 die Republik aus.

Im Laufe seiner Amtszeit führte Atatürk tiefgreifende Reformen im politischen und gesellschaftlichen System durch, die die Türkei in einen modernen, säkularen und europäisch orientierten Staat verwandelten. Die Leitlinien seiner Politik werden heute unter dem Begriff Kemalismus zusammengefasst.

Unter anderem wurde im Jahre 1922, das Sultanat abgeschafft und am 3. März 1924 folgte die Abschaffung des Kalifats. Im gleichen Jahr schaffte die Türkei die Scharia ab, 1925 wurden im Zuge einer umfassenden „Kleiderreform“ Fez (traditionelle türkische Kopfbedeckung der Männer) und Schleier für die Frau verboten und die Koedukation eingeführt. Im selben Jahr wurden die islamische Zeitrechnung durch den Gregorianischen Kalender ersetzt sowie das metrische System eingeführt.


Der erste Präsident der Türkischen Republik Mustafa Kemal AtatürkIn den folgenden Jahren wurden ganze Rechtssysteme aus europäischen Ländern übernommen und den türkischen Verhältnissen angepasst. 1926 wurde zunächst das Schweizer Zivilrecht - und damit die Einehe mit einer Gleichstellung von Mann und Frau - übernommen (Die Gleichstellung der Geschlechter gelang im täglichen Leben allerdings nur teilweise). Es folgten das deutsche Handelsrecht und das italienische Strafrecht. 1928 wurde die Säkularisierung ausgerufen und im gleichen Jahr die Arabische Schrift durch die Lateinische ersetzt (siehe Neues türkisches Alphabet). Im Zuge weiterer Reformen wurde in der Türkei 1930 das aktive Frauenwahlrecht eingeführt und seit 1934 dürfen sich Frauen auch selbst zur Wahl stellen (passives Frauenwahlrecht). Nur wenige der Reformen - etwa Atatürks Idee, in den Moscheen statt auf Arabisch nur noch auf Türkisch zu beten - wurden zurückgenommen, da man es nicht ganz durchführen und kontrollieren konnte.

Nachdem Atatürk am 10. November 1938 starb, wurde sein enger Weggefährte Ismet Inönü zweiter türkischer Staatspräsident. Inönü war bestrebt, die Modernisierung der Türkei fortzuführen und die außenpolitische Neutralität beizubehalten. 1939 schloss sich die Republik Hatay der Türkei an und wurde zu der gleichnamigen Provinz mit der Hauptstadt Iskenderun.


Anıtkabir - Das Mausoleum Atatürks in AnkaraNach dem Ausbruch des Zweiten Weltkriegs bewahrte die Türkei ihre außenpolitische Neutralität. Erst am 23. Februar 1945 erklärte sie Deutschland und Japan symbolisch den Krieg, um anschließend die Charta der Vereinten Nationen mit zu unterschreiben.

1946 wurde in der Türkei erstmalig eine weitere politische Partei zugelassen. Die DP (Demokratische Partei) errang bei den Wahlen am 14. Mai 1950, unter der Führung von Adnan Menderes, die Mehrheit der Sitze im Parlament. Damit endete die seit Republikgründung herrschende Einparteienherrschaft der CHP.

Der sich abzeichnende Ost-West-Konflikt und die Versuche der Sowjetunion, Einfluss auf die Türkei auszuüben, führte zur endgültigen Aufgabe der außenpolitischen Neutralität der Türkei. 1950 nahm die Türkei als Teil eines UNO-Kontingents am Korea-Krieg teil und trat 1952 in die NATO ein.

1960 proklamierte der regierende Ministerpräsident Adnan Menderes ein Ermächtigungsgesetz, um die politische Opposition auszuschalten. Gegen diese Maßnahmen putschte 1960 das Militär. Menderes und andere Politiker wurden zum Tode verurteilt und am 17. September 1961 auf Imrali gehängt. Nachdem das Militär 1961 eine neue Verfassung einführte, gab es die Macht an eine Zivilregierung ab.

Inönü wurde Ministerpräsident und regierte von 1961 bis 1965. 1963 schloss die Türkei mit der damaligen EWG ein Assoziierungsabkommen ab. Aber auch die Folgeregierung konnte die Probleme nicht in den Griff bekommen. Linke und rechte Terror-Aktivitäten nahmen zu und die Wirtschaftslage verschlechterte sich rapide. 1971 griff die Armee, ohne zu putschen, erneut in die Politik ein. Unter dem militärischen Einfluss wurden repressive Maßnahmen gegenüber der Bevölkerung durchgesetzt.

1974 stürzte die damalige griechische Militärdiktatur den zypriotischen Präsidenten Makarios. Der türkische Ministerpräsident Bülent Ecevit entsandte daraufhin Truppenverbände nach Zypern, um einerseits die türkische Minderheit auf der Insel zu schützen, und andererseits einen Zusammenschluss zwischen dem damals faschistisch orientiertem Griechenland und Zypern zu verhindern. Diese Militäroperation trug den Namen "Friedensoperation Zypern" (Kıbrıs barış harekatı). Nach schweren Kämpfen wurde ein Waffenstillstand vereinbart, der zur bis heute andauernden Teilung der Insel in zwei selbständige Teile führte. Am 15. November 1983 wurde die Türkische Republik Nordzypern (TRNZ) unter Rauf Denktaş proklamiert.

Das Militär putschte sich am 12. September 1980 zum dritten Mal an die Macht. Auslöser war die sehr instabile Phase in den 70er-Jahren, die durch wechselnde politische Koalitionen, politische und wirtschaftliche Instabilität und Terrorakte durch das extrem rechte und linke politische Spektrum geprägt war. Das Militär unter General Kenan Evren verhängte über das Land das Kriegsrecht und verbot alle politischen Parteien. Die Junta ging heftig gegen die kurdischen Separatisten und linke Oppositionelle vor. Am 7. November 1982 wurde die von den Militärs vorgelegte neue Verfassung in einem Volksentscheid angenommen.

Ab Mitte der 1980er bestimmte der Kurdenkonflikt die innenpolitische Debatte in der Türkei. Die Kurdenproblematik wurde bis dahin von der Politik tot geschwiegen und war nicht im Bewusstsein der türkischen Gesellschaft. Die Assimilierungspolitik der Türkei führte zur Unterdrückung der kurdischen Kultur und Identität. Als Reaktion darauf entstand im Jahre 1984 die „Arbeiterpartei Kurdistans“ (PKK) mit Abdullah Öcalan an ihrer Spitze. Sie nahm im Südosten den bewaffneten Kampf für einen unabhängigen sozialistischen Staat Kurdistan auf. Bis 2007 sind bei den Kämpfen und Anschlägen zwischen dem türkischen Militär und der PKK 40.000 Menschen ums Leben gekommen.

Am 16. Februar 1998 nahm der türkische Geheimdienst Abdullah Öcalan, den Führer der PKK, in Kenia gefangen und brachte ihn in die Türkei. Daraufhin erklärte die PKK einen einseitigen Waffenstillstand, der erst wieder 2004 gebrochen wurde.

Unter der Regierung Ecevits (1999-2002) begannen umfassende Reformen im Zivilrecht, die die Menschen- und Freiheitsrechte stärkten (z. B. Versammlungs- und Demonstrationsrecht). Diese Reformen wurden unter der Partei für Gerechtigkeit und Entwicklung (seit 2001) fortgesetzt. Unter anderem wurde die Todesstrafe abgeschafft, Folter verboten und die kulturellen Freiheiten der kurdischen Minderheit gestärkt. So ist der Gebrauch der kurdischen Dialekte, Kurdischunterricht und kurdische Radio- und Fernsehkanäle nun erlaubt. Auch der staatliche Sender TRT 3 strahlt Sendungen in Arabisch, Zazaki, Kumanci, Bosnisch usw. aus.


Bülent Ecevit mit George W. Bush im Weißen HausAm 15. November 2003 und 20. November 2003 verübte eine Zelle der Al-Qaida mehrere Bombenanschläge in Istanbul. Ziele der Anschläge, bei denen 60 Menschen starben, waren zwei Synagogen, das britische Konsulat und die Filiale der britischen HSBC-Bank.

Seit 2004 sind die Kämpfe zwischen der türkischen Regierung und der PKK wieder aufgeflammt und 2005 und 2007 nahmen sie nochmals an Intensität zu.


Recep Tayyip Erdoğan mit George W. Bush im Weißen HausBei einem Besuch in Diyarbakır bezeichnete Premier Erdoğan am 12. August 2005, dass die Probleme im Osten ein spezifisch kurdisches Problem (kürt sorunu) seien. Zum ersten Mal in der türkischen Geschichte wurde der spezifisch kurdische Charakter des Konfliktes im Osten der Türkei anerkannt.

Nach 40-jähriger Bemühung erreichte die Türkei am 3. Oktober 2005 die Aufnahme von Beitrittsverhandlungen mit der Europäischen Union.


Siehe auch
Seldschuken
Türkenkriege
Jungtürken
Panturkismus
Exil in der Türkei 1933–1945
Kurdenkonflikt in der Türkei

Politik
Hauptartikel: Politisches System der Türkei

In der Türkei herrscht eine Gewaltenteilung zwischen der Legislative, Exekutive und der Judikative. Nach der Verfassung aus dem Jahr 1982 ist die Türkei eine parlamentarische Demokratie mit einem relativ mächtigen Präsidenten und einer unabhängigen Justiz. Diese Verfassung wurde zuletzt 2002 verändert.

Gesetzgebendes Organ (Legislative) ist in der Türkei die Große Nationalversammlung der Türkei (Türkiye Büyük Millet Meclisi). Sie besteht aus 550 Parlamentariern, die vom Volk direkt für fünf Jahre gewählt werden. Ab dem 18. Lebensjahr ist jeder Staatsbürger in der Türkei wahlberechtigt. Gewählt werden darf jedoch nur innerhalb der Türkei, eine Wahlbeteiligung aus dem Ausland z. B. durch eine Briefwahl für im Ausland lebende türkische Staatsbürger existiert nicht. Aufgrund dieser Regelung sind Millionen von türkischen Staatsbürgern, die im Ausland (vor allem in der Europäischen Union) leben und arbeiten, von den Wahlen ausgeschlossen.

Staatsoberhaupt ist der vom Parlament für sieben Jahre gewählte Staatspräsident. Eine Wiederwahl des Staatspräsidenten ist per Verfassung verboten. Der Staatspräsident beauftragt den Parteivorsitzenden der Mehrheitspartei mit der Bildung der Regierung. Regierungschef ist der Ministerpräsident, der die Mehrheitspartei oder die Regierungskoalition repräsentiert. Der Staatspräsident segnet die Minister der Regierung ab.

Das Verfassungsgericht ist der oberste Gerichtshof der Türkei. Es entscheidet über die Verfassungsmäßigkeit der vom Parlament verabschiedeten Gesetze. Erstmals wurde 2005 mit Tülay Tuğcu eine Frau zur Vorsitzenden des höchsten Gerichts der Türkei gewählt.

Der Inlandsnachrichtendienst Millî İstihbarat Teşkilâtı wacht mittels umfangreicher Ermächtigungen u. a. über die innere Ordnung, Verfassung und Sicherheit des Landes.

Siehe auch: Liste der Präsidenten der Türkei, Vorlage:Navigationsleiste Türkische Ministerpräsidenten, Liste der Außenminister der Türkei


Ergebnis der Parlamentswahlen 2002
Bei den Parlamentswahlen im Jahre 2002 schafften die Partei des Rechten Weges (DYP), Partei der Nationalistischen Bewegung (MHP), Mutterlandspartei (ANAP) und DSP aufgrund der Zehn-Prozent-Hürde den Einzug ins Parlament nicht. Das schlechte Abschneiden der an der Regierungskoalition von 1999 bis 2002 beteiligten Parteien DSP, ANAP und MHP lag vor allem in der schweren Wirtschaftskrise, die die Türkei 2001 in eine tiefe Rezession stürzte und viele Bevölkerungsgruppen in die Armut trieb.

Die konservativ-islamische Partei für Gerechtigkeit und Entwicklung (AKP) mit ihrem Vorsitzenden Recep Tayyip Erdoğan ging aus diesen Wahlen als klarer Sieger hervor und errang die Mehrheit der Parlamentssitze. Die neu gegründete AKP kam auf Anhieb auf 34,4 % der abgegebenen Stimmen. Obwohl sie nur ein Drittel der Stimmen auf sich vereinigen konnte, kam sie, weil viele andere Parteien an der Zehn-Prozent-Hürde scheiterten, auf fast drei Viertel der Parlamentssitze (für Verfassungsänderungen wird eine Zweidrittel-Mehrheit benötigt).

Im Zuge von Parlamentarier-Wanderungen veränderte sich das Bild im Parlament.

Die ANAVATAN Partei (ehemals ANAP) erreichte bis vor kurzem mit 21 Parlamentariern Fraktionsstärke. Darüberhinaus schafften auch die SHP mit einem Abgeordneten und die DYP mit vier Parlamentariern den Einzug ins Parlament.

Die Ergebnisse der letzten Wahl (2002):

AKP 34,3 %
CHP 19,4 %
DYP 9,6 %
MHP 8,3 %
DEHAP 6,7 %
ANAP 5,1 %
DSP 1,1 %

Parlamentswahlen 2007
Hauptartikel: Parlamentswahl 2007 (Türkei)

Am 22. Juli 2007 fanden vorgezogene Neuwahlen zum Parlament statt. Drei Parteien schafften es in das Parlament einzuziehen, die Partei für Gerechtigkeit und Entwicklung AKP, die Republikanische Volkspartei CHP und die Partei der Nationalistischen Bewegung MHP.

Logo Partei Vorsitzender Stimmen in % Abgeordnete
Partei für Gerechtigkeit und Entwicklung Recep Tayyip Erdoğan 16.327.291 46,58 341
Republikanische Volkspartei Deniz Baykal 7.317.808 20,88 112
Partei der Nationalistischen Bewegung Devlet Bahçeli 5.001.869 14,27 70²
Unabhängige Kandidaten 1.835.486 5,24 26

Quelle: [1]
²Durch den Unfalltod eines Abgeordneten bleibt ein Sitz vakant. Daher hat die MHP 70 statt 71 Sitze.


Aktuelle Zusammensetzung
Logo Fraktion Beginn der
Legislaturperiode[4] Stand
August 2007[5] Zugänge Abgänge Saldo
Partei für Gerechtigkeit und Entwicklung 341 341 – - ±0
Republikanische Volkspartei 99 98 – 1. Yetenç [6] -1
Partei der Nationalistischen Bewegung 71 70 – 1. Özönder (†) -1
Partei der demokratischen Gesellschaft 20 20 – - ±0
Demokratische Linkspartei 13 13 – – ±0
Partei der Freiheit und Solidarität 1 1 - – ±0
Partei der Großen Einheit 1 1 - – ±0
fraktionslos 4 5 1. Yetenç – +1
gesamt 550 549 0 1 −1

Quelle: [2] [3]


Gewerkschaften
Gewerkschaftsbünde Türk-İş (gemäßigt, ca. 2,13 Mio. Mitglieder), DİSK (links-orientiert, ca. 0,35 Mio. Mitglieder) Hak-İş (islamisch-konservativ, ca. 0,36 Mio. Mitglieder).


Außenpolitik
Hauptartikel: Außenpolitik der Türkei

Zu den außenpolitischen Konstanten gehören für die Türkei der Wunsch nach einem Beitritt zur Europäischen Union, die Westbindung und das Verhindern eines eigenständigen kurdischen Staates. Die Türkei betrachtet sich auch als Schutzmacht der Turkmenen auf dem Balkan und im Nord-Irak. Darüber hinaus versucht die Türkei eine Führungsrolle bei den Turkstaaten (Aserbaidschan, Usbekistan, Turkmenistan, Kirgisistan und Kasachstan) Zentralasiens einzunehmen und ihre Beziehungen zu den autonomen türkischen Republiken und Regionen zu verbessern. Ungewöhnlich für einen mehrheitlich von Muslimen bewohnten Staat sind die guten Beziehungen der Türkei zu Israel; es werden u. a. regelmäßig gemeinsame Militärmanöver durchgeführt.

Die heutige türkische Regierung bestreitet den Völkermord an den Armeniern von 1915/16 offiziell und versucht auf diplomatischen Wegen andere Staaten davon abzuhalten, den Völkermord offiziell anzuerkennen. Der Völkermord wird offiziell neben Armenien selbst durch folgende Staaten und Organisationen anerkannt: Belgien, Frankreich, Italien, Russland, Slowakei, Schweiz, die UNO und die EU.


Die Türkei und internationale Organisationen
Die Türkei ist seit 1952 Mitglied der NATO und seit 1963 assoziiertes Mitglied in den Vorläuferorganisationen der EU und strebte seit über vier Jahrzehnten Verhandlungen über eine Vollmitgliedschaft zuerst in der EWG, später der EG und zuletzt in der Europäischen Union an. Am 16./17. Dezember 2004 beschloss der Europäische Rat die Aufnahme von Beitrittsverhandlungen mit der Türkei zum 3. Oktober 2005. Zuvor hatten dies sowohl die Europäische Kommission als auch das Europäische Parlament befürwortet. Obwohl die Verhandlungen pünktlich begonnen haben, machen sich Beitrittsgegner weiterhin für eine Privilegierte Partnerschaft stark - diese wird jedoch von türkischer Seite und den meisten EU-Mitgliedstaaten abgelehnt.

Daneben ist die Türkei u. a. Mitglied bei den folgenden überstaatlichen Organisationen:

Vereinte Nationen mit Sonderorganisationen (UNO, 1945)
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD, 1948)
Europarat (1952)
EG-Assoziierungs-Abkommen (1963)
Organisation der Islamischen Konferenz (OIC, 1969)
Europäische Bank für Wiederaufbau- und Entwicklungshilfe ( EBRD, 1990)
Zentralasien-Gipfel der Türkischen Republiken (OATCT, 1992)
Schwarzmeer-Wirtschaftskooperation (BSEC, 1992)
Internationaler Währungsfonds (IWF)
Organisation für Sicherheit und Zusammenarbeit in Europa (OSZE, 1995)
assoziiertes Mitglied der WEU (1995–2000)
EU-Zollunion (seit 1996).
Gruppe der acht Entwicklungsländer (1997)
EU-Beitrittskandidat (seit 3. Oktober 2005)

Konfliktfelder mit Nachbarstaaten
Dieser Artikel oder Abschnitt besteht hauptsächlich aus Listen, an deren Stelle besser Fließtext stehen sollte.

Griechenland: Regionale Konfliktfelder sind die Herrschaftsräume in der Ägäis und der Zypernkonflikt. In der Ägäis geht es um den Verlauf der Grenze zwischen den beiden Ländern. Die Festlegung des Grenzverlaufes ist sehr umstritten, weil wirtschaftliche und militärische Interessen auf dem Spiel stehen. Wirtschaftlich geht es um potentielle Ölvorkommen, die beide Länder ausbeuten wollen. In letzter Zeit kam es aber zu einer Entspannung zwischen den beiden Staaten, obwohl die Unstimmigkeiten noch nicht geklärt sind (Stand 2004).
Zypern: Unstimmigkeiten wegen der in Nordzypern stationierten türkischen Soldaten. Der Versuch der Republik Zypern, Flugabwehr-Raketen auf der Insel zu stationieren, führte Mitte der 1990er Jahre fast zu einem Krieg. Die Raketen wurden letztlich nicht stationiert.
Syrien: Unterstützung der PKK durch Syrien veranlasste die Türkei in den späten 1990ern zu einer Kriegsdrohung gegenüber Damaskus. Syrien fühlt sich durch die enge militärische Kooperation zwischen Israel und der Türkei bedroht. Auch gibt es Streitigkeiten wegen des Euphratwassers. Der Bau von Staudämmen im Rahmen des Südostanatolien-Projekts führt auf Seiten von Syrien zu der Befürchtung, dass die Türkei eines Tages das Wasser als Machtinstrument benutzen könnte.
Irak: Die Türkei sieht im Falle eines Sieges der Kurden in Kirkuk bei den Wahlen am 30. Januar 2005 und dessen Eingliederung in die autonome Kurdenregion in Irak einen möglichen Kriegsgrund. Hintergrund ist, dass durch die reichen Ölfelder in Kirkuk ein wirtschaftlich überlebensfähiger, selbstständiger kurdischer Staat denkbar wäre. Durch einen Kurdenstaat im Nordirak könnte der Kurdenkonflikt in der Türkei erneut aufflammen.
Bulgarien: Die massive Unterdrückung der türkischen Minderheit in Bulgarien, die zur Zeit des Osmanischen Reiches nach Bulgarien eingewandert war, sorgte insbesondere zeitens des Kalten Krieges für Spannungen zwischen den beiden Ländern. Mitunter kam es im Zuge des Widerstandes gegen das frühere sozialistische Regime in Bulgarien zu terroristischen Anschlägen durch die unterdrückte türkische Minderheit gegen Ziele in Bulgarien (u. a. Bombenanschlag auf einen voll besetzen Reisezug während einer Tunnelfahrt 1988). Heute ist der Konflikt weitestgehend beseitigt und die Regierungen beider Länder pflegen nicht zuletzt wegen der wirtschaftlichen Bedeutung der Türkei für Bulgarien gute Beziehungen.
Armenien: Die heutige türkische Regierung bestreitet den Völkermord an den Armeniern von 1915/16 offiziell und versucht auf diplomatischen Wegen andere Staaten davon abzuhalten, den Völkermord offiziell anzuerkennen. Der Völkermord wird offiziell neben Armenien selbst durch folgende Staaten und Organisationen anerkannt: Belgien, Frankreich, Italien, Russland, Slowakei, Schweiz, die UNO und der Europarat. Die Besetzung der aserbaidschanischen Region Bergkarabach durch Armenien belastet das Verhältnis zur Türkei, da die Türkei sich selbst als Schutzmacht Aserbaidschans versteht.

Verwaltungsgliederung
Die Kommunalverwaltung ist in der Türkei in 81 Provinzen (il oder valilik) unterteilt, die durch den Gouverneur (Vali) verwaltet werden. Die einzelnen Provinzen sind weiter in einzelne Landkreise und Gemeinden unterteilt. Die Landkreise (ilçe oder kaymakamlık) werden von einem Kaymakam geleitet, der vom Innenminister ernannt wird. Die Bürgermeister (Belediye Başkanı) und Dorfvorsteher (Muhtar) werden vom Volk gewählt. Die Autonomie der unteren Ebenen wird unter anderem durch das Fehlen eigener Geldquellen eingeschränkt.



AnkaraKırklareliEdirneTekirdağÇanakkaleBalıkesirBursaYalovaİstanbulKocaeliSakaryaDüzceZonguldakBoluBilecikEskişehirKütahyaManisaİzmirAydınMuğlaDenizliBurdurUşakAfyonkarahisarIspartaAntalyaKonyaMersinKaramanAksarayKırşehirKırıkkaleÇankırıKarabükBartınKastamonuSinopÇorumYozgatNevşehirNiğdeAdanaHatayOsmaniyeK. MaraşKayseriSivasTokatAmasyaSamsunOrduGiresunErzincanMalatyaGaziantepKilisŞanlıurfaAdıyamanGümüşhaneTrabzonRizeBayburtErzurumArtvinArdahanKarsAğrıIğdırTunceliElazığDiyarbakırMardinBatmanSiirtŞırnakBitlisBingölMuşVanHakkari
Siehe auch: Liste der türkischen Provinzen


Infrastruktur
Dieser Artikel oder Abschnitt ist nicht hinreichend durch Quellenangaben belegt. Die fraglichen Angaben werden daher möglicherweise demnächst gelöscht. Hilf Wikipedia, indem du die Angaben nachrecherchierst und gute Belege einfügst. Bitte entferne zuletzt diese Warnmarkierung.

Aufgrund seiner Lage als Knotenpunkt zwischen Asien und Europa ist der Verkehrssektor eine wichtige Einnahmequelle der Türkei. Die Transportdienstleistungen umfassen neben den Straßen-, auch See-, Luft-, Schienenverkehr und Transporte über Rohrleitungen. Mit internationalem Personen- und Güterverkehr auf Straßen erwirtschaftete die Türkei 1999 1,2 Milliarden Euro.

Der inländische Gütertransport und Personenverkehr erfolgt fast ausschließlich auf der Straße. Der Güterverkehr mit dem Ausland erfolgt überwiegend über den Wasserweg und der Personenverkehr über den Luftweg.

2000 machte der Verkehrs- und Kommunikationssektor rund 14 % des Bruttoinlandsprodukts aus. 27,3 % aller öffentlichen Investitionen werden in diesem Bereich getätigt. Damit zeigt sich eindrucksvoll die Bedeutung dieses Sektors für die Türkei.


Straßenverkehr
Die Straßen in der Türkei haben eine Länge von insgesamt 413.724 km. Davon sind 62.000 km Landstraßen, 350.000 km sog. Dorfstraßen und 1.800 km Autobahn. Das Autobahnnetz soll in den nächsten Jahren weiter ausgebaut werden. Die wichtigste Autobahnstrecke ist die von İstanbul nach Ankara (O-4), auch die O-52 von Adana nach Gaziantep ist wichtig für Verkehr und Transport. Weitere Autobahnen existieren um İzmir (O-31 und O-32) und im südlichen Teil des Landes (Mersin, İskenderun, Pozantı). Eine Autobahn von İzmir nach Manisa ist im Bau, die Autobahnen Adana-Ankara und Gaziantep-Şanlıurfa sind ebenfalls im Bau.

Auf den Straßen werden 89,2 % (Stand 2000) aller inländischen Güter transportiert. Der Anteil des Personenverkehrs ist mit 95 % sogar noch höher. Bei Überlandfahrten sind Reisebusse sehr beliebt. Hier konkurrieren viele Unternehmen um die Gunst der Fahrgäste, daher ist der Service bei den Busgesellschaften sehr hoch, so wird bei den Überfahrten den Reisenden Kaffee, Tee, Wasser und Gebäck gereicht.

Die Verkehrssicherheit erreicht derzeit noch nicht das Niveau der meisten europäischen Staaten. Jährlich sind ca. 3.400 Todesopfer im Straßenverkehr zu beklagen. Gegenwärtig wird ein neues System der Hauptuntersuchungen durch den TÜV SÜD in der Türkei eingeführt (vgl. [7] [8]). Angebote im Bereich der Verkehrspsychologie sind in Vorbereitung.

Die Einnahmen durch Mautgebühren betrug im laufenden Jahr 2005 231 Millionen YTL und soll am Ende des Jahres nach staatlichen Schätzungen bei 357 Millionen YTL liegen. Mautpflichtig sind die zwei Brücken über den Bosporus in Istanbul und 6 Autobahnstrecken. Die Brücken (Bosporus-Brücke und Fatih-Sultan-Mehmet-Brücke) benutzten über 136 Millionen Fahrzeuge und die mautpflichtigen Straßen über 120 Millionen Fahrzeuge.

Der Nahverkehr wird in den Städten durch öffentliche Busse organisiert. Da aber der öffentliche Nahverkehr ungenügend ausgebaut ist, dominieren Sammeltaxis (Dolmuş). Der türkische Name „Dolmuş“ rührt daher, dass diese „Taxis“ nicht zu einer festen Abfahrtszeit losfahren, sondern erst, wenn der Kleinbus hinreichend voll ist. Diese Kleinbusse gehören Privatpersonen und fahren bestimmte Linien ab, ähnlich wie öffentliche Busse. Unterwegs darf jeder Passagier an einem beliebigen Ort ein- und aussteigen (ähnlich wie bei einem Taxi). Die Fahrtkosten sind abhängig von der gefahrenen Strecke und werden bar beim Fahrer oder seinem Gehilfen bezahlt. Daneben gibt es reguläre Taxis, die mit einem Taxometer arbeiten.

Siehe auch: Liste der Autobahnen in der Türkei, Kfz-Kennzeichen (Türkei)


Schienenverkehr

Der Mavi Ekspres von Istanbul-Haydarpaşa nach Adana im Bahnhof von Karaman.Der Schienenverkehr ist in der Türkei vernachlässigt worden, Vorrang beim Ausbau hatte die Straße. Die Trassierungen des Eisenbahnnetzes stammen weitestgehend noch aus dem 19. und der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts. Seine Länge beträgt 10.500 km davon sind ca. 20 % elektrisch betrieben. Am Gesamtverkehr macht der Anteil der Eisenbahn 10 % aus (Stand 1999).

Außer auf der Strecke zwischen Istanbul und Ankara verkehren in der Regel nur ein oder zwei Personenzüge täglich. Die durchschnittliche Reisegeschwindigkeit liegt unter der, die mit dem recht dichten Netz des öffentlichen Busverkehrs erreicht wird. Jedoch ist der Komfort in den Zügen weit höher. Es gibt nur noch eine Wagenklasse, „Pullman“ genannt. Darüber hinaus werden in den Nachtverbindungen Schlafwagen (Zweibettabteile) oder Liegewagen (Vierbettabteile) angeboten. Eingesetzt werden in den meisten Fernzügen moderne Wagen mit der Sitzanordnung 1 + 2. Wagen älterer Bauart des gehobenen Komforts werden für den Regionalverkehr weiter verwendet. Die Bahn ist für Nichtanlieger nur schwer zu nutzen. Gedruckte Fahrpläne gibt es schon seit zehn Jahren nicht mehr und im Internet wird nur ein Teil der Fernverbindungen veröffentlicht.

Zwischen Istanbul und Ankara wird eine Hochgeschwindigkeitstrasse errichtet, deren Fertigstellung 2008 geplant ist. Darauf sollen Züge mit bis zu 250 km/h verkehren. In Istanbul wird an einer Unterquerung des Bosporus gearbeitet. Im Rahmen des europäischen Verkehrskonzeptes (Wider Europe for Transport) soll die Schnellzugverbindung bis zum Jahre 2010 an die bulgarische Grenze verlängert werden.

In den Städten Istanbul (U-Bahn Istanbul), Ankara, İzmir (Metro İzmir), Adana und Bursa existieren auch U-Bahnen. Sie sind sehr beliebt und fahren etwa 80 km/h schnell. Die Türkische Staatsbahn (TCDD) betreibt entlang ihrer Linien in Ankara und Istanbul einen S-Bahn-Verkehr. Im Verhältnis zur Einwohnerzahl ist der schienengebundene Personennahverkehr in diesen Städten allerdings stark unterentwickelt: In Ankara bestehen – bei 4,5 Mio. Einwohnern – zwei (technisch miteinander nicht kompatible) U-Bahn-Linien. In Istanbul bestehen – bei einer zwischen 13 Mio. und 17 Mio. geschätzten Einwohnerzahl –auf der europäischen Seite sechs unterschiedliche, miteinander nicht kompatible schienengebundene Nahverkehrs-„Systeme“ –, die aber jeweils nur eine Strecke bedienen, auf asiatischer Seite zwei. Dies ist eine nur sehr begrenzte Alternative zu dem meist genutzten Busnetz. Strassenbahnlinien gibt es in Adana, Antalya (5,1 km), Bursa (14 km), Eskisehir (14,5 km), Istanbul (Tramvay 14,3 km u.a.)und Konya (18. km).


Luftverkehr

Turkish Airlines Boeing 737-800Die Türkische Fluggesellschaft (THY) wurde 1933 gegründet und hatte bis in die 1990er ein Monopol in der türkischen Luftfahrt. Mittlerweile bieten zahlreiche private Fluggesellschaften (zum Beispiel Atlasjet, Fly Air, MNG Air, Onur Air, SunExpress) ihre Dienste an und kommen auf einen Marktanteil von 33 %.

Insgesamt verfügt die Türkei über 117[9] Flughäfen, wovon 15 internationale Flughäfen sind ; der bedeutendste Flughafen ist mit 12 Millionen Passagieren (Stand 2003) der Atatürk-Flughafen auf dem europäischen Teil Istanbuls. Auf der asiatischen Seite der Stadt befindet sich der kleinere, erst vor wenigen Jahren eröffnete moderne Flughafen Sabiha Gökçen, der jetzt verstärkt frequentiert wird. Für den Tourismus ist der Flughafen Antalya mit fast 10 Millionen Passagieren (Stand 2004) sehr wichtig. Weitere wichtige Flughäfen sind diejenigen von Izmir (Adnan Menderes Havalimanı) und Ankara (Esenboğa).


Wasserverkehr
Mit einer Küstenlänge von 8.333 km und 156 Häfen ist das Potential des Schiffsverkehrs groß. Die Tonnage der gesamten türkischen Handelsflotte beträgt fast 10.444.163 DWT. Der Handelsflotte gehören 888 Frachter mit über 300 Bruttotonnen an.

In Istanbul ist der Fährverkehr zwischen dem europäischen und dem asiatischen Teil ein wichtiges Nahverkehrsinstrument. Die Fahrtdauer beträgt zwischen 20 und 40 Minuten, je nachdem, welchen Stadtteil man ansteuert.


Ölleitungen
Die erste Pipeline zum Transport von Rohöl und Ölprodukten wurde 1966 zwischen Batman und Dörtyol (im Golf von İskenderun) in Betrieb genommen. 1977 wurde die wichtige Ölleitung zwischen dem Irak und der Türkei mit einer Gesamtlänge von 981 km (davon liegen 641 km auf türkischem Boden) eingeweiht. Die Leitung wurde wegen des Golfkrieges und dem anschließenden Embargo zwischen 1990 und 1997 außer Betrieb gesetzt.

Seit 2002 führt eine Erdgasleitung mit dem Namen „Blue Stream“ durch das Schwarze Meer von Noworossijsk nach Samsun und weiter nach Ankara. Die Leitung hat eine jährliche Kapazität von 14 Milliarden Kubikmetern.

Die Baku-Tiflis-Ceyhan-Pipeline liefert Erdöl aus Mittelasien und Kaukasien über die Türkei nach Westeuropa. Die Ölleitung verläuft über Aserbaidschan (Baku), Georgien (Tiflis) und die Türkei (Ceyhan), ist 1760 km lang und hat eine Kapazität von etwa 1 Million Barrel pro Jahr. Die BTC-Pipeline gilt weltweit als eines der teuersten und technisch aufwändigsten Pipeline-Projekte. Seit Mai 2005 fließt über diese Leitung Rohöl zum Mittelmeer.

Parallel zur Baku-Tiflis-Ceyhan-Pipeline verläuft die Südkaukasus-Pipeline von Baku über Tiflis nach Erzurum. Sie ist 690 Kilometer lang und soll ab Ende 2005 Naturgas vom Kaspischen Meer in das türkische Gastransportsystem pumpen. Die Kapazität ist auf sieben Milliarden Kubikmeter Gas ausgelegt.


Telekommunikation
Der einzige Festnetzanbieter in der Türkei ist die Türk-Telekom. 2005 wurden 55% der Türk-Telekom für 6,55 Mrd, $ an ein Firmenkonsotium („Oger Telecom Ortak Girişim Grubu“) verkauft. Während die Zahl der Festnetzanschlüsse stagnieren, verzeichnet der Mobilfunkbereich sehr hohe Wachstumsraten. Waren 2001 noch 19,5 Millionen Festnetzanschlüsse registriert, sank die Zahl der Anschlüsse 2005 geringfügig auf 19 Millionen. Die Zahl der Mobilfunknutzer stieg hingegen von 17,1 Millionen 2001 auf 43,6 Millionen im Jahr 2005.

Die internationale Anbindung der Kommunikation wird u. a. durch drei, im Mittelmeer und Schwarzen Meer, verlegte Fiber-Optik-Kabel gewährleistet. Hierdurch ist die Türkei mit Italien, Griechenland, Israel, Bulgarien, Rumänien, Russland und den USA verbunden. Darüber hinaus sind 12 Intelsat-Stationen und 328 mobile Satelliten-Terminale hierfür im Einsatz.

Der internationale Internetcode ist die Endung “.tr“. Die meisten türkischen Websites nutzen jedoch die TLD “.com“ oder “.com.tr“, da die “.tr“-TLD nicht vergeben wird. Für die Vergabe von IPs und Namen ist die Technische Universität des Nahen Ostens (ODTÜ) zuständig.

Derzeit baut die Türk-Telekom ein flächendenkendes DSL-Netz. Laut der neuesten Erhebung des türkischen Statistikinstituts vom 16. November 2005 besitzen 12,75% der Bevölkerung einen PC oder einen Laptop und 8,66 % der Haushalten besitzen einen Internetanschluss (2004 waren es 7,02 %).


Wirtschaft
Hauptartikel: Wirtschaft der Türkei

Die türkische Wirtschaft wuchs in den ersten sechs Monaten des Jahres 2004 mit einer sehr hohen Wachstumsrate von 13,5 % und überholte damit sogar deutlich den bisherigen Spitzenreiter China. 2005 wuchs die türkische Wirtschaft um 7,4%.

Die Entwicklung des Bruttoinlandsprodukts (BIP) und der Inflationsrate der Türkei in den Jahren von 1998 bis 2006 zeigt die folgende Tabelle:

Entwicklung des BIP und der Inflation
Jahr BIP (real) Inflation
in %; gg.Vorjahr
1994 -5,1 ~120
1995 8,1 ~120
1996 7,9 ~80
1997 -7,5 ~80
1998 2,8 101,6
1999 -4,7 64,9
2000 7,4 54,9
2001 -7,5 54,4
2002 7,8 45,0
2003 5,8 25,3
2004 8,9 12,0
2005 7,4 8,0
2006 6,0 9,9
2007 ~6 ~7
Quelle: 94-97 [10] 98-99 IWF [11]. 00-05 EU [12] 06/7 [13].
Die wirtschaftliche Situation der Türkei ist immer noch sehr widersprüchlich. Es besteht eine sehr große Kluft zwischen dem industrialisierten Westen und ihrer modernen Industrie (insbesondere den großen Metropolen) einerseits und dem agrarisch strukturierten und wenig entwickelten Osten andererseits.

Der Großraum Istanbul erreicht beispielsweise 41 % des durchschnittlichen Einkommens der 15 „alten“ EU-Staaten, der Osten hingegen nur 7 %. Diverse Projekte, u. a. die großen Staudamm-Projekte (Südostanatolien-Projekt (GAP)) sollen dem Osten helfen, sich besser zu entwickeln. Zudem gibt es innerhalb der türkischen Volkswirtschaft erhebliche strukturelle Probleme. So trägt die Landwirtschaft zum BSP lediglich 11,9 % bei, beschäftigt aber 30,6 % der Arbeitskräfte. Die Industrie trägt 29,6 % zum BSP bei und der Dienstleistungssektor 58,5 %. In der Industrie arbeiten 19,3 % aller Erwerbstätigen und in der Dienstleistung 44,5 %. Seit 1996 besteht zwischen der Türkei und der EU eine Zollunion (51,6 % der Exporte gehen in die EU, 46 % der Importe stammen aus der EU).

Die Türkei scheint ihre chronische Inflation mittlerweile in den Griff bekommen zu haben. Die Inflation erreichte zeitweise dreistellige, beinahe hyperinflationäre Zahlen (1994/1995 betrug sie in einigen Quartalen 150 %), 2003 sank sie auf 18,4 %, nach Schätzungen betrug sie 2004 ca. 9,4 %. Am 1. Januar 2005 wurde die alte „Türkische Lira“ durch die „Neue Türkische Lira“ (Yeni Türk Lirası) ersetzt. Damit verliert die Türkische Lira 6 Nullen. Außerdem wird die Untereinheit der Lira, der Kuruş, wieder eingeführt.

Eine weitere wirtschaftliche Herausforderung für die Türkei stellt die hohe Staatsverschuldung dar. Bezogen auf das BSP beträgt sie 78,7 % (Stand 2003).

Die wichtigsten Wirtschaftssektoren sind die Textilindustrie, Tourismus, Automobilindustrie und die Elektronikbranche. Die Investitionen von ausländischen Investoren in der Türkei liegen bei ca. 4,6 Mrd. Euro (2002), davon alleine 3,3 Milliarden aus Deutschland. Es gibt ein nennenswertes Engagement ausländischer Unternehmen. 2002 gab es 5.129 ausländische Kapitalgesellschaften, die in der Türkei aktiv waren, die meisten davon aus EU-Staaten. 2005 erzielte der Staat durch Privatisierungen von Staatsunternehmen 20 Mrd. $. Die folgenden Tabellen zeigen den sich lebhaft entwickelnden Außenhandel der Türkei der letzten Jahre und die Haupthandelspartner.

Entwicklung des Außenhandels
(in Mrd US$ und in % gegenüber dem Vorjahr)
2003 2004 2005 2006
Mrd.US$ % gg. Vj. Mrd.US$ % gg. Vj. Mrd.US$ % gg. Vj. Mrd.US$
(1.Hj) % gg.Vj.
Ausfuhr 47,3 30 63,2 34 73,1 16 39,5 12
Einfuhr 69,3 33 97,5 41 116,0 19 65,2 18
Quelle: bfai [14].
Haupthandelspartner (2005)
Ausfuhr (in %) nach Einfuhr (in %) von
Deutschland 13 Deutschland 12
Vereinigtes Königreich 8 Russland 11
Italien 8 Italien 7
USA 7 Volksrepublik China 6
Frankreich 5 Frankreich 5
Spanien 4 USA 5
Irak 4 Vereinigtes Königreich 4
sonstige Länder 52 sonstige Länder 51
alle EU Länder zusammen 52 alle EU Länder zusammen 42
Quelle: bfai [14]
Hauptprodukte des Außenhandels (2005)
Ausfuhrgüter (Anteil in %) Einfuhrgüter (Anteil in %)
Bekleidung 16 Maschinen 18
Kraftfahrzeuge 13 Erdöl und -erzeugnisse 11
Maschinen 10 Kraftfahrzeuge 9
Textilien 10 Erdgas 6
Quelle: bfai [14]

Siehe auch: Schwarzmeer-Wirtschaftskooperation, Südostanatolien-Projekt


Bildungssystem

Schulsystem
In der letzten Erziehungsreform von 1997 wurde die gesetzliche Schulpflicht von 5 Jahren auf 8 Jahre erhöht. Danach findet der Übergang in die vierjährige Sekundarstufe II statt, in der alle Schüler seit 2004/05 eine zweite Fremdsprache wählen müssen.

Derzeit bemüht sich die AKP-Regierung intensiv um den erleichterten Hochschulzugang der Berufsschulabgänger. Ziel der Bemühungen ist es vor allem, den Abgängern der Imam-Hatip-Schulen den Zugang zu nicht-theologischen Studienfächern zu erleichtern. Die Imam-Hatip-Schulen gelten seit der Erziehungsreform von 1997 als Berufsschulen der Sekundarstufe II, in der Vorbeter (Imame) und Prediger ausgebildet werden. Im Februar 2006 wurde nun dieses Vorhaben der AKP-Regierung durch das Urteil des ersten Verwaltungsgerichts gestoppt. Sie urteilte, dass ein Abschluss auf einer religiösen Imam-Hatip-Schule nicht zu einem Studium an einer Universität berechtigt.

Im Schulwesen der Türkei bestehen aufgrund mangelnder Finanzierung und der hohen Zahl schulpflichtiger Kinder erhebliche Defizite. Ca. 25 % der türkischen Bevölkerung sind im schulpflichtigen Alter. Die wirtschaftliche Kluft zwischen dem Osten und dem entwickelteren Westen der Türkei wirkt sich auch auf das Schulsystem aus. So besteht im Osten eine große Zahl von einzügigen Schulen mit mehr als 50 Schülern pro Klasse. Dennoch gibt es Probleme, die die Türkei als Ganzes betreffen. Beispielsweise sind die Eltern aufgrund von fehlenden Betriebsmitteln in den Schulen gezwungen, erhebliche finanzielle Mittel zur Unterstützung der Schulen aufzubringen. Aufgrund dieser Probleme ist die türkische Bildungspolitik im Moment noch weit von ihrem Ziel der 100%-Einschulungsquote entfernt. Lediglich 93 % aller schulpflichtigen Kinder gehen zur Schule. Besonders betroffen sind Mädchen, von denen laut einer Weltbank-Studie ca. 600.000 nicht eingeschult sind. Im Jahre 2000 waren ungefähr 6 % der Männer und 18 % der Frauen in der Türkei Analphabeten.

An den türkischen Schulen und Hochschulen herrscht absolutes Kopftuchverbot, sowohl für die Schüler und Studenten als auch für die Lehrkräfte. Dieses Verbot wird auch mit Polizeigewalt durchgesetzt und ist in den letzten Jahren immer wieder Thema hitziger Debatten. 2006 wurde das Verbot durch das erste Verwaltungsgericht in einem Urteil bestätigt und sogar noch weiter ausgedehnt. Fortan gilt das Kopftuchverbot auch vor den Straßen der Bildungseinrichtungen. Die Türkei sieht sich als laizistischen Staat an, der keine religiösen Präferenzen hat.

Siehe auch: Kopftuchstreit


Hochschulen
Die Türkei besitzt 53 staatliche Hochschulen und 24 staatlich anerkannte private Stiftungsuniversitäten. An den Universitäten des Landes studieren 1,95 Mio. Studenten und damit 28 % aller Schulabgänger eines Jahrganges. Diese werden von ca. 77.100 Lehrkräften unterrichtet und betreut. Kontrolliert werden die Hochschulen durch den türkischen Hochschulrat (YÖK), dem seit 6. November 1981 alle Hochschulen unterstellt sind.


Bibliothek der Konya-Selcuk-UniversitätDer Hochschulrat koordiniert neben den Finanzen und dem Personalplan auch die Lehrinhalte, erarbeitet Pläne zur Eröffnung neuer Hochschulen und regelt den Zugang zu den Hochschulen. Jährlich wird durch die „Türkische Zentralstelle für Studentenvermittlung“, die dem YÖK unterstellt ist, eine Aufnahmeprüfung durchgeführt. Das Ergebnis dieser Prüfung ist für die Wahl der Hochschule und Studienfach entscheidend.

Die staatlichen Hochschulen sind schlecht finanziert, da lediglich 0,5 % des BSP für die F&E ausgegeben wird. Für das Studium an den privaten Universitäten sind Gebühren zwischen 4.100 und 10.000 Euro pro Jahr erforderlich. Bei den staatlichen Universitäten liegen die Gebühren zwischen 300 und 1000 Euro.

Nach zwei Jahren Studium wird der akademische Grad Önlisans vergeben. Dieser berechtigt die Aufnahme einer beruflichen Tätigkeit. Nach vier Jahren Studium erhält der Student den Grad Yüksek Lisans. Nach der Yüksek Lisans ist das Promovieren möglich.

Die meisten der 16.328 ausländischen Studenten kommen vor allem aus den zentralasiatischen Turk-Staaten. Ein Teil der Studenten erhält zur Finanzierung des Studiums Studienkredite von der „Anstalt für Kredite und Heime für Jugendliche in der Hochschulausbildung“ (Yurt-Kur). 2004 waren es 220.614 Studenten und 174.374 Studenten haben eine Wohnung in Studentenwohnheimen.

Zum Wintersemester 2008/2009 soll eine Deutsche Universität in der Türkei als Stiftungsuniversität den Betrieb aufnehmen.

Siehe auch: Liste der türkischen Universitäten


Kultur
Hauptartikel: Kultur der Türkei

Die Kultur der heutigen Türkei ist eine Verschmelzung verschiedener Kulturen. Dazu können u. a. die alttürkische Nomadenkultur Zentralasiens und Sibiriens, die Kultur im osmanischen Reich mit ihren byzantinischen, persischen, arabischen, kaukasischen und kurdischen Einflüssen sowie die starke europäische Richtung seit Gründung der Republik durch Atatürk gezählt werden. Kulturelles Zentrum des Landes bildet die Millionenmetropole Istanbul.

Bedeutende Künstler aus der Türkei sind u. a. der Filmregisseur Yılmaz Güney (Goldene Palme in Cannes für Yol – Der Weg (1982)), die Dichter Orhan Veli und Nâzım Hikmet, die Schriftsteller Yaşar Kemal, Orhan Pamuk (erhielt am 23. Oktober 2005 den Friedenspreis des Deutschen Buchhandels) oder Aziz Nesin.

Türkische Popsänger wie Sezen Aksu, Tarkan und Mustafa Sandal waren in letzter Zeit auch im Ausland recht erfolgreich. 2003 siegte die Türkei beim Eurovision Song Contest mit dem Titel Everyway That I Can von Sertab Erener.

Siehe auch: Türkische Volkstänze, Liste türkischer Schriftsteller, Karagöztheater


Literatur
Hauptartikel: Türkische Literatur, Literaturkanon der Türkei

Die Wurzeln der türkischen Literatur reichen weit zurück in die Vergangenheit. Vor der Annahme des Islams war die schriftliche und mündliche türkische Literatur von der Nomadenkultur und dem Schamanismus geprägt. In der Frühzeit bestand die Literatur aus mündlich überlieferten Geschichten, Sagen, Klageliedern, Liebes- und Naturgedichten und Sprichwörtern. Die Orhon-Inschriften aus dem 6. und 7. Jahrhundert bilden die ersten schriftlichen literarischen Werke der Türken.

Die Türken traten in der ersten Hälfte des 10. Jahrhunderts zum Islam über. Mit dem Islam stieg auch der Einfluss der arabischen und persischen Sprache auf die türkische Literatur. Ab dem 11. Jahrhundert bildete sich bei den Türken, die sich in Anatolien niederließen, das Türkei-Türkische heraus. Der islamische Einfluss hielt vom 11. Jahrhundert bis in die Mitte des 19. Jahrhunderts an. In dieser Zeit kann die Entwicklung der türkischen Literatur in zwei Hauptgruppen unterschieden werden: Zum einen in die Divan-Literatur und zum anderen in die Volksliteratur.

In der Tanzimat-Periode im 19. Jahrhundert wurde der westliche Einfluss stärker. Zunächst wurde westliche Literatur ins Türkische übersetzt und in den 70er-Jahren des 19. Jahrhunderts erschienen die ersten türkischen Romane. Eine besondere Rolle nahm in dieser Entwicklungsphase die Zeitung „Servet-i fünûn“ („Schatz des Wissens“) mit dem Dichter Tevfik Fikret und dem Romancier Halit Ziya Uşaklıgil ein. Zugleich kommt auch eine nationalistische und patriotistische Dichtung auf.

In der Zeit der Republikgründung kommt es zu großen Veränderungen in der türkischen Literatur. Prägend sind insbesondere zwei Ereignisse: 1. die Einführung der lateinischen Schrift 1928 und 2. die großen Sprachreformen ab 1932. Die neuen Schriftsteller wenden sich von der herkömmlichen festgefügten Stilistik und Sprache ab. Dieses wird besonders von den Garip-Dichtern um Orhan Veli propagiert.

Mit der Form verändern sich auch die Inhalte der türkischen Literatur zunehmend. Frühe Vertreter sind Fakir Baykurt, Sabahattin Ali, Sait Faik Abasıyanık und Yaşar Kemal, die den einfachen Menschen in den Mittelpunkt ihrer Arbeit stellten. Mit der Hinwendung zur Schilderung der Lebensumstände bleibt soziale und politische Kritik am Staat nicht aus. Der Staat reagiert mit Zensur und politischer Gewalt. Autoren wie Nâzım Hikmet, Yaşar Kemal oder Aziz Nesin verbringen wegen der Verfolgung ihrer Publikationen viele Jahre in türkischen Gefängnissen. Kemal bezeichnete das Gefängnis deshalb als „Schule der türkischen Literatur“.

Mit den Arbeitsmigranten kommen in den 1960er Jahren türkische Literatur und türkischstämmige Schriftsteller auch nach Westeuropa. Bücher werden verstärkt übersetzt. Aras Ören, Yüksel Pazarkaya oder Emine Sevgi Özdamar befassen sich auf unterschiedliche Weise mit dem Leben in Deutschland. Teilweise wird diese Literatur auch wieder in die Türkei zurückgetragen.

Während die Zensur und die drei Militärputsche (1960, 1971 und 1980) die Entwicklung der türkischen Literatur hemmen, tragen Schriftsteller auf dem Umweg dieser Migrantenliteratur mit dazu bei, dass es heute eine sehr vielfältige und eigenständige türkische Literatur gibt. Der sicherlich bekannteste Vertreter der aktuellen türkischen Literatur ist Orhan Pamuk, der neben vielen anderen Literaturpreisen 2006 den Nobelpreis für Literatur erhielt.

Siehe auch: Neues türkisches Alphabet


Medien
Hauptartikel: Medien in der Türkei

Die Fernseh- und Radiolandschaft ist in der Türkei als duales System organisiert. Die meisten Verlage und TV-Sender sind in der Hand einiger weniger Medienkonzerne. Daneben unterhält die staatliche Sendergruppe TRT mehrere Fernsehsender.

Die Regulierung der privaten Fernseh- und Radiosender obliegt der Regulationsbehörde RTÜK, die sowohl Lizenzen erteilt, entzieht als auch zeitlich begrenzte Sendeverbote erteilen kann. Das Pressewesen ist staatlich nicht (mehr) reguliert, die meisten Printmedien unterliegen jedoch der freiwilligen Selbstkontrolle des türkischen Presserates, der auch Beschwerden zu elektronischen Medien bearbeitet.

Heikle Themen für Journalisten bilden Berichte über das türkische Militär, die Kurden, den politischen Islam und den Völkermord an den Armeniern. Für das Aufgreifen solcher Themen wurden bis in die späten 1990er Jahre hinein zahlreiche Journalisten inhaftiert und angeklagt und Zeitungen reihenweise geschlossen. Üblich ist es auch, dass Fernsehsendern zeitlich beschränkte Sendeverbote erteilt werden. Im Rahmen der Beitrittsbemühungen in die Europäische Union wurde die Verfassung und das Pressegesetz reformiert, wodurch sich die Lage der Meinungsfreiheit in den letzten Jahren deutlich entspannt hat. Dennoch gibt es nach wie vor internationale Kritik an der Situation der Medienfreiheit. Die Organisation Reporter ohne Grenzen attestiert einen Unterschied zwischen den beschlossenen Gesetzen und dem vorgehen von Teilen der Justiz- und Beamtenapparats in der Türkei.

Die öffentlich-rechtliche Radio- und Fernsehanstalt TRT betreibt vier nationale Fernseh- und fünf Radiosender. Geleitet werden die Fernseh- und Rundfunkanstalten durch eine Direktion. Diese ist zwar formal unabhängig, ihre Mitglieder werden jedoch von der Regierung ernannt. Erst seit 1990 sind private Fernseh- und Rundfunkanstalten zugelassen. Seitdem hat die TRT relativ schnell ihre frühere Bedeutung verloren. Ihr Marktanteil bleibt inzwischen deutlich unter dem der wichtigsten privaten Konkurrenz.

16 nationale, 15 regionale und 229 lokale Fernsehstationen (Stand: Mai 2005) konkurrieren auf dem nationalen Fernsehmarkt. Die beliebtesten Fernsehsender ATV, Show-TV, Star, TGRT und Kanal D sind „Vollprogramme“, mit Unterhaltungsshows, Filmen, Serien, Nachrichten und Informationssendungen. NTV, TV8, Habertürk und CNN-Türk bringen Nachrichten nonstop. Die Hörfunklandschaft ist ähnlich vielfältig und es existieren über 1000 Sender.

Nach der schweren Wirtschaftskrise 2001 erfasste eine schnelle Konzentrationsbewegung die türkische Medienlandschaft. Viele Medienunternehmen wurden, um ihren Erhalt zu sichern, vom Staat aufgekauft und kurz später wieder privatisiert. Seitdem prägen einige wenige Medienkonzerne die türkische Medienlandschaft.

Die wichtigsten Medienkonzerne sind die Aydin-Dogan-Gruppe (u. a. größte Tageszeitung Hürriyet, Milliyet, Radikal, Kanal D, CNN-Türk), Dinç-Bilgin-Gruppe (Sabah, ATV, u. a.), Ihlas-Gruppe (Türkiye, TGRT, u. a.), Çukurova-Gruppe (Show-TV, Aksam); Dogus-Gruppe (NTV). Einflussstärkste und zugleich auflagenstärkste Zeitungen sind Sabah, Hürriyet, Milliyet, Cumhuriyet, Türkiye und Posta die innerhalb weniger Jahre zur auflagenstärksten Tageszeitung avancierte. Es erscheinen zahlreiche Wochen- und Monatszeitschriften, die sich in der Regel auf ein bestimmtes Thema spezialisieren (Frauen-, Motor-, Sportmagazine etc.).

In der Türkei leben mehrere zehntausend deutschsprachige Europäer, die sich dort ständig oder überwiegend aufhalten. Für diese Zielgruppe gibt es einige deutschsprachige Zeitungen einschließlich einer Internetzeitung.

Weitere Herausforderung für die türkische Medienlandschaft bildet der hohe Konzentrationsgrad, die harte Konkurrenz um den (relativ) kleinen türkischen „Werbekuchen“, das Nicht-Vorhandensein einer Berufsvertretung für Journalisten.


Film
Türkische Kinospielfilmproduktion[15]
Jahr Anzahl
1975 124
1985 185
1995 k.A.
2005 30
Das Massenkino wird durch triviale und leichte Komödien und Action-Filme beherrscht. Sämtliche Komödien von Kemal Sunal sind in der Türkei sehr berühmt. Kemal Sunals Paraderolle ist der sympathische Verlierer aus der Unterschicht, der trotz aller Widrigkeiten sein Herz am rechten Fleck hat. Cüneyt Arkin ist ein weiterer Vertreter, der das Historien- und Action-Genre geprägt hat. Als Kara Murat kämpft er in tendenziösen Historienfilmen gegen „Christen“. Als Action-Held tritt er vor allem als Polizist gegen Gangster an.

Daneben brachte das türkische Kino auch Filme mit ernsthafteren Themen hervor. In Vizontele aus dem Jahr 2001 werden die Auswirkungen des ersten Fernsehers in einem abgelegenen Dorf geschildert. Der „kurdische“ Film behandelt die politische und soziale Situation der Kurden in der Türkei, exemplarisch kann der Film Günese Yolculuk (1999) genannt werden.

Einer der wichtigsten türkischen Regisseure, Drehbuchautoren und Darsteller ist Yılmaz Güney (1937-1984). Als Schauspieler hat der kurdischstämmige Güney es zum Volkshelden in der Türkei geschafft. Yılmaz Güney holte sich als erster türkischer Regisseur mit seinem Film Yol – Der Weg 1982 die Goldene Palme beim Filmfestival in Cannes. Den Film stellte Güney im Exil fertig und er war somit nicht der türkischen Zensur unterworfen.

Der Film Uzak – Weit von Nuri Bilge Ceylan (Produzent, Regisseur, Kameramann und Autor) erhielt 2003 den großen Jury-Preis in Cannes. Die beiden Hauptdarsteller, Muzaffer Özdemir und Mehmet Emin Toprak, wurden zudem als beste Schauspieler ausgezeichnet. Uzak handelt von der Situation des modernen türkischen Mannes, der in der Großstadt lebt und sich in das Private zurückzieht.

Der Film Kurtlar Vadisi - Irak (deutsch Tal der Wölfe - Irak), vom Regisseur Serdar Akar, gilt mit 10 Millionen Dollar (8,4 Millionen Euro) als die teuerste türkische Kinoproduktion allerzeiten. Er basiert auf der sehr populären Serie Kurtlar Vadisi. Der „Gute“ ist im Film der türkische Geheimagent Polat Alemdar und die „Bösen“ die US-Amerikaner im Irak. Die USA kritisieren den Film wegen des Antiamerikanismus'.


Musik
Hauptartikel: Musik der Türkei

Ähnlich wie in der Literatur war die osmanische Musik stark von arabischen Elementen geprägt. Nach der Republiksgründung betrieb die Regierung eine stärkere Förderung „türkischer“ Musik. Unter den Oberbegriffen klassische Musik und Halk Müziği wurde ab 1924 Volksmusik aus Anatolien gesammelt und archiviert. 1953 umfasste das Archiv 10.000 Volkslieder. Seit den 1990ern dominieren moderne Musikrichtungen wie Pop und Rock neben den klassischen Richtungen wie Türk Halk Müziği und Türk Sanat Müziği.

Der größte Teil türkischer Volksmusik basiert auf den Saz, die eine Art langhalsiger Laute ist. Das Zurna und Davul ist in ländlichen Gebieten beliebt und wird sehr oft auf Hochzeiten und anderen Feiern gespielt. Des Weiteren sind beliebt und viel verbreitet die Hirtenflöte Kaval und das Instrument Ney . Auch Elektrosaz und Darbuka, die häufig von elektrischen Keyboards begleitet werden, sind populär.

Zahlreiche europäische klassische Komponisten im 18. Jahrhundert waren von der türkischen Musik, insbesondere den starken Rollen der Blechbläser und Schlaginstrumenten in den Janitscharkapellen, fasziniert. Joseph Haydn schrieb seine Militärsinfonie und einige seiner Opern um türkische Instrumente einfließen lassen zu können. Türkische Instrumente wurden auch in Ludwig van Beethovens 9. Sinfonie einbezogen. Mozart schrieb sein Rondo alla turca in seiner Klaviersonate Nr. 11 A-Dur KV 331 und benutzte auch türkische Motive in einigen seiner Opern. Obwohl dieser türkische Einfluss nur eine Modeerscheinung war, führte er Becken, Basstrommel und Glocke in das Symphonieorchester ein.

Siehe auch: Janitscharenmusik, Liste der türkischen Beiträge beim Eurovision Song Contest, Liste türkischer Popmusiker und Genres, Staatsensemble für klassische türkische Musik


Verlagswesen und Buchhandel
40 Prozent der Neuerscheinungen sind übersetzte Bücher; nach englischsprachigen Titeln besonders Belletristik, Sachbücher und Ratgeber aus Deutschland (wo etwa Übersetzungen nur knapp 8 Prozent der Neuerscheinungen bilden).


Küche
Hauptartikel: Türkische Küche

Die gegenwärtige türkische Küche ist das Resultat einer Vermischung der ursprünglichen einfachen nomadischen Kochtradition der türkischen Stämme mit der indischen, persischen, kurdischen und arabischen Küche. Sie bezieht seit ihrer Völkerwanderschaft darüber hinaus Einflüsse aus dem Mittelmeerraum ein. Diese Vielfalt der Einflüsse entwickelte sich durch die Jahrhunderte besonders unter der Prägung der osmanischen Kultur und Lebensweise zur heutigen charakteristischen türkischen Küche.

Die türkische Küche hat auch die griechische und die Balkanküche geprägt. So stammt zum Beispiel der „Zaziki“ aus dem türkischen „Cacık“ und „Cevapcici“ kommt von „Kebap Şişi“ (Kebap-Spieß; Spießbraten). Auch der „Jogurt“ kommt vom türkischen „Yoğurt“. Döner Kebap wird aus Rind-, Kalb- oder Geflügelfleisch hergestellt. In der Türkei, aber auch in anderen (europäischen) Ländern, wird der Döner auch auf dem Teller serviert.


Sport
Die beliebteste und bedeutendste Sportart in der Türkei ist der Fußball. Die höchste Spielklasse im türkischen Fußball ist die Turkcell Süper Lig. Die wichtigsten Fußballvereine kommen neben Trabzonspor aus der Metropole Istanbul (Galatasaray Istanbul, Beşiktaş Istanbul und Fenerbahçe Istanbul). Trabzonspor ist auch der einzige Nicht-Istanbuler Klub, der türkischer Fußballmeister werden konnte. In den letzten Jahren feiert auch die türkische Fußballnationalmannschaft wieder kleinere Erfolge. 2002 kehrte das Land nach 47 Jahren zur Fußball-Weltmeisterschaft zurück. In der Geschichte der Weltmeisterschaften war die Türkei erst das zweite Mal dabei. Trotzdem schaffte die türkische Mannschaft nach einem Sieg gegen Südkorea im „kleinen Finale“ den dritten Platz der Weltmeisterschaften im Jahre 2002. Für die Weltmeisterschaft im Jahr 2006 konnte sich die türkische Mannschaft jedoch nicht qualifizieren.

Die Türkei hat sich seit dem Jahre 2000 für alle Olympische Sommerspiele beworben. So auch für die Austragung der Olympischen Sommerspiele 2012 unter dem Konzept „Die Spiele in Europa und Asien“. Doch die türkische Metropole verpasste jeweils die Endausscheidung, obwohl für die Olympia-Bewerbung das Atatürk Olympiastadion für über 100 Mio. Euro gebaut wurde. Auf die Kritik an den Anfahrtswegen und der Stadiontechnik wurde reagiert und diese kleineren Mängel wurden bereits behoben. Das türkische Bewerbungskomitee kündigte an, dass sich die Türkei auch um die Spiele 2016 und 2020 bewerben wird. Das Zentrum der Spiele sowie ein Großteil der Sportstätten befinden sich im europäischen Teil der Stadt Istanbul.

Siehe auch: Fußball in der Türkei, Türkische Fußballnationalmannschaft, Türkischer Fußball-Meister, Großer Preis der Türkei


Sitten und Gebräuche
Bei der Begrüßung wird meist einmal auf die eine und dann auf die andere Wange geküsst. Bei älteren Menschen küsst man auf die Hand und berührt die Hand mit der Stirn. Das Küssen auf die Hand ist ein Ritual, das der traditionellen Verbeugung hinzugefügt wurde.

Das Henna (türkisch kına), ein aus Pflanzen gewonnener rot-brauner Farbstoff, findet Verwendung bei der Heirat, an religiösen Festtagen, bei Beschneidungsfesten und wenn der Sohn den Militärdienst beginnt.

Alte schamanistische Sitten findet man teilweise auch heute noch. Beispielsweise wird ein Kind, das vor den Eltern verstorben ist „Yaşar“ genannt, was sinngemäß etwa „wird leben“ heißt.


Feiertage
Hauptartikel: Türkische Feiertage

Datum Festgelegter Feiertag Beweglicher Feiertag* Deutsche Übersetzung Anlass und Bedeutung
1. Januar Yılbaşı Neujahr Feier zum Anlass des ersten Tages des Jahres
19. Januar-21. Januar Kurban Bayramı Islamisches Opferfest Höchster sunnitischer Feiertag. Beim Opferfest wird des Propheten Ibrahim (Abraham) gedacht, der bereit war, seinen Sohn Ismail an Allah zu opfern (siehe auch Opferung Isaaks). Am Opferfest ist es für einen Moslem Sitte, falls er es sich finanziell leisten kann, ein Tier zu schächten und das Fleisch an Bedürftige zu verteilen. Diese Tradition nimmt seit langem in der Türkei die Tendenz zum Spenden an bedürftige Privatpersonen und Hilfs-Einrichtungen wie Waisenheime usw.
23. April Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı Feiertag der Nationalen Souveränität und des Kindes Erinnert an die Eröffnung der Nationalversammlung, Souveränität der Fundamente der Republik.
19. Mai Atatürk´ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı Feiertag der Jugend, des Sports und an das Gedenken an Atatürk Erinnerung an Atatürks Ankunft in Samsun. Beginn des Befreiungskrieges.
30. August Zafer Bayramı Feiertag der Befreiung Erinnert an den entscheidenden Sieg des „Başkomutanlık Meydan Savaşı" im türkischen Befreiungskrieg
29. Oktober Cumhuriyet Bayramı Feiertag der Republik Nationalfeiertag, erinnert an die Ausrufung der Republik durch Atatürk im Jahre 1923
30. August Ramazan Bayramı Fest des Fastenbrechens Das „Fest des Fastenbrechens“ bildet den Abschluss des Fastenmonats Ramadan.

*Religiöse Feiertage:

Die religiösen Feiertage richten sich nach dem islamischen Mondkalender, daher finden sie jedes Jahr ca. 11 Tage früher statt und haben nach dem Gregorianischen Kalender kein festes Datum. Dadurch kommt es bisweilen dazu, dass eines der Feste in einem Kalenderjahr zweimal stattfindet, einmal Anfang Januar und noch einmal Ende Dezember.

Der wöchentliche Ruhetag ist der Sonntag.


Militär
Siehe auch: Türkische Streitkräfte

Der Wehretat lag 2006 bei 8,6 Mrd. US-Dollar, dazu kommen noch Aufwendungen, die nicht im Etat aufgeführt werden. Dies sind somit mehr als 5 % des Bruttosozialproduktes und ca. 150 € pro Einwohner. Die Türkei ist seit 1952 Mitglied der NATO und stellt innerhalb des Bündnisses nach den USA das zweitgrößte Heer. Das türkische Militär wird auch im Landesinneren beim Katastrophenschutz eingesetzt. Aufgrund vieler strategisch wichtiger Stützpunkte diente sie als Drehscheibe für die Militärinterventionen im Nahen Osten.

Die Dauer der Wehrpflicht ist 2005 von 18 Monaten auf 15 Monate reduziert worden. Damit sinkt auch die Zahl der Wehrpflichtigen um etwa 85.000. In der Türkei besteht für jeden Mann ab dem 20. Lebensjahr die allgemeine Wehrpflicht. Ein Ersatzdienst für Wehrdienstverweigerer besteht nicht. Für Staatsangehörige, die im Ausland leben, besteht die Möglichkeit, den Wehrdienst durch Geldzahlung (umgerechnet 5.000 €) auf einen Monat zu verkürzen. Ein in der Türkei abgeschlossenes Hochschulstudium verkürzt die Wehrpflicht auf 5,5 Monate als einfacher Soldat oder auf 12 Monate als Unterleutnant.

Seit dem 23. Februar 1996 besteht ein Militärabkommen zwischen der Türkei und Israel. Offiziell handelt es sich um ein Abkommen über den Austausch von Informationen und enge Zusammenarbeit in der Rüstungsindustrie. Seit 1998 finden regelmäßige, gemeinsame Flottenmanöver der beiden Staaten im östlichen Mittelmeer statt.

Das türkische Verteidigungsministerium kauft Rüstungsgüter meist im Ausland, die türkische Industrie wird jedoch oft an der Fertigung beteiligt. Eine Rüstungsindustrie ist in der Türkei nur in Ansätzen vorhanden. Aus Kostengründen wird auch gebrauchtes militärisches Material von verbündeten Staaten wie den Vereinigten Staaten und Deutschland gekauft. So ist zum Beispiel die türkische Marine im Besitz einiger ehemals deutschen Minensuchbooten und US-amerikanischen Fregatten. Am 8. November 2005 einigten sich die deutsche und die türkische Regierung auf den Kauf von 298 gebrauchten Leopard-2-Panzern.

Die militärische Organisation steht derzeit vor einer Reform. Sie soll für zukünftige flexible Einsätze technisch modernisiert werden. Die Türkei ist mit anderen europäischen Staaten an der Entwicklung des Airbus A400M beteiligt.


Zusammensetzung des Militärs
2001 dienten im türkischen Militär 514.850 Soldaten. Davon sind 391.000 Soldaten Wehrpflichtige. Dazu kommen noch 180.000 Mann der Gendarmerie. Die Zahl der Reservisten in den Land-, Luft- und Seestreitkräften beträgt 378.700 Soldaten.

Die Landstreitkräfte haben 402.000 Mann unter Waffen und besitzen eine große Anzahl von Panzerfahrzeugen. Die Ausstattung der türkischen Streitkräfte ist zum Teil veraltet. Zum Beispiel wird immer noch eine große Zahl von M48-Patton-Kampfpanzern eingesetzt.

Die 180.000 Mann starke Gendarmerie ist eine paramilitärische Einheit und wird seit 1988 zur Sicherung der syrischen und irakischen Grenzen und zum Kampf gegen die PKK eingesetzt. Auf ländlichem Gebiet nimmt sie auch polizeiliche Aufgaben wahr. Zu ihrer Ausrüstung gehören Mannschaftstransporter und Hubschrauber. Die Gendarmerie ist seit 1993 Mitglied in der Union der Europäischen Gendarmerien (FIEP).

Die Luftstreitkräfte sind 60.100 Mann stark und sind im Besitz von Kampfflugzeugen, Transportflugzeugen und Hubschraubern.

In den Seestreitkräften dienen 52.700 Soldaten plus 3.100 Mann Marineinfanterie. Die Marine setzt verschiedene Schiffklassen ein, wie Fregatten, Korvetten, U-Boote, Schnellboote und Minensuchboote.

Seit Juli 1982 existiert eine Küstenwache, die ca. 2.500 Mann umfasst. Die Küstenwache war von 1982 bis 1995 der Gendarmerie unterstellt und ist seit 1995 dem türkischen Innenministerium zugeordnet. Für den Küstenschutz kann die Küstenwache auf Schnellboote, Küstenschutzboote und auf Hubschrauber zurückgreifen. Im Durchschnitt kontrolliert die Küstenwache über 13.000 Schiffe pro Jahr.


Politische Rolle
Die türkischen Streitkräfte sehen sich als Hüter der Demokratie und des Kemalismus und haben sich schon zweimal, um politische Krisen zu beenden, an die Macht geputscht, und zwar 1960 und 1980 (1971 wurde außerdem die Regierung Demirel zum Rücktritt gezwungen). Der Ablauf beider Putsche ist relativ identisch, das Militär blieb wenige Jahre an der Macht und gab sie, nach einer Verfassungsreform, wieder an eine Zivilregierung ab. Die Zielrichtung des Militärs war jedoch bei den zwei Putschen unterschiedlich. Der Staatsstreich vom Mai 1960 wurde von eher links orientierten Offizieren mittleren Ranges getragen und führte zu einer demokratischeren Verfassung. Der Putsch von September 1980 kam aus der Generalität und dem rechten Lager und führte zu einer repressiveren Verfassung. Das letzte Mal führte die Intervention des Militärs 1997 zum Rücktritt der Regierung von Necmettin Erbakan und seiner Refah Partisi. Allerdings lief dieser letzte Umsturz immerhin völlig ohne Waffengewalt ab.

Im Rahmen der EU-Beitrittsbemühungen begrenzte das Parlament 2003 die politische Macht der Militärs. Im Nationalen Sicherheitsrat hatte das Militär vor den Reformen die entscheidende Macht. Der Rat tagte monatlich unter dem Vorsitz des Staatspräsidenten und behandelte alle aktuellen innen- und außenpolitischen Themen. Offiziell hatte der Rat nur beratende Funktion. Inoffiziell kam das aber einer Weisungsbefugnis des Militärs gegenüber der Politik gleich. Nach der Reform wird die Funktion des Rates auf die Politikberatung reduziert und zudem die Zahl der Militärs im Rat auf einen einzigen Generalstabschef gesenkt. Auch steht dem Rat nun ein Zivilist als Generalsekretär vor, der dem stellvertretenden Ministerpräsidenten untergeordnet ist. Zudem wird ab 2003 der gesamte militärische Etat der parlamentarischen Kontrolle unterstellt, was vor der Reform nicht der Fall war. Das Militär konnte die Ausgaben für das Militär selbst bestimmen und unterhielt versteckte Posten für Militärausgaben im Gesamthaushalt.

Siehe auch: Militärregierung


Wirtschaftliche Rolle
Über die beiden Organisationen OYAK („Unterstützungsfonds für die Armee“ (Ordu Yardimlasma Kurumu)) und TSKGV (Stiftung für die Stärkung der türkischen Streitkräfte) hält das Militär Beteiligungen an vielen Unternehmen aus diversen Branchen.

Ursprünglich wurde OYAK am 1. März 1961 als eine berufsgenossenschaftliche Renten- und Invalidenversicherung gegründet. Diese Aufgabe erfüllt sie auch heute noch. Aufgrund der investierten Kapitalrücklagen, kontrolliert sie jedoch mittlerweile eine Vielzahl von Industrieunternehmen.

Jeder Offizier führt 10 % seines Soldes als Beitrag an die OYAK ab. Auch alle zivilen Mitarbeiter beim Militär und allen Unternehmen an dem das Militär mehr als 50 % hält führen 10 % ihres Lohnes an die OYAK ab. Ausgestattet mit diesem Kapital und diversen Sonderrechten expandierte die OYAK in viele Wirtschaftssektoren. Die OYAK hat das Statut eines gemeinnützigen Vereins und zahlt dementsprechend keine Steuern.

Die Beteiligungen beinhalten rund dreißig Industrie-, Handels- und Exportunternehmen. Insgesamt beschäftigen alle Unternehmen zusammen ca. 30.000 Menschen. Die meisten Unternehmen, an dem die OYAK beteiligt ist, sind Joint Ventures mit ausländischen oder mit inländischen Konzernen.

Liste aller OYAK-Beteiligungen:

Automobil (OYAK Renault ve MAİS, Goodyear)
Transport (OMSAN)
Baustoffe(Adana-, Bolu-, Ünye-, Mardin-, Elazığ- ve OYSA çimento; OYAK Beton)
Bau (OYAK İnşaat, OYAK Konut İnşaat)
Papier (OYAK Kağıt)
Finanzen und Banken (AXA-OYAK Holding, OYAK Yatırım Menkul Değerler, OYAK BANK, OYAK Ankerbank, Halk Leasing ve OYAK Emeklilik)
Chemie (HEKTAŞ)
Lebensmittel (TUKAŞ, TAM GIDA)
Handel und Tourismus (OYAK Pazarlama, OYTAŞ)
Wehrtechnik und Technologie (OYAK Savunma ve Güvenlik Sistemleri, OYAK Teknoloji)
Energie (OYAK Enerji)
Sonstiges (Hektafi, Tukafi)
Eine weitere wirtschaftliche Organisation bildet die TSKGV. Sie besitzt mehrere Industrieunternehmen vor allem im Bereich der Waffentechnik und beschäftigt ca. 20.000 Menschen. 80 % der Gewinne der OYAK und TSKGV fließen in Rücklagefonds. Dieses Vermögen wird auf dutzende Milliarden Euro geschätzt.


Auslandseinsätze
Auslandseinsätze des türkischen Militärs nach dem Zweiten Weltkrieg:

UNO-Einsatz im Koreakrieg (1950–1953)
Invasion in Zypern (1974): Seit der Invasion ist im Norden der Insel Zypern eine größere Streitmacht stationiert (2005 waren es ca. 30.000 Soldaten).
Unterstützung der UNO-Mission in Somalia (1993–1994)
SFOR NATO-Einsatz in Bosnien-Herzegowina (seit 1995)
KFOR NATO-Einsatz im Kosovo (1999)
Irak: Ende der 1990er und Anfang des 21. Jahrhundert immer wieder Operationen auf irakischem Boden gegen die PKK. Seit 2005 sind einige Tausend türkische Soldaten in Nord-Irak stationiert. Sie sollen Übergriffe von PKK-Kämpfern in die Türkei verhindern.
ISAF NATO-Einsatz in Afghanistan (seit 2001): Von Juni 2002 bis Februar 2003 stand der Einsatz unter türkischer Leitung. Derzeit sind 161 türkische Soldaten im Einsatz. Von Februar bis August 2005 stand das Kommando erneut für sechs Monate unter türkischer Führung.

Tourismus und Sehenswürdigkeiten

Die Hagia Sophia mit nächtlicher Beleuchtung
Landschaft in Kappadokien
Museen und historische Plätze
Der Topkapı Sarayı in Istanbul war jahrhundertelang der Wohn- und Regierungssitz der Sultane sowie das Verwaltungszentrum des Osmanischen Reiches. Heute beherbergt er als Museum Sammlungen von Porzellan, Handschriften, Porträts, Gewändern, Juwelen und Waffen aus dem Osmanischen Reich. Ferner diverse islamische Reliquien, wie Waffen Mohammeds und der ersten Kalifen, eines der ältesten Koranexemplare oder auch angebliche Barthaare des Propheten Mohammed. Konservative Muslime fordern deswegen eine Schließung des Palastes für den Tourismus. Das Museum bildete 1964 die Kulisse zu dem gleichnamigen Film „Topkapi“ mit Peter Ustinov.

Gleich gegenüber befindet sich die Hagia Sophia, ehemals Hauptkirche des byzantinischen Reiches und religiöser Mittelpunkt der Orthodoxie. Nach der osmanischen Eroberung wurde die Hagia Sophia Hauptmoschee der Osmanen. Heute ist der sakrale Bau für die Öffentlichkeit als Museum zugänglich.

Auch die bekannteste Stadt des Altertums, Troja, befindet sich in der Türkei. Sie liegt in der Landschaft Trojas am Hellespont im Nordwesten des Landes.

Der İshak Paşa Sarayı ist ein zwischen 1685 und 1784 erbauter und heute in Ruinen liegender burgähnlicher Palast des kurdischen Emirs von Doğubeyazıt, Çolak Abdi Paşa, und seines Sohnes İshak Paşa II. Er liegt im äußersten Osten der Türkei, etwa 6 km von der Stadt Doğubeyazıt entfernt an einem Berghang. Der Gebäudekomplex vereint armenische, georgische, persische, seldschukische und osmanische Architekturstile.


Badestrände und Landschaften
Insgesamt sind 235 (Stand 2007) Strände in der Türkei mit der blauen Flagge ausgezeichnet, welches jedes Jahr an Strände und Marinas vergeben wird, an denen in der vorangegangenen Saison ein konstant hoher Standard hinsichtlich der Badewasserqualität eingehalten wurde.

Die Südküste zwischen Antalya im Westen und dem Kap Anamur im Osten der Türkei, auch als Türkische Riviera bekannt, ist eines der touristischen Zentren des Landes. Neben Antalya ist Alanya die wichtigste Stadt. Daneben ist für Badeurlauber auch die südliche Ägäisküste sehr beliebt.

Ein weiterer sehr beliebter Badeort ist Bodrum. Neben dem ausschweifenden Nachtleben ist Bodrum für seine mittelalterliche Kreuzritterburg (Bodrum Kalesi) bekannt.

Fethiye ist für seine Buchten, Inseln und Strände bekannt. In der Nähe befindet sich Myra, wo sich neben lykischen Felsengräber auch die Kirche des Nikolaus befindet.

Kappadokien ist eine Landschaft in Zentralanatolien. Einer der bekanntesten Orte ist Göreme mit seinen aus dem weichen Tuff herausgehauenen Höhlenkirchen. Die Gegend besteht aus Tuff, welcher wegen der geringen Niederschlagsmengen und dem Wind nur langsam verwittert. Härteres Gestein bleibt stehen, so dass die so genannten Feenkamine entstehen.


Weltkulturerbe und Weltnaturerbe
Auf der Liste des UNESCO-Welterbes stehen folgende türkische Stätten:

Nationalpark Göreme und Felsendenkmäler von Kappadokien
Große Moschee und Krankenhaus von Divriği
Altstadt von Istanbul
Ruinen von Hattusa
Monumentalgrabstätte auf dem Berg Nemrut
Ruinen von Xanthos mit dem Heiligtum Letoon
Antike Stadt Hierapolis mit den Kalksinterterrassen von Pamukkale
Altstadt von Safranbolu
Archäologische Stätte von Troja

Antike Weltwunder
Mit dem Tempel der Artemis (Artemision) in Ephesos und dem Mausoleum von Halikarnassos in Bodrum liegen zwei der sieben antiken Weltwunder in Anatolien.


Naturschutzgebiete
1,3 % der Fläche der Türkei stehen unter Naturschutz. Dazu gehören zehn Küstenschutzgebiete, 18 Naturschutzgebiete und 19 Nationalparks, wovon zwei von der UNESCO zum Weltnaturerbe erklärt wurden. Die geringe finanzielle Ausstattung des Umweltministeriums verhindert derzeit allerdings einen ausreichenden Schutz der Gebiete.


Quellen
↑ Verfassung der Türkei
↑ World Gazetteer Schätzungen zu den Einwohnerzahlen und Volkszählungen
↑ Kirche in Not: Christen in der Türkei hoffen auf EU-Beitritt 22. September 2006
↑ Ergebnis der Parlamentswahlen 2007, Der Hohe Wahlrat (YSK), abgerufen am 25. Juni 2007
↑ Abgeordnete der 23.Legislaturperiode, Türkische Große Nationalversammlung, abgerufen am 25. Juni 2007
↑ Erdoğan Yetenç CHP'den istifa etti, CNNTÜRK , abgerufen am 14. August 2007
↑ Auf die sanfte Tour. Der TÜV Süd führt in der Türkei die regelmäßige Überprüfung von Fahrzeugen ein - in Etappen.
↑ Grünes Licht für den türkischen TÜV Der Tüv Süd wird für die kommenden 20 Jahre exklusiv die Kraftfahrzeugkontrolle in der Türkei übernehmen.
↑ CIA: The world factbook. 15 März 2007.
↑ Entwicklung von BIP und Inflation der Türkei: Universität Hohenheim, 2003
↑ Entwicklung von BIP und Inflation der Türkei: Darstellung des IWF, 2003
↑ Entwicklung von BIP und Inflation der Türkei: Bericht der Europäischen Union, 2006
↑ Wirtschaftsdaten 2006 bfai, 2006
↑ a b c Entwicklung des Außenhandels der Türkei: bfai, 2006
↑ Weltfilmproduktionsbericht (Auszug), Screen Digest, Juni 2006, S. 205–207 (eingesehen am 15. Juni 2007)

Literatur
Türkische Nachrichtenagentur - Türkei Almanach 2006, Ankara 2006, ISBN ISBN 975-19-3898-8
Udo Steinbach - Die Türkei im 20. Jahrhundert. Schwieriger Partner Europas, Gustav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 1996, ISBN 3-7857-0828-9
Ciğdem Akkaya, Yasemin Özbek, Faruk Şen, Faruk - Länderbericht Türkei, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1998.
Udo Steinbach - Geschichte der Türkei, C.H. Beck Verlag, München 2003, ISBN 3-406-44743-0
Gazi Çağlar - Die Türkei zwischen Orient und Okzident. Eine politische Analyse ihrer Geschichte und Gegenwart, Unrast Verlag, Münster 2004, ISBN 3-89771-016-1
Stefan Stautner - Türkei. Europa oder Orient? : Repräsentation der Türkei zwischen Europa und Orient, Rhombos-Verlag, Berlin 2004, ISBN 3-937231-33-1
Feroz Ahmad - Geschichte der Türkei. Magnus Verlag, Essen 2005. ISBN 3-88400-433-6
Karin Hunn - „Nächstes Jahr kehren wir zurück...“. Die Geschichte der türkischen „Gastarbeiter“ in der Bundesrepublik, Wallstein Verlag, Göttingen 2005, ISBN 3-89244-945-7
Merian -Türkei, Hoffmann und Kampeverlag, ISBN 3-455-28505-8
Bibliography Turkey, Muir S. Fairchild Research Information Center, Air University, zusammengestellt im September 2007 von Stephen B.T. Chun (engl.)

Weblinks
Portal: Türkei – Übersicht zu Wikipedia-Inhalten zum Thema Türkei

Wiktionary: Türkei – Bedeutungserklärungen, Wortherkunft, Synonyme und Übersetzungen

Commons: Türkei – Bilder, Videos und Audiodateien




Kultur- und Tourismusministerium
Türkei Almanach 2006
Koordinaten: 36°-42° N, 26°-44° O
AusklappenStaaten in Asien
Afghanistan | Ägypten | Armenien | Aserbaidschan | Bahrain | Bangladesch | Bhutan | Brunei | China, Volksrepublik | Georgien | Indien | Indonesien | Irak | Iran | Israel | Japan | Jemen | Jordanien | Kambodscha | Kasachstan1 | Katar | Kirgisistan | Kuwait | Laos | Libanon | Malaysia | Malediven | Mongolei | Myanmar | Nepal | Nordkorea | Oman | Osttimor | Pakistan | Philippinen | Russland1 | Saudi-Arabien | Singapur | Sri Lanka | Südkorea | Syrien | Tadschikistan | Thailand | Turkmenistan | Türkei1 | Usbekistan | Vereinigte Arabische Emirate | Vietnam | Zypern, Republik
Andere, bzw. umstrittene Gebiete:
Abchasien | Bergkarabach, Republik | Britisches Territorium im Indischen Ozean (Britische Überseegebiete) China, Republik (Taiwan) | Hongkong (SVZ der VR China) | Macao (SVZ der VR China) | Palästina | Südossetien | Türkische Republik Nordzypern
1 Liegt zum Teil auch in Europa.


AusklappenStaaten in Europa
Albanien | Andorra | Belgien | Bosnien und Herzegowina | Bulgarien | Dänemark2 | Deutschland | Estland | Finnland | Frankreich2 | Griechenland | Irland | Island | Italien2 | Kasachstan1 | Kroatien | Lettland | Liechtenstein | Litauen | Luxemburg | Malta | Mazedonien | Moldawien | Monaco | Montenegro | Niederlande2 | Norwegen2 | Österreich | Polen | Portugal2 | Rumänien | Russland1 | San Marino | Schweden | Schweiz | Serbien | Slowakei | Slowenien | Spanien2 | Tschechien | Türkei1 | Ukraine | Ungarn | Vatikanstadt | Vereinigtes Königreich2 | Weißrussland


1 Liegt größtenteils in Asien. 2 Hat zusätzliche Gebiete außerhalb Europas.


AusklappenStreitkräfte der NATO-Mitgliedstaaten
Belgien | Bulgarien | Dänemark | Deutschland | Estland | Frankreich | Griechenland | Island (unterhält offiziell kein Militär) | Italien | Kanada | Lettland | Litauen | Luxemburg | Niederlande | Norwegen | Polen | Portugal | Rumänien | Slowakei | Slowenien | Spanien | Tschechien | Türkei | Ungarn | Vereinigte Staaten | Vereinigtes Königreich


AusklappenMitgliedstaaten der Organisation für wirtschaftliche Zusammenarbeit und Entwicklung (OECD)
Australien | Belgien | Dänemark | Deutschland | Finnland | Frankreich | Griechenland | Irland | Island | Italien | Japan | Kanada | Luxemburg | Mexiko | Neuseeland | Niederlande | Norwegen | Österreich | Polen | Portugal | Schweden | Schweiz | Südkorea | Slowakei | Spanien | Tschechien | Türkei | Ungarn | Vereinigte Staaten | Vereinigtes Königreich


AusklappenMitgliedstaaten der Organisation für wirtschaftliche Zusammenarbeit (ECO)
Afghanistan | Aserbaidschan | Iran | Kasachstan | Kirgisistan | Pakistan | Tadschikistan | Türkei | Turkmenistan | Usbekistan


AusklappenMitgliedstaaten der Organisation der Islamischen Konferenz (OIC)
Afghanistan | Ägypten | Albanien | Algerien | Aserbaidschan | Bahrain | Bangladesch | Benin | Brunei | Burkina Faso | Dschibuti | Elfenbeinküste | Gabun | Gambia | Guinea | Guinea-Bissau | Guyana | Indonesien | Iran | Irak | Jemen | Jordanien | Kamerun | Kasachstan | Katar | Kirgisistan | Komoren | Kuwait | Libanon | Libyen | Malaysia | Malediven | Mali | Marokko | Mauretanien | Mosambik | Niger | Nigeria | Oman | Pakistan | Palästina | Saudi-Arabien | Senegal | Sierra Leone | Somalia | Sudan | Suriname | Syrien | Tadschikistan | Togo | Tschad | Tunesien | Türkei | Turkmenistan | Uganda | Usbekistan | Vereinigte Arabische Emirate


Dieser Artikel wurde in die Liste der lesenswerten Artikel aufgenommen.


Von „http://de.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCrkei“
Kategorien: Wikipedia:Quellen fehlen | Wikipedia:NurListe | Lesenswert | Türkei | Staat in Asien | Staat in Europa | Mittelmeer

Etiketler:

Turquie

Turquie
Un article de Wikipédia, l'encyclopédie libre.
Aller à : Navigation, Rechercher
Türkiye Cumhuriyeti (tr)
République de Turquie (fr)
(Détails)

(Détails)

Devise nationale : Yurtta sulh, cihanda sulh ou Yurtta barış, dünyada barış
(paix dans le pays, paix dans le monde)

Langue officielle Turc
Capitale Ankara
39°55'N 32°50"E
Plus grande ville Istanbul
Forme de l’État
- Président
- Premier ministre République
Abdullah Gül
Recep Tayyip Erdoğan
Superficie
- Totale
- Eau (%) Classé 36e
780580 km²
1,3%
Population
- Totale (2006)
- Densité Classé 17e
69 506 112 hab.
85,3 hab./km²
Indépendance
- Date De l'empire ottoman
29 octobre 1923
Pays limitrophes Iran
Irak
Syrie
Azerbaïdjan
Grèce
Bulgarie
Géorgie
Arménie
Gentilé Turc, turque
IDH ([[{{{IDH_année}}}]]) {{{IDH}}} ({{{IDH_catégorie}}}) {{{IDH_rang}}}
Monnaie Nouvelle livre turque
(Yeni Türka Lira - YTL) (YTL)
Fuseau horaire UTC +2, (été +3)
Hymne national Marche de l’indépendance
(İstiklâl Marşı)
Domaine internet .tr
Indicatif
téléphonique + 90
Histoire de la Turquie


Turquie pré-ottomane
jusqu'au XIIIe siècle
Asie mineure et Thrace
Époque hellénistique jusqu'en 189 av. J.-C.
Période romaine 189 av. J.-C.–1453
Seldjoukides Xe siècle–XIIIe siècle
Sultanat de Rûm 1060–1327
Turque Anatolien Beyliks XIIIe siècle
Empire ottoman (1299–1923)
Naissance 1299–1453
Croissance 1453–1683
Stagnation 1683–1827
Déclin 1828–1908
Dissolution 1908–1922
Republique de Turquie (1919 – Présent)
Guerre d'indépendance 1919–1923
Période de l'unipartisme 1923–1945
Période du multipartisme 1945 – Présent
Créée à la suite du démembrement de l’ancien Empire ottoman de 1918 à 1923, la République de Turquie est un pays dont le territoire est situé en Asie (Anatolie) à 96%, et en Europe (Thrace) à 4%. La Turquie est parfois considérée comme faisant partie de l'Europe, parfois de l'Asie. C’est une république parlementaire dont la langue officielle est le turc. C'est aussi un État laïc depuis 1937.

La Turquie a des frontières terrestres avec la Grèce, la Bulgarie, la Géorgie, l'Arménie, l'Azerbaïdjan (Nakhitchevan), l'Iran, l'Irak et la Syrie.

Sommaire [masquer]
1 Histoire
2 Géographie
2.1 Géologie et paysage du pays
2.2 Le relief
2.3 Le climat
2.4 Découpage administratif
3 Population et société turque
3.1 Démographie
3.2 Langue
3.3 Religion
3.4 La Laïcité en Turquie
3.5 Éducation
3.6 Sports
3.7 Protection sociale
3.8 Système hospitalier
4 Culture
4.1 Musique
4.2 Spécialités culinaires
4.3 Fêtes et jours fériés
5 Politique
5.1 Politique intérieure
5.2 Relations internationales
6 Économie
7 Personnalités
8 Notes et références
9 Voir aussi
9.1 Liens internes
9.2 Liens externes



Histoire [modifier]
Articles détaillés : Histoire de la Turquie et Empire ottoman.
Quelques dates :

10 août 1920 : à la fin de la Première Guerre mondiale, le traité de Sèvres partage l’Empire ottoman ; il prévoit un Kurdistan et une Arménie indépendants, attribue la Thrace orientale et la région de la mer Égée à la Grèce et met les territoires arabes sous contrôle de la France et de la Grande-Bretagne
1920-1923 : guerre républicaine menée par Mustafa Kemal
24 juillet 1923 : traité de Lausanne qui revient sur le traité de Sèvres en attribuant toute l’Anatolie et la Thrace à la Turquie; les minorités grecque et arménienne résiduelles sont chassées, sauf à İstanbul.
29 octobre 1923 : Mustafa Kemal fonde la République turque et en devient le premier président.
1923 : Ankara devient la nouvelle capitale en remplacement d'Istanbul.
1923 : création du parti unique Cumhuriyet Halk Partisi (Parti républicain du peuple). Début des réformes kémalistes.
1924 : La constitution fut adoptée. Le califat est aboli, les 144 membres de la famille impériale (la Dynastie ottomane) déchus de leur nationalité et expulsés du pays.
1925 : Répression de la révolte kurde (ayant aussi des traits féodaux et islamistes) menée par Cheikh Saïd et soutenue par les britanniques. İsmet İnönü nommé Premier ministre.
1926 : Adoption du code civil, interdiction de la polygamie, l'instauration du mariage civil. Adoption du code pénal.
1928 : Adoption de l'alphabet latin. L'école primaire gratuite et obligatoire.
1930 : Création d'un parti d'opposition (Serbest Cumhuriyet Firkasi-Parti Lİbre de la République) dissout trois mois plus tard.
1934 : Les femmes obtiennent le droit de vote et deviennent éligibles. L'adoption de la loi obligeant les turcs à prendre des noms de famille. Interdiction de porter l'habit religieux en dehors des lieux des cultes.
1935 : Adoption du dimanche, au lieu du vendredi, comme jour de repos hébdomadaire.
1936 : La Convention de Montreux rétablissant la souveraineté totale de la Turquie sur les Détroits turcs.
1938 : mort de Kemal Atatürk le 10 novembre ; le nouveau président, désigné par le parlement, est İsmet İnönü
1938 : Répression d'un grand soulèvement kurde à Dersim (Tunceli) pour l'indépendance du Kurdistan.
1939 : La Turquie déclare sa neutralité dès le début de la Deuxième Guerre mondiale.
1942 : Impôt sur la fortune qui ruine les riches, surtout d'origine non-musulmanes.
1945 : La Turquie participe à la Deuxième Guerre mondiale contre l'Allemagne, deux mois avant la capitulation de celle-ci. Elle devient ainsi l'un des 51 membres fondateurs de l'ONU.
1945 : Fin du système de parti unique
1946 : Création du Demokrat Parti par Celal Bayar, opposant de longue date d'Inonu.
1948 : Participation au plan Marshall.
1949 : Cooptée (en même temps que la Grèce) par les membres fondateurs du Conseil de l'Europe trois mois après la signature du traité de Londres.
1950 : Le Demokrat Parti gagne les élections législatives du 14 mai; Adnan Menderes devient Premier ministre ; Celal Bayar président de la république ; abandon de nombre d’interdictions religieuses datant d’Atatürk.
18 février 1952 : La Turquie devient membre de l’OTAN
6-7 septembre 1955: Attaques et pillage des biens de la communauté grecque orthodoxe d'Istanbul.
1959 : La Turquie pose sa candidature pour devenir membre associé de la CEE.
27 mai 1960 : Coup d'état militaire ; Adnan Menderes et deux autres figures importantes de Demokrat Parti sont jugés par un tribunal spécial et pendus pour cause de haute trahison en 1961.
1961 : Nouvelle constitution ; arrivée au pouvoir du Cumhuriyet Halk Partisi. İsmet İnönü premier ministre. Cemal Gürsel, le chef des putchistes, président de la république.
1963 : Première crise chypriote
1963 : Un accord d'association entre la Turquie et la CEE est signé.
1965 : Süleyman Demirel premier ministre, arrivé au pouvoir de Adalet Partisi.
1966 : Cevdet Sunay président.
1970 : Crise économique ; climat de violence ; attentats d’extrême gauche
12 mars 1971 : Démission de Süleyman Demirel suite à une déclaration musclée de l'Etat-major ; répression violente des mouvements de gauche ; limitations à la liberté de la presse et aux droits syndicaux. La Parlement reste en fonction, et des gouvernements technocrates sont formés par des noms "indépendants".
1973: Fahri Korutürk président. Eléctions législatives remporté par Cumhuriyet Halk Partisi de Bülent Ecevit, qui devient Premier ministre.
1974 : Intervention militaire en Chypre dans le but de protéger la population turque de l'île, profitant du statut de "garant" accordé par les traités de Londres-Zurich de 1959. La victoire rapide de l'armée turque aboutira indirectement à la chute du régime des colonels en Grèce ; embargo militaire américain.
1975 : Premiers attentats terroristes de l’ASALA contre des diplomates turcs ; jusqu’en 1984 120 attentats et 22 assassinats seront perpétrés.
1977 : Le défilé traditionnel du 1er Mai attaqué par des militants de l'extrême-droite, 27 morts. Début d'une quasi-guerre civile entre les fractions de gauche et de droite qui font plus de 5000 morts jusqu'en 1980.
Mai 1980 : Grève générale contre les violences de l'extrême droite.
12 septembre 1980 : Coup d’état militaire ; 30 000 arrestations ; dissolution du parlement et interdiction des partis politiques. Le chef d'Etat-major Kenan Evren devient Président de la République.
Novembre 1982 : Nouvelle constitution ; les anciens partis restent interdits.
Décembre 1983 : L'Anavatan Partisi nouvellement créé gagne les législatives ; Turgut Özal premier ministre ; virage néo-libéral (privatisations) et islamique (cours de religion obligatoire dans l'éducation primaire et secondaire).
1984 : Début d’une guérilla menée par le parti terroriste kurde PKK d’Abdullah Öcalan qui fera plus de 30000 morts jusqu’en 1999 et des millions de déplacés.
Avril 1987 : La Turquie fait une demande d’adhésion à l’Union européenne.
Décembre 1989 : La Commission européenne déclare la Turquie éligible à une candidature, mais elle diffère l'examen du dossier.
1989 : Turgut Özal président. Yildirim Akbulut, Premier ministre.
1991 : Mesut Yılmaz premier ministre.
1991 : Süleyman Demirel, Premier ministre.
Juin 1993 : Tansu Çiller (Doğru Yol Partisi) 1re femme premier Ministre. Süleyman Demirel président.
Juillet 1993 : 37 intellectuels alévis meurent dans un incendie criminel à Sivas, attribué aux islamistes.
1er janvier 1996 : L'union douanière entre l'Union européenne et la Turquie entre en vigueur. La Turquie abolit les taxes d'importation sur les produits venant de l'Union européenne.
1996 : Gouvernement islamiste de Necmettin Erbakan, démissionne 11 mois plus tard, en 1997, sous la pression de l'armée, mais aussi de la société civile (médias, milieux d'affaires, universités) ; Mesut Yılmaz Premier ministre.
Janvier 1999 : Bülent Ecevit premier Ministre d'un gouvernement de coalition gauche (DSP), droite (DYP) et extrême-droite (MHP).
Août 1999 : Tremblement de terre au nord-ouest du pays, 17000 morts.
Décembre 1999 : L'Union européenne accepte officiellement la candidature de la Turquie lors du sommet d'Helsinki, et souligne la "vocation européenne" du pays, mais elle fixe des conditions à son entrée que la Turquie accepte.
1999 : Abdullah Öcalan arrêté au Kenya, jugé et condamné à mort (peine commuée en prison à vie en 2002 avec l'intervention de l'UE).
2000: Ahmet Necdet Sezer président.
Février 2001 : Crise financière ; dévaluation de 50% de la livre turque.
Octobre 2001 : La Turquie modifie radicalement sa constitution pour remplir les critères politiques fixés par l'Union européenne.
Août 2002 : Abolition officielle de la peine de mort sauf en temps de guerre (restriction levée en 2004) ; la dernière exécution date en fait de 1984.
Novembre 2002 : Arrivée au pouvoir du parti AKP ; Recep Tayyip Erdoğan premier Ministre en mars 2003.
2003 : La Turquie s'oppose à la guerre en Irak,[réf. nécessaire] le Parlement turc refuse de permettre le stationnement des troupes américaines sur le sol turc.
2003 : Attentats à la voiture piégée d'Al-Qaida, les 15 et 20 novembre, contre des intérêts juifs et britanniques, 60 morts.
2005 : Introduction de la nouvelle livre turque (YTL) ; 1 YTL = 1000000 TL
2005 : Adoption d’un nouveau code pénal accordant plus de libertés individuelles et plus conforme aux exigences européennes.
Octobre 2005 : Début des négociations d'adhésion avec l'Union européenne.
Juillet 2007 : Eléctions législative, le gouvernement sortant de l'AKP reste au pouvoir.
28 août 2007 : Abdullah Gül est élu Président de la République.

Géographie [modifier]
Article détaillé : Géographie de la Turquie.

Carte géographique de la Turquie.La Turquie est située pour sa majeure partie (96 %) en Asie (Anatolie), où se trouve sa capitale Ankara, mais une partie du pays se trouve en Europe (4 %), la Thrace.

La principale ville, Istanbul (qui s’est auparavant appelée Byzance puis Constantinople jusqu'à la conquête ottomane au XVe siècle), est située entre la Thrace et l’Anatolie, les deux parties de la ville étant séparées par le détroit du Bosphore. C’est la seule ville au monde à cheval sur deux continents.


Géologie et paysage du pays [modifier]
La Turquie se compose de deux chaînes de montagnes, les Monts Taurus et la chaîne pontique, qui enserrent le haut plateau anatolien. Ce sont des formations géologiques jeunes, toujours actives, comme l'indiquent les nombreuses failles et plissements. Environ 80 % du pays se trouve dans une zone tectonique extrêmement active. la Turquie possède huit principaux bassins hydrographiques dont les plus importants sont ceux de l'Euphrate (Firat) et du Tigre (Dicle). Environ un quart du pays est couvert de forêts — pins, épicéas, cèdres et arbres à feuilles caduques.


Le relief [modifier]
Dans le Nord du pays, la chaîne Pontique voit se succéder d'ouest en est le massif schisteux de l'Istranca Dai (Thrace orientale), les plateaux de Bithynie et la série des chaînons montagneux de plus en plus élevés dominant brutalement la mer Noire. Les deltas du Kizil Irmak et du Yesil Irmak forment les deux seules plaines littorales. Au sud, le Taurus, second grand ensemble montagneux, dessine deux grands arcs séparés par le rentrant du golfe d'Antalya et de la plaine de Pamphylie. Taurus et chaîne Pontique se rejoignent en Anatolie orientale où le mont Ararat, plus connu sous le nom de l'Arche de Noé (5 165 m) constitue le point culminant du pays.


Le climat [modifier]
Par sa position à l'angle nord-est du Bassin méditerranéen, la Turquie appartient, globalement, au domaine climatique méditerranéen : l'hiver est doux, tandis que l'été est chaud et sec. Toutefois, la position périphérique des principaux reliefs introduit de profondes perturbations dans ce schéma. Ainsi toutes les régions intérieures sont-elles marquées par la continentalité : hivers plus froids, total de précipitations plus faible, maximum pluviométrique décalé vers le printemps. Inversement, la région pontique, abordée de plein fouet par des masses d'air humidifiées au-dessus de la mer Noire, reçoit des précipitations abondantes et régulières.


Découpage administratif [modifier]
Article détaillé : Provinces de Turquie.
La Turquie est divisée en 81 provinces (en turc il) elles-mêmes découpées en arrondissements (ilçe). Les provinces et les arrondissements sont administrés respectivement par des préfets (vali) et des sous-préfets (kaymakam) nommés par l’État. La province est la circonscription électorale pour l’élection des députés au parlement.

Les maires de commune (belediye başkanı) sont élus au suffrage universel, en même temps que les maires de quartier ou de village (muhtar). Dans certaines grandes villes il existe un niveau administratif au-dessus des communes, la « métropole » (büyükşehir).


Population et société turque [modifier]

Démographie [modifier]
Article détaillé : Démographie de la Turquie.
Quelques indicateurs statistiques (tirés de l’état du monde 2004, Paris, La Découverte, 2003)

croissance démographique annuelle (2000-2005) : 1,4 %
indice synthétique de fécondité : 2,43 enfants par femme
mortalité infantile : 39,5 pour mille
espérance de vie : 66,5 ans
nombre de médecins pour mille habitants : 3,10

Langue [modifier]
D’après l’article III de la Constitution de 1982[1] la Turquie a une seule langue officielle qui est le turc qui est écrit en alphabet latin depuis 1928. Parmi les autres langues parlées, on trouve notamment l'arabe (dans la région de Hatay (Antakya, ex-Antioche]] et Siirt), le kurde (kurmanci et zazaki) (est et sud-est de la Turquie), le laze (nord-est), etc. On dénombre en Turquie une cinquantaine de langues et dialectes différents et 9 alphabets. Depuis 2002, d’autres langues minoritaires sont reconnues et autorisées, y compris à l’enseignement et comme langue de diffusion audiovisuelle.


Religion [modifier]
La Turquie est un pays laïc, donc il n'y a pas de religion officielle.

La religion principale de la Turquie est l’islam, majoritairement sunnite hanafite (branche de l'islam) avec d'importantes communautés chiites. Aujourd’hui, les alévis représenteraient environ 20-25 % de la population turque.

La Turquie est l'un des berceaux du christianisme. Selon les actes des Apôtres, c'est à Antakya que les disciples reçurent pour la première fois le nom de chrétiens. Saint Paul est originaire de Tarse et il voyagea beaucoup en Turquie : Antakya, Konya, Ankara (capitale des Galates), Ephèse. Cette dernière est attachée à la mémoire de saint Jean. Selon une tradition, la Vierge Marie passa ses dernières années près d'Ephèse, à Selçuk. La grotte des Sept Dormants d'Éphèse se situe près d'Ephèse comme son nom l'indique. De nombreux conciles œcuméniques se rassemblèrent en Turquie actuelle (Ephèse, Nicée, Constantinople, Chalcédoine). On trouve des vestiges de la chrétienté en Cappadoce et à Trabzon.

Le nombre des chrétiens en Turquie ne dépasse pas les cent mille ; les Arméniens étant les plus nombreux (60 000 environ, répartis en trois communautés : apostoliques (57 000), catholiques (3 000), protestants (500) à Istanbul, Antakya et Kayseri). On peut également citer les Syriaques (15 000 dont 2 000 catholiques, à Istanbul et Mardin), les Chaldéens (10 000, pour la plupart de nationalité irakienne), les Latins (5 000, concentrés à Istanbul et Izmir ; petites communautés à Bursa, Konya, Mersin, Tarsus, Antakya, Iskenderun, Samsun, Trabzon), les orthodoxes grecs (3 000, à Istanbul, Antakya, Gökçeada et Bozcaada).

Les juifs (25 000) sont concentrés à Istanbul (22 000), İzmir (2 500) et Bursa (env. 500), Çanakkale (quatre familles).

Un autre groupe religieux, issu du judaïsme, est celui des Sabbatéens.

On trouve également des Bahais et des Yézidis, en nombre réduit.

Une enquête publiée en décembre 2004 dans le Wall Street Journal version européenne annonce que 95 % des Turcs sont musulmans et 72 % observent les prescriptions de l’islam.


La Laïcité en Turquie [modifier]
Alors que la constitution du 20 janvier 1921[2] ne mentionnait pas la religion, la loi constitutionnelle du 29 octobre 1923 modifie l’article 2 en indiquant que « la religion de l’État turc est l’islam » (Türkiye Devletinin dini, Dîn-i İslâmdır). Cette mention est conservée dans la constitution du 20 avril 1924[3] (dont l’article 75 proclame pourtant la liberté de conscience et de culte - à condition qu’elles ne s’opposent pas aux lois), supprimée le 11 avril 1928 et remplacée le 10 décembre 1937 par « l’État turc est républicain, nationaliste, populiste, étatiste, laïque et réformateur » (Türkiye Devleti, Cumhûriyetçi, Milliyetçi, Hâlkçı, Devletçi, Laik ve İnkılâpçı’dır), les « six principes d’Atatürk ».

Tout cela s’est traduit sous Atatürk par :

l’accord du droit des votes aux femmes en 1934 ;
la fermeture de certains lieux de pèlerinage ;
l’interdiction des confréries religieuses (nakşibendis, nurcus, …) ;
l’interdiction du port du voile pour les femmes dans les administrations et écoles publiques.
...
Certaines de ces mesures ont été abolies lors de l’accession au pouvoir du Demokrat Parti (Parti démocrate) d’Adnan Menderes en 1950, mais la religion est restée sous contrôle de l’État.

Bien que des réformes allant dans le sens de la laïcité aient été accomplies sous Atatürk (abolition du califat, etc.), la Turquie n’est pourtant pas un état strictement laïc dans le sens où il n’y a pas de séparation entre la religion et l’État mais plutôt une mise sous tutelle de la religion par l’État ; chacun reste cependant libre de ses croyances. C’est ainsi que la religion est mentionnée sur les papiers d’identité et qu’il existe une administration dite « Présidence des affaires religieuses »[4] (diyanet) qui instrumentalise parfois l’islam pour légitimer l’État et qui gère les 77.500 mosquées du pays. Seul le culte musulman est financé, les autres cultes devant au contraire assurer un fonctionnement financièrement autonome, quand ils ne rencontrent pas d'obstacle administratif à ce même fonctionnement. À certaines périodes de la République turque (sous Turgut Özal) l’enseignement religieux dans le secondaire est même devenu obligatoire. Malgré la mise en place de la politique laïque en Turquie, la proportion de la population chrétienne est passée de 10% en 1920 à 0.3% au début du XXIe siècle, et a déjà subit des agressions en raison de la religion[5].

À lire :

(en) La place des femmes au travail et dans l’administration sur le site du Diyanet, où l’égalité entre hommes et femmes se trouve légitimée par l’islam.
(fr) Laïcité en France et en Turquie sur le site du Centre d'études et de recherches internationales.

Éducation [modifier]
Pour les écoles francophones voir: Lycée Français Charles-de-Gaulle, Lycée Français Pierre Loti, Lycée Saint-Benoît, Lycée Tevfik Fikret, Lycée Notre-Dame de Sion, Lycée Sainte-Pulchérie, Lycée Saint-Michel, Lycée Saint-Joseph (un à Istanbul et un autre à Izmir), Lycée de Galatasaray, l'Université Galatasaray.


Sports [modifier]
Le sport national est la lutte gréco-romaine (réservé aux hommes).
Le football est très probablement le sport le plus populaire ; la vie s’arrête pratiquement lors des rencontres entre Galatasaray, Fenerbahçe et Besiktas.Voir l’article : football turc. Le pays compte beaucoup de médailles et de records en haltérophilie notamment grâce à Naim Süleymanoğlu et Halil Mutlu.
La Turquie fait aussi partie des meilleurs nations en basket-ball avec comme star Mehmet Okur, premier turc sélectionné pour le All Star de la NBA en 2007.
Le volley-ball et le beach-volley sont très appréciés par les femmes comme par les hommes. L'équipe de volley-ball féminine turque a fait de grandes améliorations depuis quelques années et est devenue l'une des équipes les plus fortes d'Europe.
En 2007, Kenan Sofuoglu est devenu le premier turc champion du monde d'un sport mécanique : il a remporté le championnat de Mondial Supersport, une compétition de moto réservée aux 600cc.


Protection sociale [modifier]
La protection sociale en Turquie s’articule entre différents mécanismes dont l’ensemble ne couvre pas l’intégralité de la population turque (67,3 millions d’habitants en 2000). Quatre systèmes publics de protection sociale coexistent en Turquie : le Memur Saglik est destiné aux actifs de la fonction publique et leurs ayants droits directs ; l’Emekli Sandigi concerne les retraités de la fonction publique, ainsi que leurs ayants droits directs ; la SSK couvre les employés du secteur privés et les ouvriers du secteur public ; le Bag-Kur assure les artisans, les commerçants et les membres des professions libérales.

Il existe une forme d’assurance personnelle qui permet d’adhérer volontairement à la SSK. Cette adhésion est individuelle ou collective, volontaire ou obligatoire. Individuellement, toute personne peut volontairement adhérer à la SSK en échange du versement d’une prime d’assurance. Collectivement, l’assurance est soit volontaire, soit collective. Volontaire, elle concerne des groupes exclus du bénéfice automatique de la SSK et qui négocient librement leur affiliation contre versement d’une cotisation ; obligatoire, le dispositif est identique mais les groupes choisissent de contraindre leurs membres à l’affiliation.

On compte une trentaine de sociétés d’assurances privées regroupant 300 000 personnes ; elles offrent leurs services aux personnes ne disposant pas de couverture sociale et ne pouvant financièrement assumer le coût de l’adhésion. Le nombre de leurs adhérents a augmenté durant les années 1990.

Ces différents mécanismes ne couvrent pas la totalité de la population turque. Sont exclus, en particulier, les agriculteurs et les pauvres urbains, dont le niveau de revenu exclut tout recours à des assurances complémentaires privées. La réforme de la SSK, (qui couvre la moitié de la population turque), imposant une durée de cotisation minimale de 120 jours avant toute prise en charge, a renforcé cet état de fait. Pour pallier les carences de la couverture sociale, plusieurs dispositifs ont été mis en place : la carte verte ; le fonds d'aide sociale ; les systèmes municipaux ; les fondations.

Pour plus de renseignements voir : Robert Holcman, «Atomisation de la protection sociale et fractionnement de l’offre hospitalière en Turquie», Revue internationale de Sécurité sociale, vol. 57, n° 2, avril-juin 2004, p. 183-108, disponible sur [1].


Système hospitalier [modifier]
Deux grandes catégories se distinguent : les hôpitaux privés et les hôpitaux publics, et – au sein de ces derniers – les hôpitaux d’État et ceux de la SSK. Les hôpitaux de l’État se répartissent à leur tour entre hôpitaux du ministère de la Santé, hôpitaux dépendant de tel ou tel ministère (défense, police, intérieur…), et hôpitaux universitaires.

Au total, la Turquie compte 1 256 établissements hospitaliers publics regroupant 176 121 lits, auxquels il faut ajouter le réseau des dispensaires. Ces derniers sont au nombre de 5 700 environ, ils couvrent une population de 7 500 personnes et contrôlent plusieurs sous-unités (3 à 4 en moyenne).

Les établissements publics de santé se répartissent entre : - les établissements du ministère de la Santé (communément appelés « hôpitaux d’État ») ; - les hôpitaux particuliers des ministères (défense, police…), qui en possèdent plusieurs. Ce sont aussi des hôpitaux d’État dont l’accès est réservé en principe aux agents des ministères en question ; - les hôpitaux universitaires : hôpitaux d’État qui, à l’instar de leurs homologues français, ont une vocation d’enseignement et de recherche ; - les hôpitaux de la SSK, la sécurité sociale turque. Ce sont des hôpitaux publics, mais qui ne dépendent pas de l’État.

L’étanchéité initiale entre les hôpitaux publics – particulièrement entre hôpitaux d’État et de la SSK – cède peu à peu la place à une forme d’intégration, encore très parcellaire et incomplète. A elle seule, la métropole d’Istanbul dispose de 39 hôpitaux du ministère de la santé, 3 hôpitaux universitaires, 16 hôpitaux de la SSK ; elle regroupe 234 dispensaires, dont 220 reliés au ministère de la santé.

On compte environ 150 hôpitaux privés qui regroupent 11 500 lits. Ce secteur de la santé est en plein développement, en particulier à l’incitation des grands organismes financiers internationaux qui exigent des autorités turques une libéralisation de l’offre de soins. Comme exemples d’institutions privées, on peut citer la chaîne d’hôpitaux Acibadem, l’Universal Vatan (52 établissements). À Istanbul, les hôpitaux « nationaux » sont très présents : français, américain, allemand, italien, bulgare, arménien, grec...

Les hôpitaux privés sont souvent particulièrement bien dotés en personnel et très bien équipés : le premier TEP Scan installé dans le monde par la société Siemens l’a été dans un hôpital d’Acibadem. Ils disposent de l’ensemble des outils de diagnostic et de traitement : laboratoires, centre de transfusion sanguine, services d’urgence...

Pour plus de renseignements voir : Robert Holcman, «Atomisation de la protection sociale et fractionnement de l’offre hospitalière en Turquie», Revue internationale de Sécurité sociale, vol. 57, n° 2, avril-juin 2004, p. 183-108, disponible sur [2].


Culture [modifier]
Article détaillé : Culture de la Turquie.
La culture de la Turquie est multiple. Soumise aux influences européennes et islamiques, elle possède également des racines proprement turques - sans parler des cultures minoritaires kurdes, arméniennes, lazes, etc. Cette triple identité se retrouve dans bien des domaines culturels, ainsi qu’en politique et même dans le vocabulaire du turc, la langue officielle.


Musique [modifier]
Article détaillé : musique turque.
La musique pop de Turquie a fait une croissance après l'ouverture de nouvelles chaînes de télévision dès le début des années 1990. Pour citer quelques artistes Turques, il y a Sezen Aksu (très aimée pour les chansons qu'elle compose et chante elle-même), Tarkan (avec un album qui l'a rendu très célèbre en Europe), Sertab Erener qui a gagné le grand prix de l'Eurovision en 2003. Plusieurs instruments authentiques Turques existent, telles que le "Saz", le "Ney" qui sont toujours pratiqués dans la vie moderne Turque. Le rap et le rock sont surtout appréciés par les jeunes.

Les différentes influences culturelles que subit la Turquie se retrouvent au cœur de sa musique, mêlant sonorités traditionnelles et occidentales.


Spécialités culinaires [modifier]
Tout le monde connaît le rakı qui est le pastis de là-bas mais de couleur grise, et les loukoums, mais qu’est-ce que les kokoreç ? Voir l’article : Cuisine turque.


Fêtes et jours fériés [modifier]
Fêtes et jours fériés Date Nom français Nom local Remarques
29 octobre Fête nationale Cumhuriyet Bayrami
10 novembre minute de silence à 9h05 pour l’anniversaire de la mort de Mustafa Kemal Atatürk[6]

23 avril : Fête des enfants

30 août : Fête de la victoire


Politique [modifier]

Politique intérieure [modifier]
Article détaillé : Politique de la Turquie.
La Turquie est une république parlementaire.

Le président est le chef de l’État et le premier ministre est le chef du gouvernement. Le président est nommé par l’assemblée nationale pour un mandat de 7 ans. Le président choisit le premier ministre.

Le pouvoir législatif est exercé par la Grande assemblée nationale de Turquie composée de 550 sièges renouvelés tous les 5 ans.

La constitution en vigueur date de 1982.


Relations internationales [modifier]
Articles détaillés : Relations entre la Turquie et l'Union européenne et Relations entre la Turquie et Israël.
La Turquie fait partie de l’OTAN depuis le 18 février 1952. Elle est membre fondateur de l'OSCE et membre (non fondateur) du Conseil de l'Europe. Elle abrite des bases américaines à İncirlik, Izmir et Ankara. La Turquie est un allié historique important des États-Unis depuis la guerre froide du fait de sa position par rapport à l'URSS. Cette entente a néanmoins faibli durant la dernière guerre d'Irak, où les deux pays se sont opposés sur la question kurde, la Turquie craignant qu'un pouvoir kurde trop fort en Irak ne favorise les prétentions indépendantistes des Kurdes de Turquie. La Turquie tient une position proche de l'Iran sur cette question.

La Turquie accueille le récent oléoduc Bakou-Tbilissi-Ceyhan conjointement avec l'Azerbaïdjan et la Géorgie. Ces trois pays sont les principales nations pro-occidentales dans le Caucase, opposées à l'axe Russie-Arménie-Iran. L'intérêt de cet oléoduc pour les occidentaux est d'accéder au pétrole de la mer Caspienne en contournant la Russie et l'Iran.

Après les premières victoires de l'armée arménienne sur l'armée azérie lors de la guerre du Haut-Karabagh, le président turc Süleyman Demirel décrète en 1993 un embargo contre l’Arménie. La Turquie est solidaire avec les Azéris, un peuple turc, et a toujours maintenu des relations houleuses avec les Arméniens (notamment la diaspora arménienne) sur la question du génocide. L'embargo est aujourd'hui toujours en vigueur, les deux pays n'entretiennent aucune relation diplomatique officielle et la frontière reste fermée.

La Turquie est un des rares États à majorité musulmane à avoir de bonnes relations avec Israël. Elle fut le premier pays à majorité musulmane à reconnaître l’État d’Israël dès 1949. Elle ravitaille Israël en eau. Les deux États ont ainsi signé un accord portant sur 50 millions de m³ d'eau douce par an pendant vingt ans, pour une valeur d'environ un milliard d’euros. Une coopération militaire très étroite se développe entre Israël et la Turquie depuis 1996, avec plusieurs accords sur la défense et l’échange de haute technologie. Les deux États entreprennent également des manœuvres militaires conjointes, épaulées par les États-Unis.

La Turquie ne reconnaît pas la République de Chypre, dont elle a occupé la partie nord du territoire, mais est le seul État à reconnaître la République Turque de Chypre du Nord créée après l’intervention en 1974 par l’armée turque.

Des tensions apparaissent sporadiquement avec la Grèce au sujet de la mer Égée.

La Turquie est actuellement candidate à l’adhésion à l’Union européenne ; les négociations ont commencé en octobre 2005. Les conditions à remplir les plus souvent évoquées constituant les critères de Copenhague sont:

l’indépendance du pouvoir civil face à l’armée ;
la reconnaissance de la République de Chypre ;
l’application des normes de protection des minorités, en particulier la minorité kurde
la promotion du droit des femmes
le respect de l'environnement

Économie [modifier]
Article détaillé : Économie de la Turquie.
Quelques indicateurs statistiques[7] :

PIB : 415 milliards de $
PIB (en parité de pouvoir d'achat) : 635,5 milliards de $
PIB ppa / hab. : 9000 $
Recherche et développement, en % du PIB : 0,64 %
2002 : la Turquie connaît de graves problèmes économiques : après une dévaluation d’environ 50 %, il faut plus d’un million de livres turques pour obtenir un euro.
1er janvier 2005 : introduction de la nouvelle livre turque (YTL, environ 0.50 euro) qui remplace 1 million de livres turques (TL)
Une croissance d'economie de 9,5 % en 2005,la plus forte croissance economique en Europe, la plus haute croissance au monde derrière la Chine
L'inflation des prix d'environs 9,5 % d'après la banque centrale turque (février 2007)
grand développement des industries lourdes ( Métallurgie, aeronautique ...)

Personnalités [modifier]
Abdullah Gül
Adnan Menderes
Fazıl Say
Fethullah Gülen
Fikret Mualla
Göksin Sipahioglu
Halil Mutlu
Hrant Dink
Huseyin Caglayan
Kemal Sunal
Mehmed II
Mehmet Akif Ersoy
Mehmet Okur
Mehmet Oz
Mustafa Kemal Atatürk
Naim Süleymanoğlu
Nazım Hikmet
Nedim Gürsel
Nuri Bilge Ceylan
Orhan Pamuk
Rifat Özbek
Sabiha Gökçen
Soliman le Magnifique
Tarkan
Tayyip Erdogan
Turgut Özal
Yaşar Kemal
Yilmaz Guney
Yunus Emre
Zülfü Livaneli
Zeki Muren

Notes et références [modifier]
↑ http://www.byegm.gov.tr/mevzuat/anayasa/anayasa-fr.htm
↑ http://www.anayasa.gen.tr/1921tek.htm
↑ http://www.anayasa.gen.tr/1924tek.htm
↑ http://www.diyanet.gov.tr/
↑ Dernière en date (Reuters, 18.04.2007, 17:47): Trois personnes, dont un ressortissant allemand, ont été retrouvées égorgées, les pieds et les poings liés, dans une maison d'édition chrétienne à Malatya [...] Les victimes étaient des évangélistes protestants [...] Quatre personnes ont été arrêtées par la police à la suite de cette attaque, la dernière en date contre des minorités religieuses dans un pays en quasi-totalité musulman mais officiellement laïc où la place de la religion suscite des tensions. Voir aussi (AFP / 18 avril 2007 15h04): Plusieurs attaques ont visé dans le passé des religieux chrétiens ou leurs lieux de culte en Turquie, officiellement à 99% musulmane et qui abrite plusieurs petites minorités chrétiennes (syriaque, arménienne, orthodoxe, protestante et catholique). En juillet 2006, un prêtre français a été blessé à coups de poignard par un individu décrit comme mentalement instable à Samsun (nord, sur la mer Noire). Et en février de la même année, un prêtre catholique, le père Andrea Santoro, 61 ans, a été tué par balle à Trabzon, un bastion nationaliste située à une centaine de km plus à l'est.
↑ Minute de silence pour Atatürk Libération 10 novembre 2006
↑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/tu.html#Econ CIA The World Factbook

Voir aussi [modifier]
Une catégorie de Wikimedia Commons propose des documents multimédia sur la Turquie.

Wikinews propose des actualités concernant « la Turquie ».


Liens internes [modifier]
Levantin
Villes de Turquie
Plaque d'immatriculation turque
Observatoire de la vie politique turque

Liens externes [modifier]
(en) Présidence de la république de Turquie
(tr) Grande assemblée nationale de Turquie
(fr) Histoire de la Turquie comptemporaine
Catégorie Turquie de l'annuaire dmoz.
[ Enrouler ]v · d · m Les pays d’Europe
Les 27 États membres de l’Union européenne Allemagne • Autriche • Belgique • Bulgarie • Chypre • Danemark • Espagne • Estonie • Finlande • France • Grèce • Hongrie • Irlande • Italie • Lettonie • Lituanie • Luxembourg • Malte • Pays-Bas • Pologne • Portugal • République tchèque • Roumanie • Royaume-Uni • Slovaquie • Slovénie • Suède
Les 4 États membres de l’Association européenne de libre-échange Islande • Liechtenstein • Norvège • Suisse
Les 7 États membres de l’Accord de libre-échange centre européen Albanie • Bosnie-Herzégovine • Croatie • Macédoine • Moldavie • Monténégro • Serbie
Les autres États européens
(ou une partie du pays en Europe) Andorre • Arménie • Azerbaïdjan • Biélorussie • Géorgie • Kazakhstan • Monaco • Russie • Saint-Marin • Turquie • Ukraine • Vatican




Pays d’Asie
Asie centrale

Afghanistan • Kazakhstan • Kirghizistan • Ouzbékistan • Russie ¹ • Tadjikistan • Turkménistan
Asie de l’Est

Chine • Corée du Nord • Corée du Sud • Japon • Mongolie • République de Chine (Taïwan)

Moyen-Orient
(Asie occidentale)

Arabie saoudite • Arménie ¹ • Azerbaïdjan ¹ • Bahreïn • Égypte ¹ • Émirats arabes unis • Géorgie ¹ • Iran • Irak • Israël • Jordanie • Koweït • Liban • Oman • Qatar • Syrie • Turquie ¹ • Yémen
Asie du Sud-Est

Myanmar (Birmanie) • Brunei • Cambodge • Indonésie ¹ • Laos • Malaisie • Philippines • Singapour • Thaïlande • Timor oriental • Viêt Nam

Asie du Sud

Bangladesh • Bhoutan • Inde • Maldives • Népal • Pakistan • Sri Lanka
Autres entités
politiques
Autorité palestinienne • Russie ¹ (Sibérie)

¹ partiellement asiatique

Portail de la Turquie


Récupérée de « http://fr.wikipedia.org/wiki/Turquie »
Catégorie : Turquie

Etiketler:

Turkey

Turkey
From Wikipedia, the free encyclopedia
• Ten things you didn't know about images on Wikipedia •Jump to: navigation, search
This article is about the Republic of Turkey. For other uses of "Turkey", see Turkey (disambiguation). See also Turk (disambiguation).
Türkiye Cumhuriyeti
Republic of Turkey

Flag Emblem

Motto
Yurtta Sulh, Cihanda Sulh
Peace at Home, Peace in the World
Anthem
İstiklâl Marşı
The Anthem of Independence


Capital Ankara
39°55'48.00′N, 32°50′E
Largest city Istanbul
Official languages Turkish
Demonym Turkish
Government Parliamentary republic
- President Abdullah Gül
- Speaker of the Parliament Köksal Toptan
- Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan
Succession to the Ottoman Empire2
- War of Independence May 19, 1919
- Formation of Parliament April 23, 1920
- Declaration of Republic October 29, 1923
Area
- Total 783,562 km² (37th)
302,535 sq mi
- Water (%) 1.3
Population
- 2007 estimate 71,158,647 (17th3)
- 2000 census 67,803,927
- Density 93 /km² (102nd3)
240 /sq mi
GDP (PPP) 2007 estimate
- Total $708.053 billion (16th)
- Per capita $9,628 (69th)
GDP (nominal) 2007 Q1 (January-March) estimate
- Total $410.823 billion[1] (17th)
- Per capita $5,561[2] (69th)
Gini? (2005) 38 (medium)
HDI (2006) 0.7574 (medium) (92nd4)
Currency New Turkish Lira5 (TRY)
Time zone EET (UTC+2)
- Summer (DST) EEST (UTC+3)
Internet TLD .tr
Calling code +90
2 Treaty of Lausanne (1923).
3 Population and population density rankings based on 2005 figures.
4 UN Nations HDI Report, page 284
5 The New Turkish Lira (Yeni Türk Lirası, YTL) replaced the old Turkish Lira on 1 January 2005.


A graphical timeline is available here:
History of the Republic of Turkey
Turkey (Turkish: Türkiye), known officially as the Republic of Turkey (Türkiye Cumhuriyeti (help·info)), is a Eurasian country that stretches across the Anatolian peninsula in southwest Asia and the Balkan region of southeastern Europe. Turkey borders eight countries: Bulgaria to the northwest, Greece to the west, Georgia to the northeast, Armenia, Azerbaijan (the Nakhichevan exclave), and Iran to the east, Iraq and Syria to the southeast. It borders the Mediterranean Sea to the south, the Aegean Sea to the west, and the Black Sea to the north. Turkey also contains the Sea of Marmara, which is used by geographers to mark the border between Europe and Asia, thus making Turkey transcontinental.[3]

The region comprising modern Turkey has overseen the birth of major civilizations such as the Hittite, Byzantine and Ottoman Empires. Because of its strategic location where two continents meet, Turkey's culture has a unique blend of Eastern and Western tradition, often described as a bridge between the two civilizations. A powerful regional presence in the Eurasian landmass with strong cultural and economic influence in the area between the Adriatic Sea in the west and China in the east, Russia in the north and the Middle East in the south, Turkey has come to acquire increasing strategic significance.[4][5]

Turkey is a democratic, secular, unitary, constitutional republic whose political system was established in 1923 under the leadership of Mustafa Kemal Atatürk, following the fall of the Ottoman Empire in the aftermath of World War I. Since then, Turkey has become increasingly integrated with the West while continuing to foster relations with the Eastern world. It is a founding member of the United Nations,[6] the OECD[7] and the Organization for Security and Co-operation in Europe;[8] a member state of the Council of Europe since 1949[9] and of NATO since 1952.[10] Turkey joined the European Economic Community (today known as the European Union) as an associate member in 1963,[11] the Western European Union as an associate member in 1992,[12] and signed the EU Customs Union agreement in 1995.[13] Since 2005, Turkey has been in full accession negotiations with the European Union.[14] Turkey is also a member of the G-20, which brings together the 20 largest economies of the world.

Contents [hide]
1 Etymology
2 History
2.1 Pre-Turkic History of Anatolia
2.2 Turks and the Ottoman Empire
2.3 Republican era
3 Government and politics
4 Foreign relations
5 Military
6 Regions, provinces, and districts
7 Geography and climate
8 Economy
9 Demographics
10 Culture
11 See also
12 Notes
13 References
14 Further reading
15 External links
15.1 Government
15.2 Public institutions
15.3 Additional profiles
15.4 Other



Etymology
Main article: Name of Turkey
The name for Turkey in the Turkish language, Türkiye, can be divided into two words: Türk, which means "strong" in Old Turkic and usually signifying the inhabitants of Turkey or a member of the Turkish or Turkic peoples,[15] a later form of "tu-kin", name given by the Chinese to the people living south of the Altay Mountains of Central Asia as early as 177 BC;[16] and the abstract suffix -iye, which means "owner" or "related to". The first recorded use of the term "Türk" or "Türük" as an autonym is contained in the Orkhon inscriptions of the Göktürks (Sky Turks) of Central Asia (c. 8th century CE). The English word "Turkey" is derived from the Medieval Latin "Turchia" (c. 1369).[16]


History

Pre-Turkic History of Anatolia
Main article: History of Anatolia

Portion of the legendary walls of Troy (VII), identified as the site of the Trojan War (ca. 1200 BCE)The Anatolian peninsula (also called Asia Minor), comprising most of modern Turkey, is one of the oldest continually inhabited regions in the world due to its location at the intersection of Asia and Europe. The earliest Neolithic settlements such as Çatalhöyük (Pottery Neolithic), Çayönü (Pre-Pottery Neolithic A to Pottery Neolithic), Nevali Cori (Pre-Pottery Neolithic B), Hacilar (Pottery Neolithic), Göbekli Tepe (Pre-Pottery Neolithic A) and Mersin are considered to be among the earliest human settlements in the world.[17] The settlement of Troy starts in the Neolithic and continues into the Iron Age. Through recorded history, Anatolians have spoken Indo-European, Semitic and Kartvelian languages, as well as many languages of uncertain affiliation. In fact, given the antiquity of the Indo-European Hittite and Luwian languages, some scholars have proposed Anatolia as the hypothetical center from which the Indo-European languages have radiated.[18]


The Celsus Library in Ephesus, dating from 135 CEThe first major empire in the area was that of the Hittites, from the 18th through the 13th centuries BCE. Subsequently, the Phrygians, an Indo-European people, achieved ascendancy until their kingdom was destroyed by the Cimmerians in the 7th century BCE.[19] The most powerful of Phrygia's successor states were Lydia, Caria and Lycia. The Lydians and Lycians spoke languages that were fundamentally Indo-European, but both languages had acquired non-Indo-European elements prior to the Hittite and Hellenic periods.

The west coast of Anatolia was meanwhile settled by the Ionians, one of the ancient Greek peoples. The entire area was conquered by the Persian Achaemenid Empire during the 6th and 5th centuries BCE and later fell to Alexander the Great in 334 BCE.[20] Anatolia was subsequently divided into a number of small Hellenistic kingdoms (including Bithynia, Cappadocia, Pergamum, and Pontus), all of which had succumbed to Rome by the mid-1st century BCE.[21] In 324 CE, the Roman emperor Constantine I chose Byzantium as the new capital of the Roman Empire, renaming it New Rome (later Constantinople and Istanbul). After the fall of the Western Roman Empire, it became the capital of the Byzantine Empire (Eastern Roman Empire).[22]


Turks and the Ottoman Empire
Main articles: Turkic migration, History of the Turkish people, Seljuk Empire, and Ottoman Empire

The Ottoman Empire at the height of its power (ca. 1680)Historically, Turkic people have lived and left their influence throughout many parts of Eurasia. They have consistently maintained a policy of assimilation, by absorbing the different cultures that they conquered into their own culture, and maintaining many of the useful ideas and influences of the conquered cultures. Turkish political history began with the creation of the powerful Hunnic State, which was able to expand its borders from Eastern Turkestan and Central Asia to Central and Western Europe under the command of Attila.[23]

After the Huns, until 1040 a series of states founded by various Turkic tribes rose to prominence and consequently collapsed due to invasions from other Turkic tribes. One group in particular was the House of Seljuk, a branch of the Kınık Oğuz Turks who, in the 9th century, resided on the periphery of the Muslim world, north of the Caspian and Aral Seas in the Yabghu Khaganate of the Oğuz confederacy.[24] In the 10th century, the Seljuks migrated from their homelands in Central Asia into the eastern Anatolian regions.


The Sultan Ahmed Mosque (Blue Mosque) is one of the most famous architectural legacies of the Ottoman EmpireFollowing their victory over the Byzantine Empire in the Battle of Manzikert in 1071, the Turks permanently settled in Anatolia, giving rise to the Anatolian Seljuk State which developed as a separate branch of the larger Seljuk Empire.[25] During the time of the Seljuk dominance, there were two other prominent Turkish states, the Karahanids and Ghaznavids who became unified under Seljuk rule. In 1243, the Seljuk armies were defeated by the Mongols and the power of the empire slowly disintegrated. In its wake, one of the Turkish principalities governed by Osman I was to evolve into the Ottoman Empire, thus filling the void left by the collapsed Seljuks and Byzantines.[26]

The Ottoman Empire interacted with both Eastern and Western cultures throughout its 623-year history. In the 16th and 17th centuries, it was among the world's most powerful political entities, often locking horns with the powers of eastern Europe in its steady advance through the Balkans and the southern part of the Polish-Lithuanian Commonwealth.[5] Following years of decline, the Ottoman Empire entered World War I through the Ottoman-German Alliance in 1914, and was ultimately defeated. After the war, the victorious Allied Powers sought the dismemberment of the Ottoman state through the Treaty of Sèvres.[26]


Republican era
Main articles: History of the Republic of Turkey and Atatürk's reforms

Mustafa Kemal Atatürk, founder and first President of the Republic of TurkeyThe occupation of İstanbul and İzmir by the Allies in the aftermath of World War I prompted the establishment of the Turkish national movement.[5] Under the leadership of Mustafa Kemal Pasha, a military commander who had distinguished himself during the Battle of Gallipoli, the Turkish War of Independence was waged with the aim of revoking the terms of the Treaty of Sèvres.[4] By September 18, 1922, the occupying armies were repelled and the country saw the birth of the new Turkish state. On November 1, the newly founded parliament formally abolished the Sultanate, thus ending 623 years of Ottoman rule. The Treaty of Lausanne of 1923 led to the international recognition of the sovereignty of the newly formed "Republic of Turkey" as the successor state of the Ottoman Empire, and the republic was officially proclaimed on October 29, 1923, in the new capital Ankara.[5]

Mustafa Kemal became the republic's first president and subsequently introduced many radical reforms with the aim of founding a new secular republic from the remnants of its Ottoman past.[5] According to the Law on Family Names, the Turkish parliament presented Mustafa Kemal with the honorific name "Atatürk" (Father of the Turks) in 1934.[4]

Turkey entered World War II on the side of the Allies on February 23, 1945 as a ceremonial gesture and became a charter member of the United Nations in 1945.[6] Difficulties faced by Greece after the war in quelling a communist rebellion, along with demands by the Soviet Union for military bases in the Turkish Straits, prompted the United States to declare the Truman Doctrine in 1947. The doctrine enunciated American intentions to guarantee the security of Turkey and Greece, and resulted in large-scale US military and economic support.[27]

After participating with United Nations forces in the Korean War, Turkey joined NATO in 1952, becoming a bulwark against Soviet expansion into the Mediterranean. Following a decade of intercommunal violence on the island of Cyprus and the subsequent Athens-inspired coup, Turkey intervened militarily in 1974. In 1983 the Turkish Republic of Northern Cyprus was established, but was recognised only by Turkey.[28]

Following the end of the single-party period in 1945, the multi-party period witnessed tensions over the following decades, and the period between the 1960s and the 1980s was particularly marked by periods of political instability that resulted in a number of military coup d'états in 1960, 1971, 1980 and a "velvet coup" in 1997.[29] The liberalization of the Turkish economy that began in the 1980s changed the landscape of the country, with successive periods of high growth and crises punctuating the following decades.[30]


Government and politics
Main articles: Politics of Turkey, Constitution of Turkey, and Elections in Turkey
Turkey is a parliamentary representative democracy. Since its foundation as a republic in 1923, Turkey has developed a strong tradition of secularism.[31] Turkey's constitution governs the legal framework of the country. It sets out the main principles of government and establishes Turkey as a unitary centralized state.

The head of state is the President of the Republic and has a largely ceremonial role. The president is elected for a seven-year term by the parliament but is not required to be one of its members. The last President, Ahmet Necdet Sezer, was elected on May 16, 2000, after having served as the President of the Constitutional Court. He was succeeded on 28 August 2007 by Abdullah Gül. Executive power is exercised by the Prime Minister and the Council of Ministers which make up the government, while the legislative power is vested in the unicameral parliament, the Grand National Assembly of Turkey. The judiciary is independent of the executive and the legislature, and the Constitutional Court is charged with ruling on the conformity of laws and decrees with the constitution. The Council of State is the tribunal of last resort for administrative cases, and the High Court of Appeals for all others.[32]


The Grand Chamber of the Grand National Assembly of Turkey in AnkaraThe Prime Minister is elected by the parliament through a vote of confidence in his government and is most often the head of the party that has the most seats in parliament. The current Prime Minister is the former mayor of İstanbul, Recep Tayyip Erdoğan, whose conservative AKP won an absolute majority of parliamentary seats in the 2002 general elections, organized in the aftermath of the economic crisis of 2001, with 34% of the suffrage.[33][34] In the 2007 general elections, AKP received 46.6% of the votes and could defend its majority in parliament. Neither the Prime Minister nor the Ministers have to be members of the parliament, but in most cases they are (one notable exception was Kemal Derviş, the Minister of State in Charge of Economy following the financial crisis of 2001;[35] he is currently the president of the United Nations Development Programme).[36]

Universal suffrage for both sexes has been applied throughout Turkey since 1933, and every Turkish citizen who has turned 18 years of age has the right to vote. As of 2004, there were 50 registered political parties in the country, whose ideologies range from the far left to the far right.[37] The Constitutional Court can strip the public financing of political parties that it deems anti-secular or separatist, or ban their existence altogether.[38][39]

There are 550 members of parliament who are elected for a five-year term by a party-list proportional representation system from 85 electoral districts which represent the 81 administrative provinces of Turkey (İstanbul is divided into three electoral districts whereas Ankara and İzmir are divided into two each because of their large populations). To avoid a hung parliament and its excessive political fragmentation, only parties that win at least 10% of the votes cast in a national parliamentary election gain the right to representation in the parliament. As a result of this threshold, only two parties were able to obtain that right during the elections of 2002.[40] Independent candidates may run; however, they must also win at least 10% of the vote in their circonscription to be elected.[37]


Foreign relations
Main articles: Foreign relations of Turkey and Accession of Turkey to the European Union

Roosevelt, İnönü and Churchill at the Second Cairo Conference in December 1943In line with its traditional Western orientation, relations with Europe have always been a central part of Turkish foreign policy. Turkey became a member of the Council of Europe in 1949, applied for associate membership of the EEC (predecessor of the EU) in 1959 and became an associate member in 1963. After decades of political negotiations, Turkey applied for full membership of the EEC in 1987, became an associate member of the Western European Union in 1992, reached a Customs Union agreement with the EU in 1995 and has officially begun full accession negotiations with the EU on October 3, 2005.[14] It is believed that the accession process will take at least 15 years due to Turkey's size and the depth of disagreements over certain issues.[41] The European Union remains Turkey's biggest trading partner, and the presence of a well-established Turkish diaspora in Europe has contributed to the development of extensive relations between the two sides over the years.

The other defining aspect of Turkey's foreign relations has been its ties with the United States. Membership of NATO in 1952 ensured close bilateral relations with Washington, based on common threats and interest. Turkey was the bulwark of NATO's southeastern flank throughout the Cold War, directly bordering Warsaw Pact countries and risking nuclear war on its soil during the Cuban Missile Crisis. Although Turkey also supported the United States in the NATO-led peacekeeping mission in Afghanistan after September 11, the Iraq War faced strong domestic opposition in the country. A government motion which would have allowed U.S. troops to attack Iraq from Turkey's southeastern border couldn't reach the absolute majority of 276 votes needed for its adoption in the Turkish Parliament, the final tally being 264 votes for and 250 against.[42] This led to a cooling in relations between the U.S. and Turkey and fears that they may be damaged as a result of the situation in Iraq.[43] Turkey is particularly cautious about an independent Kurdish state arising from a destabilised Iraq; it has previously fought an insurgent war on its own soil, in which an estimated 37,000 people lost their lives, against the PKK (listed as a terrorist organization by a number of states and organisations, including the U.S. and the EU).[44][45] This led the Turkish government to put pressure on the U.S. to clamp down on insurgent training camps in northern Iraq, without much success.[46]

Historically, relations with neighbouring Greece have passed through periods of tension. The long divided island of Cyprus and the disputes over the air and sea boundaries of the Aegean Sea remain the main issues of disagreement between the two neighbours.[47] Throughout the Cyprus conflict, Turkey and Greece supported the island's Turkish Cypriot and Greek Cypriot communities, respectively. In 1974, Turkey militarily intervened to prevent an annexation of the island to Greece under the then Greek military junta. By 1983, Turkish Cypriots declared their unilateral independence as the Turkish Republic of Northern Cyprus, to be recognised only by Turkey. Recently, the Cyprus dispute has become one of the main points of contention in Turkey's accession negotiations with the EU, since Turkey refuses to recognise the Republic of Cyprus, an EU member, as the sole authority on the island; and is refusing to open its ports to Greek Cypriot traffic.[48] Nonetheless, following the consecutive earthquakes of 1999 in Turkey and Greece, and the prompt response of aid and rescue teams from both sides, the two nations have entered a much more positive period in their relations, with Greece supporting Turkey's candidacy to enter the European Union at the Helsinki Summit in December 1999.[49]

Since the end of the Cold War, Turkey has been actively building relations with former communist countries in Eastern Europe and Central Asia, leading to many reciprocal investments and migratory currents between these states and Turkey.[50] Turkish industrial conglomerates have obtained a considerably large market share in these countries' consumer electronics, retail, food, beverage and construction sectors. Turkey was also one of the first countries in the world to recognize neighbouring Armenia's independence in 1991, but relations between the two states soured following the Armenian occupation of the western provinces of Azerbaijan; particularly the disputed enclave of Nagorno-Karabakh and seven adjacent territories close to the Armenian-Azeri border.[51] Azerbaijan is a Turkic-speaking neighbour and ally of Turkey. Another serious issue surrounds the events of 1915–17, when actions by the Ottoman Young Turks led to the forced mass evacuation and related deaths of an estimated 300,000 (according to Ottoman archives) to 600,000[52] (according to Arnold J. Toynbee, an intelligence officer of the British Foreign Office during World War I), and up to more than 1,000,000 (according to Armenian resources) ethnic Armenians in what many scholars and countries recognise as the Armenian Genocide.[53] The Turkish government rejects the notion that these events constituted a genocide, and instead states the deaths, in the waning days of the Ottoman Empire during World War I, were a result of disease, famine and inter-ethnic strife;[54] particularly citing the massacres committed by the Armenian Dashnak and Henchak rebels backed by the Russian Army in Eastern Anatolia, in which thousands of ethnic Turks and Kurds were killed.[55] In the recent years, however, large numbers of Armenian workers have moved to Turkey, around 40,000 in Istanbul alone, contributing to the build-up of closer relations between the two nations.[56] Turkey has also given top points to Armenia in the Eurovision Song Contest of 2006 and 2007, which is generally regarded as the measure of a large expat community due to televoting.

Though primarily a Western orientated actor in international affairs, Turkey also fostered relations with the Middle East, becoming the only NATO member of the Organization of the Islamic Conference, as well as forging close ties with Israel.[57] Turkey was the first country with a Muslim majority to formally recognize the State of Israel, on March 28, 1949,[58] before Israel was admitted to the United Nations on May 11, 1949.[59] The founders of the State of Israel and prominent Israeli politicians such as David Ben-Gurion, Yitzhak Ben-Zvi and Moshe Shertok had all studied in the leading Turkish schools of Istanbul in their youth, namely Galatasaray Lisesi and Istanbul University.

Owing to its secular traditions, Turkey has viewed certain countries in the region with suspicion and this has caused tensions in the past, particularly with its largest neighbour, Iran.[46] Ankara has long suspected Iran's support of Islamist organizations and militant groups in Turkey, which aim to turn the country into an Islamic theocracy, similar to Iran.[60] Nevertheless, the bilateral economic and political relations between the two countries have strongly improved in the recent years. Iran is a major natural gas supplier of Turkey, while Turkish construction companies have undertaken important projects in Iran, such as the new Imam Khomeini International Airport in Tehran.[61]

Relations with neighbouring Syria have also been tense since the annexation of the Hatay State to Turkey in 1939, which was never recognized by Syria. Hatay Province of Turkey still appears as a part of Syria's territory in some maps published by the Syrian state.[62] The two neighbours came to the brink of war in 1998 when Turkey threatened military action if Syria continued to shelter PKK leader Abdullah Öcalan and his armed militants in Damascus. Tensions eased in October 1998 when Öcalan left Damascus, his long-time safe haven, and Syria pledged to stop harboring the rebels, allowing a significant improvement in both political and economic relations.[63]


Military
Main articles: Turkish Armed Forces and Conscription in Turkey

A KC-135R-CRAG Stratotanker of the Turkish Air Force refueling TAI-built F-16 fighter jetsThe Turkish Armed Forces consists of the Army, the Navy and the Air Force. The Gendarmerie and the Coast Guard operate as parts of the Ministry of Internal Affairs in peacetime, although they are subordinated to the Army and Navy Commands respectively in wartime, during which they have both internal law enforcement and military functions.[64]

The Turkish Armed Forces is the second largest standing armed force in NATO, after the U.S. Armed Forces, with a combined strength of 1,043,550 uniformed personnel serving in its five branches.[65][66] Every fit heterosexual male Turkish citizen is required to serve in the military for time periods ranging from three weeks to fifteen months, depending on his education and job location (homosexuals have the right to be exempt, upon their own personal request).[67]

In 1998, Turkey announced a program of modernization worth some US$31 billion over a ten year period in various projects including tanks, fighter jets, helicopters, submarines, warships and assault rifles.[68] Turkey is also a Level 3 contributor to the Joint Strike Fighter (JSF) program, gaining an opportunity to develop and influence the creation of the next generation fighter spearheaded by the United States.[69]


F-247 TCG KemalReis is a SalihReis (MEKO 200TN II-B) class frigate of the Turkish NavyTurkey has maintained forces in international missions under the United Nations and NATO since 1950, including peacekeeping missions in Somalia and former Yugoslavia, and support to coalition forces in the First Gulf War. Turkey maintains 36,000 troops in the Turkish Republic of Northern Cyprus and has had troops deployed in Afghanistan as part of the U.S. stabilization force and the UN-authorized, NATO-commanded International Security Assistance Force (ISAF) since 2001.[70][71] In 2006, the Turkish parliament deployed a peacekeeping force of Navy patrol vessels and around 700 ground troops as part of an expanded United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL) in the wake of the Israeli-Lebanon conflict.[72]

The Turkish military has traditionally held a powerful position in Turkish politics, considering itself the guardian of Turkey's secular democracy[73]. It has several times within the last decades forcibly removed elected governments believed to be straying from the principles of the state as established by Atatürk and enshrined in the constitution. [73]

The Chief of the General Staff is appointed by the President, and is responsible to the Prime Minister. The Council of Ministers is responsible to the parliament for matters of national security and the adequate preparation of the armed forces to defend the country. However, the authority to declare war and to deploy the Turkish Armed Forces to foreign countries or to allow foreign armed forces to be stationed in Turkey rests solely with the parliament.[64] The actual Commander of the armed forces is the Chief of the General Staff General Yaşar Büyükanıt, who succeeded General Hilmi Özkök on August 26, 2006.[74]


Regions, provinces, and districts
Main articles: Regions of Turkey, Provinces of Turkey, Districts of Turkey, and List of cities in Turkey
The capital city of Turkey is Ankara. The territory of Turkey is subdivided into 81 provinces for administrative purposes. The provinces are organized into 7 regions for census purposes; however, they do not represent an administrative structure. Each province is divided into districts, for a total of 923 districts.

Provinces usually bear the same name as their provincial capitals, also called the central district; exceptions to this are the provinces of Hatay (capital: Antakya), Kocaeli (capital: İzmit) and Sakarya (capital: Adapazarı). Provinces with the largest populations are İstanbul (+10 million), Ankara (+4 million), İzmir (+3.4 million), Konya (+2.2 million), Bursa (+2.1 million) and Adana (+1.85 million).

The biggest city and the pre-Republican capital İstanbul is the financial, economic and cultural heart of the country.[75] Other important cities include İzmir, Bursa, Adana, Trabzon, Malatya, Gaziantep, Erzurum, Kayseri, İzmit, Konya, Mersin, Eskişehir, Diyarbakır, Antalya and Samsun. An estimated 67% of Turkey's population live in urban centers.[76] In all, 12 cities have populations that exceed 500,000, and 48 cities have more than 100,000 inhabitants.



AnkaraKırklareliEdirneTekirdağÇanakkaleBalıkesirBursaYalovaİstanbulKocaeliSakaryaDüzceZonguldakBoluBilecikEskişehirKütahyaManisaİzmirAydınMuğlaDenizliBurdurUşakAfyonIspartaAntalyaKonyaMersinKaramanAksarayKırşehirKırıkkaleÇankırıKarabükBartınKastamonuSinopÇorumYozgatNevşehirNiğdeAdanaHatayOsmaniyeK. MaraşKayseriSivasTokatAmasyaSamsunOrduGiresunErzincanMalatyaGaziantepKilisŞanlıurfaAdıyamanGümüşhaneTrabzonRizeBayburtErzurumArtvinArdahanKarsAğrıIğdırTunceliElâzığDiyarbakırMardinBatmanSiirtŞırnakBitlisBingölMuşVanHakkâri
Major cities:

İstanbul - 9,085,599
Ankara - 3,540,522
İzmir - 2,732,669
Bursa - 1,630,940
Adana - 1,397,853
Konya - 1,294,817
Gaziantep - 1,009,126
Antalya - 936,330
(Population figures are given according to the 2000 census)[77]


Geography and climate
Main articles: Geography of Turkey and Environmental issues in Turkey

Marmaris on the Turkish RivieraThe territory of Turkey is more than 1,600 kilometres (1,000 mi) long and 800 km (500 mi) wide, with a roughly rectangular shape.[75] Turkey's area, inclusive of lakes, occupies 783,562[78] square kilometres (300,948 sq mi), of which 755,688 square kilometres (291,773 sq mi) are in Southwest Asia and 23,764 square kilometres (9,174 sq mi) in Europe,[75] thus making Turkey a transcontinental country. Turkey's area makes it the world's 37th-largest country, and is about the size of Metropolitan France and the United Kingdom combined. Turkey is encircled by seas on three sides: the Aegean Sea to the west, the Black Sea to the north and the Mediterranean Sea to the south. Turkey also contains the Sea of Marmara in the northwest.[79]

The European section of Turkey, in the northwest, is Eastern Thrace, and forms the borders of Turkey with Greece and Bulgaria. The Asian part of the country, Anatolia (also called Asia Minor), consists of a high central plateau with narrow coastal plains, between the Köroğlu and East-Black Sea mountain range to the north and the Taurus Mountains to the south. Eastern Turkey has a more mountainous landscape, and is home to the sources of rivers such as the Euphrates, Tigris and Aras, and contains Lake Van and Mount Ararat, Turkey's highest point at 5,165 metres (16,94 ft).[79][80]

Turkey is geographically divided into seven regions: Marmara, Aegean, Black Sea, Central Anatolia, Eastern Anatolia, Southeastern Anatolia and the Mediterranean. The uneven north Anatolian terrain running along the Black Sea resembles a long, narrow belt. This region comprises approximately one-sixth of Turkey's total land area. As a general trend, the inland Anatolian plateau becomes increasingly rugged as it progresses eastward.[79]


Mt. Ararat is the highest peak in Turkey at 5,165 m (16,946 ft)Turkey's varied landscapes are the product of complex earth movements that have shaped the region over thousands of years and still manifest themselves in fairly frequent earthquakes and occasional volcanic eruptions. The Bosporus and the Dardanelles owe their existence to the fault lines running through Turkey that led to the creation of the Black Sea. There is an earthquake fault line across the north of the country from west to east, which caused a major earthquake in 1999.[81]

Turkey has a Mediterranean temperate climate, with hot, dry summers and mild, wet and cold winters, though conditions can be much harsher in the more arid interior. Mountains close to the coast prevent Mediterranean influences from extending inland, giving the interior of Turkey a continental climate with distinct seasons. The central Anatolian Plateau is much more subject to extremes than coastal areas. Winters on the plateau are especially severe. Temperatures of −30 °C to −40 °C (−22 °F to -40 °F) can occur in the mountainous areas in the east, and snow may lie on the ground 120 days of the year. In the west, winter temperatures average below 1 °C (34 °F). Summers are hot and dry, with temperatures generally above 30 °C (86 °F) in the day. Annual precipitation averages about 400 millimetres (15 in), with actual amounts determined by elevation. The driest regions are the Konya plain and the Malatya plain, where annual rainfall frequently is less than 300 millimetres (12 in). May is generally the wettest month, whereas July and August are the most dry.[82]


Economy
Main articles: Economy of Turkey and Economic history of Turkey

Levent financial district in IstanbulThe CIA classifies Turkey as a developed country.[83] Turkey is a founding member of the OECD since 1961 and is also a member of the G20 industrial nations which brings together the 20 largest economies of the world.


Forum Bornova in İzmirFor most of its republican history, Turkey has adhered to a quasi-statist approach, with strict government controls over private sector participation, foreign trade, and foreign direct investment. However, during the 1980s, Turkey began a series of reforms, initiated by Prime Minister Turgut Özal and designed to shift the economy from a statist, insulated system to a more private-sector, market-based model.[30] The reforms spurred rapid growth, but this growth was punctuated by sharp recessions and financial crises in 1994, 1999 (following the earthquake of that year),[84] and 2001,[85] resulting in an average of 4% GDP growth per annum between 1981 and 2003.[86] Lack of additional reforms, combined with large and growing public sector deficits and widespread corruption, resulted in high inflation, a weak banking sector and increased macroeconomic volatility.[87]

Since the economic crisis of 2001 and the reforms initiated by the finance minister of the time, Kemal Derviş, inflation has fallen to single-digit numbers, investor confidence and foreign investment have soared, and unemployment has fallen. Turkey has gradually opened up its markets through economic reforms by reducing government controls on foreign trade and investment and the privatisation of publicly-owned industries, and the liberalisation of many sectors to private and foreign participation has continued amid political debate.[88]


Esenboğa International Airport in AnkaraThe GDP growth rate for 2005 was 7.4%,[89] thus making Turkey one of the fastest growing economies in the world. Turkey's economy is no longer dominated by traditional agricultural activities in the rural areas, but more so by a highly dynamic industrial complex in the major cities, mostly concentrated in the western provinces of the country, along with a developed services sector. The agricultural sector accounts for 11.9% of GDP, whereas industrial and service sectors make up 23.7% and 64.5%, respectively.[76] The tourism sector has experienced rapid growth in the last twenty years, and constitutes an important part of the economy. In 2005, there were 24,124,501 visitors to the country, who contributed 18.2 billion USD to Turkey's revenues.[90] Other key sectors of the Turkish economy are construction, automotive industry, electronics and textiles.


Antalya, the tourism capitalIn recent years, the chronically high inflation has been brought under control and this has led to the launch of a new currency to cement the acquisition of the economic reforms and erase the vestiges of an unstable economy. On January 1, 2005, the old Turkish Lira was replaced by the New Turkish Lira by dropping off six zeroes (1 YTL= 1,000,000 TL).[91] As a result of continuing economic reforms, inflation has dropped to 8.2% in 2005, and the unemployment rate to 10.3%.[92] With a per capita GDP (Nominal) of 5,062 USD, Turkey ranked 69th in the world in 2005. In 2004, it was estimated that 46.2% of total disposable income was received by the top 20% income earners, whilst the lowest 20% received 6%.[93]


TCDD high speed trainTurkey's main trading partners are the European Union (59% of exports and 52% of imports as of 2005),[94] the United States, Russia and Japan. Turkey has taken advantage of a customs union with the European Union, signed in 1995, to increase its industrial production destined for exports, while at the same time benefiting from EU-origin foreign investment into the country.[95] In 2005, exports amounted to 73.5 billion USD while the imports stood at 116.8 billion USD, with increases of 16.3% and 19.7% compared to 2004, respectively.[94] For 2006, the exports amounted to 85.8 billion USD, representing an increase of 16,8% over 2005.[96]

After years of low levels of foreign direct investment (FDI), Turkey succeeded in attracting 8.5 billion USD in FDI in 2005 and is expected to attract a higher figure in 2006.[97] A series of large privatizations, the stability fostered by the start of Turkey's EU accession negotiations, strong and stable growth, and structural changes in the banking, retail, and telecommunications sectors have all contributed to a rise in foreign investment.[88]


Demographics
Main articles: Demographics of Turkey, Turkish people, Immigration to Turkey, Religion in Turkey, and Secularism in Turkey

İstiklal Avenue in Istanbul's cosmopolitan Beyoğlu districtAs of 2005, the population of Turkey stood at 72.6 million with a growth rate of 1.5% per annum.[76][92] The Turkish population is relatively young, with 25.5% falling within the 0–15 age bracket.[98] According to statistics released by the government in 2005, life expectancy stands at 68.9 years for men and 73.8 years for women, with an overall average of 71.3 years for the populace as a whole.[99]

Education is compulsory and free from ages 6 to 15. The literacy rate is 95.3% for men and 79.6% for women, with an overall average of 87.4%.[100] This low figure is mainly due to prevailing feudal attitudes against women in the Arab- and Kurdish-inhabited southeastern provinces of the country.[101]

Article 66 of the Turkish Constitution defines a "Turk" as anyone who is "bound to the Turkish state through the bond of citizenship"; therefore, the legal use of the term "Turkish" as a citizen of Turkey is different from the ethnic definition. The majority of the Turkish population are of Turkish ethnicity. Other major ethnic groups include the Kurds, Circassians, Roma, Arabs and the three officially-recognized minorities (per the treaty of Lausanne) of Greeks, Armenians and Jews. There are also small populations of Levantines, mostly of Italian and French descent, in Istanbul and Izmir. The largest non-Turkic ethnicity is the Kurds, a distinct ethnic group traditionally concentrated in the southeast of the country. Minorities other than the three official ones do not have any special group privileges, and while the term "minority" itself remains a sensitive issue in Turkey, it is to be noted that the degree of assimilation within various ethnic groups outside the recognized minorities is high, with the following generations adding to the melting pot of the Turkish main body. Within that main body, certain distinctions based on diverse Turkic origins could be made as well. Reliable data on the exact ethnic repartition of the population is not available, as the Turkish census figures do not include ethnic or racial figures.[102]


Sufi whirling dervishesDue to a demand for an increased labour force in post-World War II Europe, many Turkish citizens emigrated to Western Europe (particularly West Germany), contributing to the creation of a significant diaspora. Recently, Turkey has also become a destination for numerous immigrants, especially since the fall of the Berlin Wall and the consequent increase of freedom of movement in the region. These immigrants generally migrate from the former Soviet Bloc countries, as well as neighbouring Muslim states, either to settle and work in Turkey or to continue their journey towards the European Union.[103]

Turkish is the sole official language throughout Turkey. Reliable figures for the linguistic repartition of the populace are not available for reasons similar to those cited above.[102] The public broadcaster TRT broadcasts programmes in local languages and dialects of Arabic, Bosnian, Circassian and Kurdish a few hours a week.[104]


Cafés at the port of İzmirNominally, 94.0% of the Turkish population is Muslim,[105] of whom over 75% belong to the Sunni branch of Islam. A sizeable minority, about 20% of the Muslim population, is affiliated with the Shi'a Alevi sect.[106] The mainstream Hanafite school of Sunni Islam is largely organised by the state, through the Diyanet İşleri Başkanlığı (Religious Affairs Directorate), which controls all mosques and Muslim clerics. The remainder of the population belongs to other faiths, particularly Christian denominations (Greek Orthodox, Armenian Apostolic, Syriac Orthodox), Judaism, Yezidism and Atheism.[107]

There is a strong tradition of secularism in Turkey. Even though the state has no official religion nor promotes any, it actively monitors the area between the religions. The constitution recognises freedom of religion for individuals, whereas religious communities are placed under the protection of the state; but the constitution explicitly states that they cannot become involved in the political process (by forming a religious party, for instance) or establish faith-based schools. No party can claim that it represents a form of religious belief; nevertheless, religious sensibilities are generally represented through conservative parties.[31] Turkey prohibits by law the wearing of religious headcover and theo-political symbolic garments for both genders in government buildings, schools, and universities;[108] the law was upheld by the Grand Chamber of the European Court of Human Rights as "legitimate" in Leyla Şahin v. Turkey on November 10, 2005.[109]


Culture
Main articles: Culture of Turkey, Arts in Turkey, Sports in Turkey, Turkish literature, and Ottoman architecture

Orhan Pamuk, winner of the 2006 Nobel Prize for Literature
Pekinel sisters, world-renowned pianist twins
Nazım Hikmet is the most famous Turkish poet abroad and one of the all-time greatest literary figures of the 20th century[110]
Leyla Gencer, known as "La Regina" (The Queen) in the opera world, is one of the greatest sopranosTurkey has a very diverse culture that is a blend of various elements of the Oğuz Turkic and Anatolian, Ottoman (which was itself a continuation of both Greco-Roman and Islamic cultures), and Western culture and traditions which started with the Westernization of the Ottoman Empire and continues today. This mix is a result of the encounter of Turks and their culture with those of the peoples who were in their path during their migration from Central Asia to the West.[111][112] As Turkey successfully transformed from the religion-based former Ottoman Empire into a modern nation-state with a very strong separation of state and religion, an increase in the methods of artistic expression followed. During the first years of the republic, the government invested a large amount of resources into fine arts, such as museums, theatres, and architecture. Because of different historical factors playing an important role in defining the modern Turkish identity, Turkish culture is a product of efforts to be "modern" and Western, combined with the necessity felt to maintain traditional religious and historical values.[111]

Turkish music and literature form great examples of such a mix of cultural influences. Many schools of music are popular throughout Turkey, from "arabesque" to hip-hop genres, as a result of the interaction between the Ottoman Empire and the Islamic world along with Europe, and thus contributing to a blend of Central Asian Turkic, Islamic and European traditions in modern-day Turkish music.[113] Turkish literature was heavily influenced by Arabic and, especially, Persian literature during most of the Ottoman era, though towards the end of the Ottoman Empire the effect of both Turkish folk and Western literary traditions became increasingly felt. The mix of cultural influences is dramatized, for example, in the form of the "new symbols [of] the clash and interlacing of cultures" enacted in the work of Orhan Pamuk, winner of the 2006 Nobel Prize in Literature.[114]

Architectural elements found in Turkey are also testaments to the unique mix of traditions that have influenced the region over the centuries. In addition to the traditional Byzantine elements present in numerous parts of Turkey, many artifacts of the later Ottoman architecture, with its exquisite blend of local and Islamic traditions, are to be found throughout the country, as well as in many former territories of the Ottoman Empire. Since the 18th century, Turkish architecture has been increasingly influenced by Western styles, and this can be particularly seen in Istanbul where buildings like the Blue Mosque and the Dolmabahçe Palace are juxtaposed next to numerous modern skyscrapers, all of them representing different traditions.[115]

The most popular sport in Turkey by far is football, with certain professional and national matches drawing tens of millions of viewers on television.[116] Nevertheless, other sports such as basketball and motorsports (following the inclusion of Istanbul Park on the Formula 1 racing calendar) have also become popular recently. The traditional Turkish national sport has been the Yağlı güreş (Oiled Wrestling) since Ottoman times.[117]


See also
[hide]v • d • eTurkey-related topics
People | Biographies Turkic peoples · Turkish people · People of Turkey | Atatürk · Ahmet Necdet Sezer · Recep Tayyip Erdoğan
History Sultanate of Rûm · Anatolian Turkish Beyliks · Ottoman Empire (Rise • Growth • Stagnation • Decline • Dissolution) · Republican history (War of Independence • Single-party period • Multi-party period) · Military history · Constitutional history · Economic history · Timeline
Politics and government Republic of Turkey · President · Prime Minister · Parliament · Council of Ministers · Political parties · Elections · Foreign relations · Military · Secularism
Legal system Constitution · Constitutional Court · Law enforcement
Geography | Tourism Anatolia · Regions · Provinces · Districts · Cities · Environment · Mountains · Islands · Rivers · Turkish Riviera
Economy | Transport Industries · Companies · Stock Exchange · Central Bank · Banks · EU Customs Union · Southeastern Anatolia Project · New lira | Railways · Aviation
Demographics Turkish language · Education · Religion · Turkish diaspora · Immigration · Human rights
Culture Architecture · Art · Cinema · Cuisine · Dance · Festivals · Folklore · Holidays · Literature · Music · Sport · Theatre
Media Newspapers · Radio stations · Television
Symbols Emblem · Flag · National anthem
Turkey portal


Notes
^ Hürriyet: 2007 yılına hızlı girdik, seçime rağmen 410 milyar dolarlık olduk
^ Hürriyet: 2007 yılına hızlı girdik, seçime rağmen 410 milyar dolarlık olduk
^ Sabancı University (2005). Geography of Turkey. Sabancı University. Retrieved on 2006-12-13.
^ a b c Mango, Andrew (2000). Ataturk. Overlook. ISBN 1-5856-7011-1.
^ a b c d e Jay Shaw, Stanford; Kural Shaw, Ezel (1977). History of the Ottoman Empire and Modern Turkey. Cambridge University Press. ISBN 0-5212-9163-1.
^ a b United Nations (2006-07-03). Growth in United Nations membership (1945–2005). United Nations. Retrieved on 2006-10-30.
^ OECD (2006). OECD membership. OECD. Retrieved on 2006-10-30.
^ Organization for Security and Co-operation in Europe (2005). OSCE Participating states. OSCE. Retrieved on 2006-10-30.
^ Council of Europe (2006-10-27). Turkey and the Council of Europe. Council of Europe. Retrieved on 2006-10-30.
^ NATO. Greece and Turkey accede to the North Atlantic Treaty Organisation. NATO. Retrieved on 2006-10-30.
^ EurActiv: EU-Turkey relations
^ EurActiv: EU-Turkey relations
^ EurActiv: EU-Turkey relations
^ a b Turkish Secretariat of European Union Affairs. Chronology of Turkey-EU relations. Turkish Secretariat of European Union Affairs. Retrieved on 2006-10-30.
^ American Heritage Dictionary (2000). The American Heritage® Dictionary of the English Language: Fourth Edition - "Turk". Houghton Mifflin Company. Retrieved on 2006-12-27.
^ a b Douglas Harper (2001). Online Etymology Dictionary - "Turk". Online Etymology Dictionary. Retrieved on 2006-12-27.
^ Thissen, Laurens (2001-11-23). "Time trajectories for the Neolithic of Central Anatolia" (PDF). CANeW - Central Anatolian Neolithic e-Workshop. Retrieved on 2006-12-21.
^ Balter, Michael (2004-02-27). "Search for the Indo-Europeans: Were Kurgan horsemen or Anatolian farmers responsible for creating and spreading the world's most far-flung language family?". Science 303 (5662): 1323.
^ The Metropolitan Museum of Art, New York (October 2000). Anatolia and the Caucasus (Asia Minor), 2000 – 1000 B.C. in Timeline of Art History.. New York: The Metropolitan Museum of Art. Retrieved on 2006-12-21.
^ Hooker, Richard (1999-06-06). Ancient Greece: The Persian Wars. Washington State University, WA, United States. Retrieved on 2006-12-22.
^ The Metropolitan Museum of Art, New York (October 2000). Anatolia and the Caucasus (Asia Minor), 1000 B.C. - 1 A.D. in Timeline of Art History.. New York: The Metropolitan Museum of Art. Retrieved on 2006-12-21.
^ Daniel C. Waugh (2004). Constantinople/Istanbul. University of Washington, Seattle, WA. Retrieved on 2006-12-26.
^ Donald, Kagan (1995). The Western Heritage, p. 220..
^ Wink, Andre (1990). Al Hind: The Making of the Indo Islamic World, Vol. 1, Early Medieval India and the Expansion of Islam, 7th-11th Centuries. Brill Academic Publishers. ISBN 90-04-09249-8.
^ Mango, Cyril (2002). The Oxford History of Byzantium. Oxford University Press, USA. ISBN 0-1981-4098-3.
^ a b Kinross, Patrick (1977). The Ottoman Centuries: The Rise and Fall of the Turkish Empire. Morrow. ISBN 0-6880-3093-9.
^ Huston, James A. (1988). Outposts and Allies: U.S. Army Logistics in the Cold War, 1945–1953. Susquehanna University Press. ISBN 0-9416-6484-8.
^ "Timeline: Cyprus", British Broadcasting Corporation, 2006-12-12. Retrieved on 2006-12-25.
^ Cite error 8; No text given.
^ a b Nas, Tevfik F. (1992). Economics and Politics of Turkish Liberalization. Lehigh University Press. ISBN 0-9342-2319-X.
^ a b Çarkoǧlu, Ali (2004). Religion and Politics in Turkey. Routledge (UK). ISBN 0-4153-4831-5.
^ Cite error 8; No text given.
^ "Turkey's old guard routed in elections", British Broadcasting Corporation, 2002-11-04. Retrieved on 2006-12-14.
^ James Arnold. "Analysis: Turkey's year of crisis", British Broadcasting Corporation, 2002-02-21. Retrieved on 2006-12-14.
^ "Profile: Kemal Derviş", British Broadcasting Corporation, 2002-08-12. Retrieved on 2006-12-14.
^ "UN post for Turkish ex-minister", British Broadcasting Corporation, 2005-04-27. Retrieved on 2006-12-14.
^ a b Turkish Directorate General of Press and Information (2004-08-24). Political Structure of Turkey. Turkish Prime Minister's Office. Retrieved on 2006-12-14.
^ "Euro court backs Turkey Islamist ban", British Broadcasting Corporation, 2001-07-31. Retrieved on 2006-12-14.
^ "Turkey's Kurd party ban criticised", British Broadcasting Corporation, 2003-03-14. Retrieved on 2006-12-14.
^ Roger Hardy. "Turkey leaps into the unknown", British Broadcasting Corporation, 2002-11-04. Retrieved on 2006-12-14.
^ European Commission (2006-10-15). Interview with European Commission President Jose Manuel Barroso on BBC Sunday AM (PDF). European Commission. Retrieved on 2006-12-17.
^ Louis Meixler, Associated Press writer. "Turkish Parliament Rejects U.S. Plan to Send 62,000 Combat Troops to Turkey for Iraq War", Free Republic, 2003-03-01. Retrieved on 2006-12-24.
^ Steven A. Cook; Elizabeth Sherwood-Randall (2006-06-15). Generating Momentum for a New Era in U.S.-Turkey Relations (PDF). Council on Foreign Relations. Retrieved on 2006-12-17.
^ Pam O'Toole. "Turkey's fears of Kurdish resurgence", British Broadcasting Corporation, 2003-03-26. Retrieved on 2006-12-17.
^ "PKK 'behind' Turkey resort bomb", British Broadcasting Corporation, 2005-07-17. Retrieved on 2006-12-17.
^ a b K. Gajendra Singh (2004-08-03). Turkey and Iran coming closer. South Asia Analysis Group. Retrieved on 2006-12-17.
^ "Greece, Turkey defuse crash row", British Broadcasting Corporation, 2006-05-23. Retrieved on 2006-12-17.
^ Mark Mardell. "Turkey's EU membership bid stalls", British Broadcasting Corporation, 2006-12-11. Retrieved on 2006-12-17.
^ "Greece backs EU on Turkey, Balkan states", Kathimerini Online Edition, 2006-12-16. Retrieved on 2006-12-17.
^ Bal, Idris (2004). Turkish Foreign Policy In Post Cold War Era. Universal Publishers. ISBN 1-5811-2423-6.
^ U.S. Department of State: Country Report on Human Rights Practices in Armenia: Respect for Human Rights. Section 1, a.
^ Encyclopædia Britannica: Death toll of the Armenian Massacres
^ Sarah Rainsford. "Fears of Turkey's 'invisible' Armenians", British Broadcasting Corporation, 2006-06-22. Retrieved on 2006-12-30.
^ "Q&A Armenian 'genocide'", British Broadcasting Corporation, 2006-10-12. Retrieved on 2006-12-29.
^ Turkish General Staff: Turkish military archives on the Ottoman-Armenian conflict in Eastern Anatolia during World War I
^ The Economist: Armenians in Turkey
^ "Israel and Turkey: An intriguing alliance", British Broadcasting Corporation, 2001-08-08. Retrieved on 2006-12-17.
^ The Washington Institute for Near East Policy: Timeline of Turkish-Israeli Relations, 1949-2006
^ (1949-05-11). "Two Hundred and Seventh Plenary Meeting". The United Nations. Retrieved on 2007-07-13.
^ MERIA Journal: Radical Islamic political groups in Turkey
^ Turkish Weekly: Tehran Prioritizes TAV for Imam Khomeini Airport Bid
^ Turkish Daily News: Syrian maps including Hatay escalate tension
^ Middle East Online: Syria warns against US efforts to reshape Mideast
^ a b Turkish General Staff (2006). Turkish Armed Forces Defense Organization. Turkish Armed Forces. Retrieved on 2006-12-15.
^ Economist Intelligence Unit:Turkey, p.23 (2005)
^ Cite error 8; No text given.
^ United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR), Directorate for Movements of Persons, Migration and Consular Affairs - Asylum and Migration Division (July 2001). Turkey/Military service (PDF). UNHCR. Retrieved on 2006-12-27.
^ Economist Intelligence Unit:Turkey, p.22 (2005)
^ US Department of Defense (2002-07-11). DoD, Turkey sign Joint Strike Fighter Agreement. US Department of Defense. Retrieved on 2006-12-27.
^ Economist Intelligence Unit:Turkey, p.23 (2005)
^ Turkish General Staff (2006). Brief History of ISAF. Turkish Armed Forces. Retrieved on 2006-12-16.
^ "Turkish troops arrive in Lebanon", British Broadcasting Corporation, 2006-10-20. Retrieved on 2006-12-14.
^ a b Turkey's army defends secularism ahead of elections- Yahoo! News, Monday 27 August 2007
^ "Turkish general vows to rout PKK", British Broadcasting Corporation, 2006-08-26. Retrieved on 2006-12-08.
^ a b c US Library of Congress. Geography of Turkey. US Library of Congress. Retrieved on 2006-12-13.
^ a b c World Bank (2006-08-13). Turkey at a glance (PDF). World Bank. Retrieved on 2006-12-10.
^ Turkish Statistical Institute (2000). 2000 Census, population by provinces and districts (XLS). Turkish Statistical Institute. Retrieved on 2006-12-11.
^ UN Demographic Yearbook, accessed April 16, 2007
^ a b c Turkish Ministry of Tourism (2005). Geography of Turkey. Turkish Ministry of Tourism. Retrieved on 2006-12-13.
^ NASA - Earth Observatory (2001). Mount Ararat (Ağrı Dağı), Turkey. NASA. Retrieved on 2006-12-27.
^ Brief Seismic History of Turkey. University of South California, Department of Civil Engineering. Retrieved on 2006-12-26.
^ Turkish State Meteorological Service (2006). Climate of Turkey. Turkish State Meteorological Service. Retrieved on 2006-12-27.
^ CIA World Factbook
^ "Turkish quake hits shaky economy", British Broadcasting Corporation, 1999-08-17. Retrieved on 2006-12-12.
^ "'Worst over' for Turkey", British Broadcasting Corporation, 2002-02-04. Retrieved on 2006-12-12.
^ World Bank (2005). Turkey Labor Market Study (PDF). World Bank. Retrieved on 2006-12-10.
^ (2002) OECD Reviews of Regulatory Reform - Turkey: crucial support for economic recovery : 2002. Organisation for Economic Co-operation and Development. ISBN 92-64-19808-3.
^ a b Jorn Madslien. "Robust economy raises Turkey's hopes", British Broadcasting Corporation, 2006-11-02. Retrieved on 2006-12-12.
^ Turkish Statistical Institute (2006-12-11). GNP and GDP as of September 2006 (DOC). Turkish Statistical Institute. Retrieved on 2006-12-11.
^ Anadolu Agency (AA). "Tourism statistics for 2005", Hürriyet, 2006-01-27. Retrieved on 2006-12-10.
^ "Turkey knocks six zeros off lira", British Broadcasting Corporation, 2004-12-31. Retrieved on 2006-12-11.
^ a b World Bank (2005). Data and Statistics for Turkey. World Bank. Retrieved on 2006-12-10.
^ Turkish Statistical Institute (2006-02-27). The result of Income Distribution. Turkish Statistical Institute. Retrieved on 2006-12-11.
^ a b Turkish Statistical Institute (2006-11-30). Foreign Trade Statistics as of October 2006. Turkish Statistical Institute. Retrieved on 2006-12-11.
^ Bartolomiej Kaminski; Francis Ng (2006-05-01). Turkey's evolving trade integration into Pan-European markets. World Bank. Retrieved on 2006-12-27.
^ Turkish Exporters Assembly. "Exports for 2006 stand at 85.8 billion USD", Hürriyet, 2007-01-01. Retrieved on 2007-01-01.
^ Central Bank of the Republic of Turkey (2006). Foreign Direct Investments in Turkey by sectors. Central Bank of Turkey. Retrieved on 2006-12-12.
^ Intute (2006-07). Turkey - Population and Demographics. Intute. Retrieved on 2006-12-10.
^ Anadolu Agency (AA). "Life expectancy has increased in 2005 in Turkey", Hürriyet, 2006-12-03. Retrieved on 2006-12-09.
^ Turkish Statistical Institute (2004-10-18). Population and Development Indicators - Population and education. Turkish Statistical Institute. Retrieved on 2006-12-11.
^ Jonny Dymond. "Turkish girls in literacy battle", British Broadcasting Corporation, 2004-10-18. Retrieved on 2006-12-11.
^ a b Extra, Guus; Gorter, Durk (2001). The other languages of Europe: Demographic, Sociolinguistic and Educational Perspectives. Multilingual Matters. ISBN 1-8535-9509-8.
^ Kirişçi, Kemal (November 2003). Turkey: A Transformation from Emigration to Immigration. Center for European Studies, Bogaziçi University. Retrieved on 2006-12-26.
^ Turkish Directorate General of Press and Information (2003). Historical background of radio and television broadcasting in Turkey. Turkish Prime Minister's Office. Retrieved on 2006-08-10.
^ Social values, Science and Technology (PDF) (English). Eurobarometer (June 2005). Retrieved on 2006-12-19.
^ Shankland, David (2003). The Alevis in Turkey: The Emergence of a Secular Islamic Tradition. Routledge (UK). ISBN 0-7007-1606-8.
^ United Nations Population Fund (2006). Turkey - A Brief Profile. United Nations Population Fund. Retrieved on 2006-12-27.
^ "The Islamic veil across Europe", British Broadcasting Corporation, 2006-11-17. Retrieved on 2006-12-13.
^ European Court of Human Rights (2005-11-10). Leyla Şahin v. Turkey. ECHR. Retrieved on 2006-11-30.
^ Berger, John. The tree with blue eyes. Le Monde diplomatique. Retrieved on 2007-09-20.
^ a b Kaya, İbrahim (2003). Social Theory and Later Modernities: The Turkish Experience. Liverpool University Press. ISBN 0-8532-3898-7.
^ Royal Academy of Arts (2005). Turks - A Journey of a Thousand Years: 600–1600. Royal Academy of Arts. Retrieved on 2006-12-12.
^ Çinuçen Tanrıkorur. The Ottoman music. www.turkmusikisi.com. Retrieved on 2006-12-12.
^ "Pamuk wins Nobel Literature prize", British Broadcasting Corporation, 2006-10-12. Retrieved on 2006-12-12.
^ Goodwin, Godfrey (2003). A History of Ottoman Architecture. Thames & Hudson. ISBN 0-5002-7429-0.
^ Burak Sansal (2006). Sports in Turkey. allaboutturkey.com. Retrieved on 2006-12-13.
^ Burak Sansal (2006). Oiled Wrestling. allaboutturkey.com. Retrieved on 2006-12-13.

References
History
Findley, Carter Vaughn (2004). The Turks in World History. Oxford University Press, USA. ISBN 0195177266.
Kinross, Patrick (1977). The Ottoman Centuries: The Rise and Fall of the Turkish Empire. Morrow. ISBN 0688030939.
Mango, Andrew (2000). Ataturk: The Biography of the Founder of Modern Turkey. Overlook. ISBN 1585670111.
Mango, Cyril (2002). The Oxford History of Byzantium. Oxford University Press, USA. ISBN 0198140983.
Shaw, Stanford Jay; Kural Shaw, Ezel (1977). History of the Ottoman Empire and Modern Turkey. Cambridge University Press. ISBN 0521291631.
Wink, André (1990). Al Hind: The Making of the Indo Islamic World, Vol. 1, Early Medieval India and the Expansion of Islam, 7th-11th Centuries. Brill Academic Publishers. ISBN 9004092498.
Politics
Grigoriadis, Ioannis N. (2006). Upsurge amidst Political Uncertainty. Nationalism in post-2004 Turkey. SWP Research Paper 2006/RP 11, October 2006 (PDF). Stiftung Wissenschaft und Politik (German Institute for International and Security Affairs). Retrieved on 2007-07-31.
Hale, William Mathew (1994). Turkish Politics and the Military. Routledge (UK). ISBN 0415024552.
Rubin, Barry M.; Heper, Metin (2002). Political Parties in Turkey. Routledge (UK). ISBN 0714652741.
Foreign relations and military
Bal, İdris (2004). Turkish Foreign Policy In Post Cold War Era. Universal Publishers. ISBN 1581124236.
Cook, Steven A.; Sherwood-Randall, Elizabeth (2006-06-15). Generating Momentum for a New Era in U.S.-Turkey Relations (PDF). Council on Foreign Relations. Retrieved on 2006-12-17.
Huston, James A. (1988). Outposts and Allies: U.S. Army Logistics in the Cold War, 1945–1953. Susquehanna University Press. ISBN 0941664848.
Rubin, Barry M.; Çarkoǧlu, Ali (2003). Turkey and the European Union: Domestic Politics, Economic Integration, and International Dynamics. Routledge (UK). ISBN 0714654027.
United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR), Directorate for Movements of Persons, Migration and Consular Affairs - Asylum and Migration Division (July 2001). "Turkey/Military service" (PDF). UNHCR.
Geography and climate
Turkish State Meteorological Service (2006). Climate of Turkey. Turkish State Meteorological Service. Retrieved on 2006-12-27.
Economy
Kaminski, Bartolomiej; Ng, Francis (2006-05-01). Turkey's evolving trade integration into Pan-European markets (PDF). World Bank. Retrieved on 2006-12-27.
Nas, Tevfik F. (1992). Economics and Politics of Turkish Liberalization. Lehigh University Press. ISBN 093422319X.
Organisation for Economic Co-operation and Development (2002). OECD Reviews of Regulatory Refom - Turkey: crucial support for economic recovery : 2002. Organisation for Economic Co-operation and Development. ISBN 9264198083.
World Bank (2005). Turkey Labor Market Study (PDF). World Bank. Retrieved on 2006-12-27.
Demographics
Çarkoǧlu, Ali (2004). Religion and Politics in Turkey. Routledge (UK). ISBN 0415348315.
Extra, Guus; Gorter, Durk (2001). The other languages of Europe: Demographic, Sociolinguistic and Educational Perspectives. Multilingual Matters. ISBN 1853595098.
Shankland, David (2003). The Alevis in Turkey: The Emergence of a Secular Islamic Tradition. Routledge (UK). ISBN 0700716068.
Turkish Statistical Institute (2000). 2000 Census, population by provinces and districts (XLS). Turkish Statistical Institute. Retrieved on 2006-12-11.
Culture
Goodwin, Godfrey (2003). A History of Ottoman Architecture. Thames & Hudson. ISBN 0500274290.
Kaya, İbrahim (2003). Social Theory and Later Modernities: The Turkish Experience. Liverpool University Press. ISBN 0853238987.



Further reading
Mango, Andrew (2004). The Turks Today. Overlook. ISBN 1585676152.
Pope, Hugh; Pope, Nicole (2004). Turkey Unveiled. Overlook. ISBN 1585675814.

External links
Turkey Portal
Find more information on Turkey by searching Wikipedia's sister projects
Dictionary definitions from Wiktionary
Textbooks from Wikibooks
Quotations from Wikiquote
Source texts from Wikisource
Images and media from Commons
News stories from Wikinews
Learning resources from Wikiversity

Government
Presidency of the Republic
The Grand National Assembly
The Prime Minister's Office
Ministry of Foreign Affairs
Ministry of Interior Affairs
Turkish Armed Forces
Ministry of Defense
Ministry of Culture and Tourism

Public institutions
Directorate General of Press and Information
Turkish Statistical Institute
Central Bank
Treasury
Competition Authority
Undersecretariat of Customs
National Intelligence Organisation
State Planning Organisation
Turkish Standards Institution
The Scientific and Technological Research Council

Additional profiles
by the BBC News
by the CIA Factbook
by the Economist
by the US Department of State

Other
Turkey travel guide from Wikitravel
Geographic locale
[show]v • d • eSovereign states of Europe
Albania · Andorra · Armenia2 · Austria · Azerbaijan1 · Belarus · Belgium · Bosnia and Herzegovina · Bulgaria · Croatia · Cyprus2 · Czech Republic · Denmark3 · Estonia · Finland · France1 · Georgia1 · Germany · Greece1 · Hungary · Iceland · Ireland · Italy3 · Kazakhstan1 · Latvia · Liechtenstein · Lithuania · Luxembourg · former Yugoslav Republic of Macedonia · Malta · Moldova · Monaco · Montenegro · Netherlands3 · Norway3 · Poland · Portugal3 · Romania · Russia1 · San Marino · Serbia · Slovakia · Slovenia · Spain1 · Sweden · Switzerland · Turkey1 · Ukraine · United Kingdom3 · Vatican City

1 Has part of its territory outside Europe. 2 Entirely in West Asia but having socio-political connections with Europe. 3 Has dependencies or similar territories outside Europe.

[show]v • d • eCountries of Asia
Afghanistan · Armenia · Azerbaijan1 · Bahrain · Bangladesh · Bhutan · Brunei · Cambodia · China, People's Republic of · China, Republic of (Taiwan)2 · Cyprus · Egypt3 · Georgia1 · India · Indonesia4 · Iran · Iraq · Israel · Japan · Jordan · Kazakhstan1 · Korea, Democratic People's Republic of · Korea, Republic of · Kuwait · Kyrgyzstan · Laos · Lebanon · Malaysia · Maldives · Mongolia · Myanmar · Nepal · Oman · Pakistan · Philippines · Qatar · Russia1 · Saudi Arabia · Singapore · Sri Lanka · Syria · Tajikistan · Thailand · Timor-Leste (East Timor)4 · Turkey1 · Turkmenistan · United Arab Emirates · Uzbekistan · Vietnam · Yemen3

For dependent and other territories, see Dependent territory and List of unrecognized countries.

1 Partly or significantly in Europe. 2 The Republic of China (Taiwan) is not officially recognized by the United Nations; see Political status of Taiwan.
3 Partly or significantly in Africa. 4 Partly or wholly reckoned in Oceania.

[show]v • d • eCountries bordering the Black Sea
Bulgaria · Georgia · Romania · Russia · Turkey · Ukraine
[show]v • d • eCountries bordering the Mediterranean Sea
Albania
Algeria
Bosnia and Herzegovina
Croatia
Cyprus
Egypt
France
Greece
Israel
Italy
Lebanon
Libya
Malta
Monaco
Montenegro
Morocco
Slovenia
Spain
Syria
Tunisia
Turkey


For dependent and other territories, see Dependent territory and List of unrecognized countries.
[show]v • d • eCountries and territories of the Middle East
Bahrain · Egypt · Iran · Iraq · Israel · Jordan · Kuwait · Lebanon · Oman · Palestinian territories · Qatar · Saudi Arabia · Syria · United Arab Emirates · Yemen

Sometimes included: Afghanistan • Algeria • Libya • Morocco • Tunisia • Cyprus • Turkey


International organizations
[show]v • d • e Council of Europe
Albania · Andorra · Armenia · Austria · Azerbaijan · Belgium · Bosnia and Herzegovina · Bulgaria · Croatia · Cyprus · Czech Republic · Denmark · Estonia · Finland · France · Georgia · Germany · Greece · Hungary · Iceland · Ireland · Italy · Latvia · Liechtenstein · Lithuania · Luxembourg · Malta · Moldova · Monaco · Montenegro · Netherlands · Norway · Poland · Portugal · Romania · Russia · San Marino · Serbia · Slovakia · Slovenia · Spain · Sweden · Switzerland · The former Yugoslav Republic of Macedonia · Turkey · Ukraine · United Kingdom
[show]v • d • e European Union (EU) candidates
Candidates Croatia (status) · The former Yugoslav Republic of Macedonia (status) · Turkey (status)
Potential candidates Albania (status) · Bosnia and Herzegovina (status) · Montenegro (status) · Serbia (status)
[show]v • d • eOrganisation for Economic Co-operation and Development (OECD)
Australia · Austria · Belgium · Canada · Czech Republic · Denmark · Finland · France · Germany · Greece · Hungary · Iceland · Ireland · Italy · Japan · South Korea · Luxembourg · Mexico · Netherlands · New Zealand · Norway · Poland · Portugal · Slovakia · Spain · Sweden · Switzerland · Turkey · United Kingdom · United States

[show]v • d • eMembers of the World Trade Organization (WTO)
Albania · Angola · Antigua and Barbuda · Argentina · Armenia · Australia · Bahrain · Bangladesh · Barbados · Belize · Benin · Bolivia · Botswana · Brazil · Brunei (Brunei Darussalam) · Burkina Faso · Burundi · Cambodia · Cameroon · Canada · Central African Republic · Chad · Chile · China (PRC) · Colombia · Democratic Republic of the Congo · Republic of the Congo · Costa Rica · Cote d'Ivoire · Croatia · Cuba · Djibouti · Dominica · Dominican Republic · Ecuador · Egypt · El Salvador · European Union¹ · Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM) · Fiji · Gabon · The Gambia · Georgia · Ghana · Grenada · Guatemala · Guinea · Guinea-Bissau · Guyana · Haiti · Honduras · Hong Kong² · Iceland · India · Indonesia · Israel · Jamaica · Japan · Jordan · Kenya · South Korea · Kuwait · Kyrgyzstan · Lesotho · Liechtenstein · Macau² · Madagascar · Malawi · Malaysia · Maldives · Mali · Mauritania · Mauritius · Mexico · Moldova · Mongolia · Morocco · Mozambique · Myanmar · Namibia · Nepal · New Zealand · Nicaragua · Niger · Nigeria · Norway · Oman · Pakistan · Panama · Papua New Guinea · Paraguay · Peru · Philippines · Qatar · Rwanda · St. Kitts and Nevis · St. Lucia · St. Vincent and the Grenadines · Saudi Arabia · Senegal · Sierra Leone · Singapore · Solomon Islands · South Africa · Sri Lanka · Suriname · Swaziland · Switzerland · Separate Customs Territory of Taiwan, Penghu, Kinmen, and Matsu³ · Tanzania · Thailand · Togo · Tonga · Trinidad and Tobago · Tunisia · Turkey · Uganda · United Arab Emirates · United States · Uruguay · Venezuela · Vietnam · Zambia · Zimbabwe


--------------------------------------------------------------------------------

All twenty-seven member states of the European Union are also members of the WTO in their own right: Austria • Belgium • Bulgaria • Cyprus • Czech Republic • Denmark • Estonia • Finland • France • Germany • Greece • Hungary • Ireland • Italy • Latvia • Lithuania • Luxembourg • Malta • Netherlands and Netherlands Antilles • Poland • Portugal • Romania • Slovakia • Slovenia • Spain • Sweden • United Kingdom.
Special Administrative Region of the People's Republic of China.
Designated name for the Republic of China.

[show]v • d • eNorth Atlantic Treaty Organization (NATO)
Members Belgium · Bulgaria · Canada · Czech Republic · Denmark · Estonia · France · Germany · Greece · Hungary · Iceland · Italy · Latvia · Lithuania · Luxembourg · Netherlands · Norway · Poland · Portugal · Romania · Slovakia · Slovenia · Spain · Turkey · United Kingdom · United States
Candidates Albania · Croatia · Georgia · Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM) · *
[show]v • d • eOrganization for Security and Co-operation in Europe
Members Albania · Andorra · Armenia · Austria · Azerbaijan · Belarus · Belgium · Bosnia and Herzegovina · Bulgaria · Canada · Croatia · Cyprus · Czech Republic · Denmark · Estonia · Finland · France · Georgia · Germany · Greece · Holy See · Hungary · Iceland · Ireland · Italy · Kazakhstan · Kyrgyzstan · Latvia · Liechtenstein · Lithuania · Luxembourg · Former Yugoslav Republic of Macedonia · Malta · Moldova · Monaco · Montenegro · Netherlands · Norway · Poland · Portugal · Romania · Russia · San Marino · Serbia · Slovakia · Slovenia · Spain · Sweden · Switzerland · Tajikistan · Turkey · Turkmenistan · Ukraine · United Kingdom · United States · Uzbekistan
Partners for
Cooperation Afghanistan · Algeria · Egypt · Israel · Japan · Jordan · Mongolia · Morocco · South Korea · Thailand
[show]v • d • eBlack Sea Naval Co-operation Task Group (BLACKSEAFOR)
Members Bulgaria · Georgia · Romania · Russia · Ukraine · Turkey
[show]v • d • eOrganization of the Black Sea Economic Cooperation (BSEC)
Albania
Armenia
Azerbaijan
Bulgaria
Georgia
Greece
Moldova
Romania
Russia
Serbia
Turkey
Ukraine


[show]v • d • eMember states and observers of the Organization of the Islamic Conference (OIC)
Members Afghanistan · Albania · Algeria · Azerbaijan · Bahrain · Bangladesh · Benin · Burkina Faso · Brunei · Cameroon · Chad · Comoros · Côte d'Ivoire · Djibouti · Egypt · Gabon · Gambia · Guinea · Guinea-Bissau · Guyana · Indonesia · Iran · Iraq · Jordan · Kuwait · Kazakhstan · Kyrgyzstan · Lebanon · Libya · Maldives · Malaysia · Mali · Mauritania · Morocco · Mozambique · Niger · Nigeria · Oman · Pakistan · Palestine · Qatar · Saudi Arabia · Senegal · Sierra Leone · Somalia · Sudan · Suriname · Syria · Tajikistan · Turkey · Tunisia · Togo · Turkmenistan · Uganda · Uzbekistan · United Arab Emirates · Yemen
Observers Countries and territories Bosnia and Herzegovina · Central African Republic · Russia · Thailand · Turkish Republic of Northern Cyprus (only recognised by Turkey)
Muslim communities Moro National Liberation Front
International organizations Economic Cooperation Organization · African Union · Arab League · Non-Aligned Movement · United Nations

[show]v • d • eTurkic-speaking regions
Federal subjects of Russia shown in italics
Western Turkic
Azerbaijan1
Gagauzia (Moldova)
Kazakhstan
Uzbekistan


Eastern Turkic
Altai Republic
Tuva
Bashkortostan
Kabardino-Balkaria
Tatarstan
Xinjiang (China (PRC))


Khakassia
Chuvashia
Karachay-Cherkessia
Turkey




Kyrgyzstan

Northern Cyprus2
Karakalpakstan (Uzbekistan)
Turkmenistan




Sakha Republic


1 Includes the Nakhchivan Autonomous Republic. 2 Recognized only by Turkey; see Cyprus dispute.
[show]v • d • eEconomic classification of countries
Developed country · Developing country · Least developed country · High income country · Newly-industrialized country

Worlds Theory

First World · Second World · Third World · Fourth World

Lists of countries

GDP per capita · List of countries by GDP (nominal), (per capita) · List of countries by GDP (PPP), (per capita), (per hour)

Human Development Index · List of countries by Human Development Index

Human Poverty Index · List of countries by percentage of population living in poverty

Literacy rate · List of countries by literacy rate


Developed country · Newly industrialized country · Emerging markets · Next Eleven
G-20 industrial nations · OECD · WTO · EU Customs Union · ECO · BSEC · D-8



Retrieved from "http://en.wikipedia.org/wiki/Turkey"
Categories: Semi-protected | Black Sea countries | International organization navigational boxes | Turkey | Anatolia | Republics | Eurasia | European countries | Southwest Asian countries | Mediterranean

Etiketler:

Türkiye

Türkiye
Vikipedi, özgür ansiklopedi
(Turkey sayfasından yönlendirildi)
Git ve: kullan, ara
Bu sayfa, kayıtlı olmayan kullanıcılara geçici olarak kapatılmıştır.
Bu yapılan koruma sayfanın bu anki halinin onaylandığı anlamına gelmez.
Lütfen değişiklikleri tartışma sayfasında belirtin ya da korumanın kalkması talebinde bulunun.
Türkiye Cumhuriyeti

Türkiye Bayrağı Devlet Forsu



Resmî dil Türkçe
Başkent Ankara
Devlet şekli Cumhuriyet
Yönetim biçimi Parlamenter demokrasi
Kurucusu Mustafa Kemal Atatürk
Cumhurbaşkanı Abdullah Gül
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan
Yüzölçümü İzdüşüm alanı (harita üzerinde) 779.452 km²
; gerçek alanı 814.578 km²
. Dünya yüzeyinin %1,3'ünü kaplar, en geniş 36. ülkedir.Avrupa'da Rusya'dan sonra 2.sırada yer alır.
Nüfus 71,158,647
Avrupa'da Rusya ve Almanya'dan sonra gelen en kalabalık 3.ülke
Nüfus yoğunluğu 91.2 kişi/km²
Ulusal günler 23 Nisan: TBMM'nin açılışı (1920)
19 Mayıs: Kurtuluş Savaşı'nın başlaması (1919)
30 Ağustos: Kurtuluş Savaşı'nın kazanılması (1922)
29 Ekim: Cumhuriyetin ilanı (1923)
Millî gelir (GSMH) 439.8 milyar ABD Doları (2007 ilk yarı)
En zengin 17. ülke
661,6 milyar ABD Doları (2006) Satın Alma Gücü Paritesine Göre
En zengin 16. ülke
Kişi başına düşen millî gelir 6,180 ABD Doları (2007 ilk yarı)
9,063 ABD Doları (2006) Satın Alma Gücü Paritesine Göre
İhracat 98.9 milyar ABD Doları (2007 Ağustos Sonu İtibariyle)
İthalat 154.0 milyar ABD Doları (2007 Temmuz Sonu İtibariyle)
Yıllık Enflasyon TÜFE: %7.39 (2007 Ağustos)
ÜFE: %3.72 (2007 Ağustos)
Para birimi Yeni Türk Lirası (YTL)1
Saat dilimi
- Yaz saati EET (UTC+2)
EEST (UTC+3)
Ulusal marş İstiklâl Marşı
Ulusal renkler Kırmızı ve beyaz
İnternet alan adı .tr
Telefon kodu +90
1 1 Ocak 2007'den itibaren Yeni Türk Lirası; eski birim Türk Lirası.
Türkiye Portalı
Türkiye, resmî adıyla Türkiye Cumhuriyeti, Kuzey yarımkürede, Avrupa ve Asya kıtalarının kesişme noktasında bulunan bir ülke. Ülke topraklarının büyük bir bölümü Anadolu yarımadasında, kalanı ise Balkan Yarımadası'nın uzantısı olan Trakya'da bulunur. Ülkenin üç yanı Akdeniz, Karadeniz ve bu iki denizi birbirine bağlayan Boğazlar ile Marmara Denizi ve Ege Denizi ile çevrilidir. Komşuları Yunanistan, Bulgaristan, Gürcistan, Ermenistan, İran, Irak ve Suriye'dir.

Çağdaş Türkiye, Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı sonunda yıkılmasından sonra, imparatorluğun Türk nüfus çoğunluğuna sahip toprakları üzerinde kurulmuştur. 1923 yılında Cumhuriyeti kuran Mustafa Kemal Atatürk, çağdaş Türk devletinin kurucusu olarak kabul edilir.

Günümüzde Türkiye, demokratik bir cumhuriyettir. Nüfusun % 99'dan fazlası Müslümandır[kaynak belirtilmeli]. Devlet yönetimi laik ilkeler üzerine kurulmuştur. Türkiye, Müslüman çoğunluğa sahip ülkeler arasında en gelişmiş ve modern olanlardan biridir[kaynak belirtilmeli].

Birleşmiş Milletler, NATO, Avrupa Konseyi ve İslam Konferansı Örgütü Türkiye'nin üye olduğu uluslararası örgütlerdendir. 3 Ekim 2005 tarihinden itibaren Avrupa Birliği'ne tam üyelik için müzakerelere başlanmıştır.

Türkiye'nin nüfusu 71 milyonu, kişi başına milli geliri de 6000 Amerikan Dolarını aşmıştır.[kaynak belirtilmeli]

Konu başlıkları [gizle]
1 'Türkiye' kelimesi
2 Tarih
2.1 Türk Tarihi
2.2 Türkler ve Anadolu
2.3 Osmanlı İmparatorluğu
2.4 Türkiye Cumhuriyeti Tarihi
3 Politik hayat
3.1 Türkiye Cumhuriyeti'nin Çok Partili Dönemi
3.2 Devlet biçimi
4 Dış politika
4.1 Atatürk Döneminde dış politikalar
4.1.1 Türkiye ve Milletler Cemiyeti
4.1.2 Sadabat Paktı
4.1.3 Balkan Antantı
4.1.4 Atatürk'ün SSCB ile ilgili öngörüsü ve Türk Dünyası
4.2 Atatürk Sonrası dış politika
4.2.1 Birleşmiş Milletler, NATO ve AB
5 Türkiye ve Avrupa Birliği
5.1 Kıbrıs Barış Harekâtı
6 Ordu
7 Türk Ulusu
7.1 Nüfus
8 Nüfusun Yaşa Oranları
8.1 Demografi
8.2 Din
8.3 Dil
9 İdari bölümler
10 Coğrafya ve İklim
11 Türkiye Faunası
12 Ekonomi
13 Eğitim
14 Kültür
14.1 Felsefe
14.2 Edebiyat
14.3 Folklor
14.4 Mutfak
14.5 Basın
14.6 Sinema
14.7 Müzik
14.8 Spor
15 Tatil ve Bayramlar
15.1 Resmî tatiller
15.1.1 Dinî bayramlar
16 Ulaşım ve Taşımacılık
17 Ayrıca bakınız
18 Notlar
19 Kaynaklar
20 Dış bağlantılar



'Türkiye' kelimesi
Bilim adamları ve araştırmacılar Türkiye kelimesinin İtalyancadan geldiğini kabul ederler. Tarihçi İlber Ortaylı bir makalesinde Cenevizlı ve Venedikli tüccar ve diplomatların, 12. yüzyılda, Türkiye'yi Turchia ve Turmenia olarak tanımladıklarını belirtir[kaynak belirtilmeli]. Ayrıca, Türkiye adı ilk defa 1190'da bir yazılı kaynakta, haçlı seferi vekayinamesinde geçmektedir[kaynak belirtilmeli].

Abdulhaluk Çay ise Turchia tanımını çok daha gerilere götürür ve Turchia tabirine ilk defa 6. yüzyılda Bizans kaynaklarında rastlandığını belirtir ve şöyle der "Bu tabir 9. ve 10. yüzyıllarda İdil/Volga nehrinden Orta Avrupaya kadar uzanan saha için kullanılmıştır."[kaynak belirtilmeli] Bu kulanımın Kafkasya bölgesinde Hazar Kağanlığı için Doğu Türkiyesi, Arpad hanedanının kurduğu Macar Devleti için Batı Türkiyesi şeklinde olduğunu ve aynı tabirin 12. yüzyıldan itibaren Anadolu için kullanıldığını belirtir[kaynak belirtilmeli]. Tarihte 13-14. yy.da Mısır Memlükleri de Türkiye adını kullanmışlardı: ed-devletüt Türkiya (1250-1387)[kaynak belirtilmeli]. Batılılar, Turchia halkına hiçbir zaman Türkiyeli demeyip, Türk(Turc) demişlerdir[kaynak belirtilmeli].

Osmanlı devletinde, 19. yüzyıla kadar Türkiye adı kullanılmadı; devleti Osmaniye, Memaliki Şahane, Diyarı Rum adları kullanıldı. Daha sonra, Genç Osmanlılar arasında Osmaniye yerine Türkistan, Türkeli, Türkili gibi adlar önerildiyse de, Orta Asya'da Türkistan adlı bir devlet olduğundan bu benimsenmedi. Anayasada (1921) "Türkiye" adı yazıldı ve 1923'de Türkiye adı resmi olarak kabul edildi.


Tarih

Türk Tarihi
Ana maddeler: Türk tarihi ve Tarihi ve Çağdaş Türk devletleri
Türklerin tarihsel seyri günümüzden geçmişe şöyledir;

Osmanlı İmparatorluğu
Türk Beylikleri
Anadolu Selçuklu Devleti
İlk Türk Beylikleri
İlhanlı Devleti
Harzemşahlar Devleti
Büyük Selçuklu Devleti
Karahanlı Devleti
Uygur Devleti
Göktürk Devleti
Hun Devleti
Büyükdere Devleti

Türk tarihi
Tarihî ve Çağdaş Türk devletleri
İmparatorluklar
16 Büyük Türk Devleti [ Göster ]
Büyük Hun İmparatorluğu M.Ö. 204 - M.S. 216
Batı Hun İmparatorluğu M.Ö. 40 - 216
Avrupa Hun İmparatorluğu 375 - 454
Ak Hun İmparatorluğu 420 - 562
Göktürk İmparatorluğu 552 - 743
Avrupa Avar İmparatorluğu 565 – 803
Hazar İmparatorluğu 651 – 983
Uygur Devleti 744 – 1335
Karahanlı Devleti 840 – 1212
Gazneliler Devleti 963 – 1183
Büyük Selçuklu Devleti 1040 – 1157
Harzemşahlar Devleti 1157 – 1231
Altınordu Devleti 1227 – 1502
Osmanlı İmparatorluğu 1299 – 1922
Timur İmparatorluğu 1370 – 1507
Babür İmparatorluğu 1526 – 1858

Diğer İmparatorluklar [ Göster ]
Saka İskit Devleti M.Ö. 7 – M.Ö. 2
Doğu Göktürk İmparatorluğu 582 - 630
Batı Göktürk İmparatorluğu 582 - 630
İkinci Göktürk İmparatorluğu 681 - 744
Eyyubiler Devleti 1171 - 1348
Delhi Türk Sultanlığı 1206 - 1413
Çağatay Devleti 1227 - 1370
Mısır Memlük Devleti 1250 - 1517
İlhanlılar 1256 – 1336
Safeviler 1501 - 1722

Devletler
Devletler [ Göster ]
Çu Devleti M.Ö. 1050 - 249
Kuzey Hun Devleti 48 - 156
Güney Hun Devleti 48 - 216
Asya Avar Devleti 216 - 552
Birinci Chao Hun Devleti 304 - 329
İkinci Chao Hun Devleti 328 - 352
Tabgaç Devleti 386 - 557
Kuzey Liang Hun Devleti 401 - 439
Hsia Hun Devleti 407 - 431
Lov-lan Hun Devleti 442 - 460
Doğu Tabgaç Devleti 534 - 557
Batı Tabgaç Devleti 534 - 557
Dokuz Oğuz Devleti ? - ?
Otuz Oğuz Devleti ? - ?
Onogur Devleti ? - ?
Türgiş Devleti 717 - 766
Karluk Devleti 766 - 1215
Kırgız Devleti 840 - 1207
Tolunğulları 868 - 905
Macarlar Devleti 896 - 955
Kansu Uygur Devleti 905 - 1226
Liang Şa-t'o Türk Devleti 907 - 923
Doğu Türkistan Turfan- Uygur Devleti 911 - 1368
Tana Şa-t'o Türk Devleti 923 - 936
Akşitler 935 - 969
Tsin Şa-t'o Türk Devleti 937 - 946
Oğuz Yabgu Devleti ? - 1000
Doğu Karahanlı Devleti 1042 - 1211
Batı Karahanlı Devleti 1042 - 1212
Fergana Karahanlı Devleti 1042 - 1212
Suriye Selçuklu Devleti 1092 - 1117
Kirman Selçuklu Devleti 1092 - 1187
Türkiye Selçuklu Devleti 1092 - 1307
Irak Selçuklu Devleti 1157 - 1194
Basaraba Türk Devleti 1330 - 1360
Akkoyunlu Devleti 1350 - 1507
Karakoyunlu Devleti 1380 - 1469

Anadolu Beylikleri [ Göster ]
Mengüçlü Beyliği 1072 - 1277
Çaka Beyliği 1081 - 1098
Dilmaçoğulları Beyliği 1085 - 1192
Çubukoğulları Beyliği 1085 - 1092
Danişmendli Beyliği 1092 - 1178
Saltuklu Beyliği 1092 - 1202
İnaloğulları Beyliği 1098 - 1183
Ahlatşahlar Beyliği 1100 - 1207
Artuklu Beyliği 1102 - 1408
Erbil Beyliği 1146 - 1232
Çobanoğulları Beyliği 1227 - 1309
Karamanoğulları Beyliği 1256 - 1483
İnançoğulları Beyliği 1261 - 1368
Sâhipataoğulları Beyliği 1275 - 1342
Pervaneoğulları Beyliği 1277 - 1322
Tacettinoğulları ? - ?
Canikoğulları ? - ?
Menteşeoğulları Beyliği 1280 - 1424
Candaroğulları Beyliği 1299 - 1462
Karesioğulları Beyliği 1297 - 1360
Germiyanoğulları Beyliği 1300 - 1423
Hamitoğulları Beyliği 1301 - 1423
Saruhanoğulları Beyliği 1302 - 1410
Aydınoğulları Beyliği 1308 - 1426
Tekeoğulları Beyliği 1321 - 1390
Ramazanoğulları Beyliği 1325 - 1608
Eretna Beyliği 1335 - 1381
Dulkadıroğulları Beyliği 1339 - 1521
Dobruca Türk Beyliği 1354 - 1417
Kadı Burhaneddin Ahmed Devleti 1381-1398
Eşrefoğulları Beyliği ? – 1326
Berçemeoğulları Beyliği ? - ?
Yarluklular Beyliği ? - ?

Atabeylikler [ Göster ]
Böriler 1117 - 1154
Zengiler 1127 - 1259
İl-Denizliler 1146 - 1225
Salgurlular 1147 - 1284

Hanlıklar [ Göster ]
Sibir Hanlığı 515 - 576
Büyük Bulgarya Hanlığı 630 - 665
İtil Bulgar Hanlığı 665 - 1391
Peçenek Hanlığı 860 - 1091
Tuna Bulgar Hanlığı 981 - 864
Uz Hanlığı 1000 - 1068
Kuman-Kıpçak Hanlığı 1098 - 1239
Şeybani Hanlığı 1506 - 1599
Özbek Hanlığı 1428 - 1599
Kazak Hanlığı ? - ?
Kazan Hanlığı 1437 - 1552
Kırım Hanlığı 1440 - 1475
Kasım Hanlığı 1445 - 1681
Astrahan Hanlığı 1466 - 1554
Nogay Hanlığı 1426 - 1563
Hive Hanlığı 1512 - 1920
Küçüm Sibir Hanlığı 1556 - 1600
Buhara Hanlığı 1599 - 1785
Kaşgar-Turfan Hanlığı 1800 - 1877
Hokand Hanlığı 1710 - 1876
Kırgız Hanlığı 1800 - 1876
Kazak Kırgızları Hanlığı 1800 - 1876
Türkmenistan Hanlığı 1860 - 1885

Cumhuriyetler [ Göster ]
Batı Trakya Türk Cumhuriyeti 1913 - 1913
Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti 1918 - 1920
İdil Ural Devleti 1918 - 1919
Doğu Türkistan Cumhuriyeti 1920 - 1925, 1932 - 1934, 1944 - 1949
Tannu Tuva Halk Cumhuriyeti 1921 - 1944
Hatay Cumhuriyeti 1938 - 1939
Güney Azerbaycan Özerk Cumhuriyeti 1945 - 1946

Günümüz
Cumhuriyetler [ Göster ]
Türkiye Cumhuriyeti 1923 -...
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti 1983 -...
Azerbaycan Cumhuriyeti 1991 -...
Kazakistan Cumhuriyeti 1991 -...
Kırgızistan Cumhuriyeti 1991 -...
Özbekistan Cumhuriyeti 1991 -...
Türkmenistan Cumhuriyeti 1991 -...

Özerk Cumhuriyetler [ Göster ]
Doğu Türkistan 1928 -...
Dağıstan 1991 -...
Karaçay 1991 -...
Balkar 1991 -...
Kırım Özerk Cumhuriyeti 1991 -...
Tataristan 1991 -...
Çuvaşistan 1991 -...
Başkortostan 1991 -...
Yakutistan 1991 -...
Altay 1991 -..
Hakas 1991 -...
Tuva 1991 -...
Karakalpakistan 1991 -...
Gagavuzya 1991 -...
Taymir 1991 -...


--------------------------------------------------------------------------------

Bu kutu: gör • tartışma • değiştir

Türkler ve Anadolu
Ana maddeler: Anadolu, Büyük Selçuklu Devleti ve Anadolu Selçuklu Devleti
Asya kıtası'nın Güneybatı ucunda yer alan bir yarımada olan Anadolu uluslararası kamuoyunda kabul gören diğer isimleri Ön Asya, Küçük Asya ve Asya Minör'dür. "Küçük Asya" tabiri, aynı anlama gelen Latince Asia Minor ve Yunanca Μικρά Ασία/Mikra Asia'dan türemiştir. Anadolu kelimesi Rumcada "doğu" veya "gün doğumu" anlamına gelen Anatolia kelimesinden kaynaklanır ve tarih belgelerinde bir bölge adı olarak geçmez.

Bu coğrafyaya "Türkiye" isminin ilk olarak Roma-Cermen İmparatoru Frederick Barbarossa (1123-1190) tarafından verildiği ifade edilmektedir[kaynak belirtilmeli]. Resmî kayıtlarda ise, 19. yüzyıl Büyük Britanya yazışmalarında geçer[kaynak belirtilmeli].

Anadolu'da Türk devletlerinden önce Bizans İmparatorluğu tarih sahnesinde idi. Türkler Anadolu'ya geldiklerinde Peçenek-Kıpçak-Oğuz gibi pekçok Türk boyuna mensup yoğun Türk kitlesi mevcuttu. Bu Türkler, Bizans tarafından Anadolu'ya doğudan gelen akınlardan korunmak için yerleştirilmişti. Bunun dışında Anadolu'da salgın hastalıklar ve savaşlar yüzünden nüfusu gittikçe azalan Bizans ve anadolu ahalisi bulunmaktaydı. İlber Ortaylı'ya göre; Bizans halkı ile karışım başta din olmak üzere çeşitli sebeplerle hiç olmamış ya da en az seviyede olmuştur[kaynak belirtilmeli].

Anadolu medeniyetleri;

Hititler
Asurlular
Frigler
Lidyalılar
Urartular
İyonyalılar
Likyalilar
Bizans medeniyeti;

Başta diplomatik ilişkiler olmak üzere pekçok kurum miras alınmıştır.


Osmanlı İmparatorluğu
Ana maddeler: Osmanlı İmparatorluğu, Islahat Fermanı ve Birinci Meşrutiyet
Ana maddeler: Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı

Meclis-i Mebusan'ın açılışı, 1876Osmanlı Devleti, Devlet-i Âliyye-i Osmaniyye (ya da Osmanlı İmparatorluğu)[1] 1299 senesinde şimdiki Türkiye Cumhuriyeti'nin Bilecik ilinin Söğüt ilçesinde, Anadolu Selçuklu Devleti zamanında Osman Bey tarafından Osmanlı Beyliği olarak kurulmuştur.


Türkiye Cumhuriyeti Tarihi
Ana maddeler: Türkiye Cumhuriyeti tarihi, Anadolu ve Atatürk Türkiyesi
Türkiye Cumhuriyeti, Atatürk ve silah arkadaşları tarafından, İstiklal Savaşının kazanılması ile, 1. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkmış ve savaşı kazanan devletlerce paylaşılmış Osmanlı İmparatorluğu'nun Anadolu ve Trakya'da kalan toprakları üzerine kurulmuştur. İstiklal Harbi, Misak-ı Milli sınırları içinde ülke bütünlüğünü korumak, ulusal egemenliğe dayalı, tam bağımsız yeni bir Türk devleti kurmak için tüm ulusca girişilen, çok cepheli bir savaştır.

Kurtuluş Savaşı'nda düşmana karşı koyan, ülkenin direniş örgütlenmeleri ve güçleri olan ulusal güçler, Osmanlı'nın son ordusu ile Kurtuluş Savaşı milis ve gönüllülerinden oluşan Kuvayı Milliye'dir.

Kuvayi Milliye, ülkenin dört bir yanının Yunan, İngiliz, Fransız, İtalyan birliklerince ele geçirildiği, Mondros Mütarekesi ile ülkeye ağır koşulların dayatıldığı, Osmanlı ordusunun silahlarının alınıp dağıtıldığı, her şeyin bitti sanıldığı günlerde, ulusun tepkisi olarak doğan bir halk direnişidir.

12 Haziran 1919’da Havza'dan Amasya'ya gelen Mustafa Kemal Paşa buradan yayınladığı bildiri ile ülkenin içine düştüğü durumu açıklıkla saptıyor, çözümün bütün güçlerin birleşmesinden geçtiğini vurguluyordu. M.Kemal Amasya'da Anadolu ve Rumeli’de kurulan Mudafaa-i Hukuk Derneklerini birleştirme, kongreler yaparak tüm ulusun kesin kararına dayalı yeni bir yönetim kurma amacıyla Amasya Tamimi’ni hazırlamıştır.[2]

Bu tamim ulusal egemenliğe dayalı yeni Türk devletinin kurulması yolunda atılan ilk adımdır. Ulusun teşkilatlandırma ve mücadele yöntemleri belirginleşmiştir. Ulusal Egemenlik ve ulusal bağımsızlık fikri ilk kez ortaya atılmıştır.

8 Temmuz’da İstanbul’a görevinden ve askerlikten ayrıldığını bildirerek, Osmanlı Hükümeti ile tüm ilişkilerini sona erdiren Mustafa Kemal ertesi gün Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti Erzurum Şubesi’nin başkanlığına seçildi. 23 Temmuz 1919’da Mustafa Kemal’in başkanlığında toplanan Erzurum Kongresi'nde alınan karar;

“ Ulusal sınırlar içinde vatan bir bütündür, bölünemez ”


Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin ilk üyeleriTürkiye Cumhuriyeti siyasi tarihi




Kuruluş Dönemi
Sevr Antlaşması
I. Dünya Savaşı
19 Mayıs 1919
Erzurum Kongresi
Sivas Kongresi
Kuvva-i Milliye
Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti
Kurtuluş Savaşı
TBMM'nin kuruluşu
Misak-ı Milli
Lozan Antlaşması

Atatürk Dönemi ve Siyasal devrimler
Türkiye Cumhuriyeti'nin Tek Partili Dönemi
Cumhuriyet Halk Partisi
Saltanatın Kaldırılması
Cumhuriyetin İlanı
Halifeliğin Kaldırılması
Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası
Şeyh Sait isyanı
Onuncu Yıl Nutku
Gençliğe Hitabı

Milli Şef; İsmet İnönü
İsmet İnönü
Köy Enstitüleri
II. Dünya Savaşı
Milli Kalkınma Partisi


Türkiye Cumhuriyeti'nin Çok Partili Dönemi
Çok partili dönem
Demokrat Parti
Adnan Menderes
27 Mayıs ihtilali
Türkiye İşçi Partisi
Suat Hayri Ürgüplü
Adalet Partisi

1970'li yıllar; Sağ-sol çatışması
12 Mart Muhtırası
Ecevit Hükümetleri
Ecevit'e suikast
Milliyetçi Cephe Hükümetleri 24 Ocak Kararları

Siyasi yasaklar; 12 Eylül 1980
12 Eylül Darbesi
Kenan Evren
Turgut Özal
Anavatan Partisi
PKK sorunu


1990'lı yıllar; Eskilerin dönüşü
Türkiye ve Avrupa Birliği kronolojisi
Demokratik Sol Parti
Sosyaldemokrat Halkçı Parti
Erdal İnönü
Tansu Çiller
Refah Partisi
Necmettin Erbakan
Milliyetçi Hareket Partisi


Ulusal direnişi oluşturmada ikinci büyük adım olan ve 4 Eylül/11 Eylül 1919 tarihinde yapılan Sivas Kongresi'nde Mustafa Kemal Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin başkanı olarak seçilerek Ulusal Kurtuluş Savaşı’nın yetkili lideri haline gelmiştir.

27 Aralık 1919’da Ankara’ya gelen Mustafa Kemal burasını Anadolu’daki direniş hareketinin merkezi olarak seçmiştir.

İstanbul'un işgalinden üç gün sonra, Atatürk ünlü 19 Mart 1920 tarihli bildiriyi yayımlayarak, Olağanüstü yetkiler taşıyan bir Meclisin Ankara'da toplanacağını bildirerek Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş temellerinin Ankara'da atılmasını sağladı.

Atatürk 21 Nisan'da yayınladığı ikinci bir bildiri ile, Meclis'in 23 Nisan günü toplanacağını ve açılış töreninin nasıl yapılacağını duyurdu.

TBMM, 24 Nisan 1920 günü yaptığı ikinci toplantısında Mustafa Kemal Paşa'yı (Atatürk), başkanlığa seçti. Mustafa Kemal Paşa, kendi öncülüğünde kurulan TBMM'nin başkanlığını Cumhurbaşkanı seçildiği gün olan 29 Ekim 1923 tarihine kadar sürdürdü.

Ayrıca bakınız: Türk Kurtuluş Savaşı, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanı, ve Türk Kurtuluş Savaşı kronolojisi

Politik hayat
Ana maddeler: Türkiye Cumhuriyeti siyasi tarihi, Atatürk İnkılapları ve Atatürk Türkiyesi
9 Eylül 1923`te Mustafa Kemal Atatürk tarafından kurulmuş olan Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk siyasi partisidir. Merkez kanatta yer alır.[3]

Başlangıçta adı "Halk Fırkası" olan parti 1924 yılındaki kurultayda adını "Cumhuriyet Halk Fırkası" olarak değiştirdi. 1927 yılında Atatürk tarafından belirlenen,"Cumhuriyetçilik", "Halkçılık", "Milliyetçilik", ve "Laiklik" ilkelerini tüzüğüne ekledi. 1935 yılındaki kurultayda daha önceki dört ilkeye Atatürk'ün kararıyla "Devletçilik" ve '"Devrimcilik" ilkeleri de eklenerek ilkeler altıya çıkarıldı ve partinin adı "Cumhuriyet Halk Partisi" oldu.

Türkiye'deki tek parti yönetiminin, bugünkü anlayış ve tanım çerçevesinde bir demokrasi olmadığı çok açıktır ancak o günlerin koşullarında tek partili cumhuriyet insan haklarına saygı ve özgürlük kriterleri açısından benzersiz bir yerdedir.

Doğu ve Orta Avrupa sağ ve sol diktatörlerin baskısı altında idi. Almanya'da Hitler İtalya'da Mussolini, İspanya'da Franko'nun faşist yönetimleri vardı. Fransa, Belçika ve İsviçre'de kadınlar en temel insan haklarından biri olan siyasal haklardan yoksun bulunuyorlardı. Yani nüfusun yarısını oluşturan kadınların seçme ve seçilme özgürlükleri yoktu.

Tek parti yönetimindeki demokrasi uygulamaları bu perspektif içinde değerlendirildiğinde ve o günün dünyası incelendiğinde bu kriterler açısından bir sıralama yaparsak Türkiye özgürlükçü tarafta yer almaktadır.

II. Dünya Savaşı'nın hemen ardından, gerek uluslararası siyasetteki gelişmeler, gerekse ülke içindeki yeni oluşumlar rejimin genel niteliğinde önemli değişiklikleri gündeme getirdi. Basında ve mecliste çok partili siyasal sistemi savunan bir anlayış oluştu. Buna CHP genel başkanı ve cumhurbaşkanı İsmet İnönü de yaptığı konuşmalarla destek verdi.[4] [5]


Türkiye Cumhuriyeti'nin Çok Partili Dönemi
1946 yılından itibaren Türk siyasi hayatının CHP dışında 2. bir partinin kurularak seçimlere çok partili olarak gidilmesi ile başlamıştır.

Çok partili hayat 1945 yılında Nuri Demirağ tarafından kurulan Milli Kalkinma Partisi ile başlamıştır. Ancak parti İsmet İnönü tarafından kapattırılmıştır. 7 Ocak 1946'da Dörtlü Takrir'e imza atanlar tarafından kurulan DP'nin parti genel başkanlığına Bayar getirildi. DP, ekonomi ve siyasette liberal düzenlemeleri savunuyordu. DP'nin kuruluşu iktidar tarafından önceleri hoş karşılanmıştır.

1950 genel seçimleri'nde Demokrat Parti galip olarak çıkmıştır. Adnan Menderes liderliğindeki DP ilk başlarda çok popülerken 1950'lerin sonlarına doğru yaşanan ekonomik sıkıntılar ve hükümetin antidemokratik uygulamaları nedeniyle sıkıntılı bir döneme girmiş ve 1960 yılında yapılan askerî darbe ile çok partili yaşam kesintiye uğramıştır. Darbe neticesinde dönemin cumhurbaşkanı Celal Bayar ve dönemin Başbakanı Adnan Menderes idama mahkûm edilmiş fakat baskılar neticesinde Celal Bayar'ın cezası müebbete çevrilirken, Adnan Menderes, Hasan Polatkan, Fatin Rüştü Zorlu idam edilmişlerdir.


Devlet biçimi
Ana madde: Türkiye Cumhuriyeti'nin devlet yapısı
Türkiye'nin devlet biçimi cumhuriyettir. Türkiye Cumhuriyeti, Mustafa Kemal önderliğinde 1923'te kurulmuştur. Resmî dili Türkçe'dir. Laik,demokratik,sosyal bir hukuk devleti yönetim anlayışı vardır. Kuvvetler ayrımı esası vardır. Yasama işlerini Türkiye Büyük Millet Meclisi, yürütme işlerini Hükümet, yargı işlerini ise bağımsız mahkemeler yapar. Türkiye'de 1923'te cumhuriyetin ilanı ile devlet başkanı cumhurbaşkanı sıfatını almıştır. Cumhurbaşkanı devletin başı ve başkomutandır. Bu sıfatla Türkiye Cumhuriyeti'ni ve Türk Milleti'nin birliğini temsil eder. Anayasanın uygulanmasını, devlet organlarının düzenli ve uyumlu çalışmasını gözetir.

Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) (Kuruluş: 23 Nisan 1920). Türkiye Cumhuriyeti'nin yasama organıdır. Halk tarafından her 4 yılda bir yapılan seçimler ile belirlenen milletvekilleri TBMM çatısı altında yasama görevini yerine getirmek üzere kanunları belirler. TBMM ye 550 milletvekili seçilmektedir.

Başbakan, Türkiye Cumhuriyeti'nde yürütmenin başıdır. Bakanlar Kurulu'na başkanlık eder. Hükümeti ve icraatlarını yönetir. Türkiye Cumhuriyeti'nde her 5 yılda bir genel seçimle oluşan Meclis tarafından Başbakan, 5 yıl süre ile seçilir.

Ayrıca bakınız: Cumhurbaşkanı, Türkiye Büyük Millet Meclisi, ve Başbakan
Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), 9 Eylül 1923`te Mustafa Kemal Atatürk tarafından kurulmuş olan, Türkiye'nin ilk siyasi partisidir.Atatürk zamanında merkezde bir çizgi takip ederken çok partili düzene geçişle birlikte ortanın soluna doğru kaymıştır. 1927 yılında "Cumhuriyetçilik", "Halkçılık", "Milliyetçilik", ve "Laiklik" ilkelerini tüzüğüne ekledi. 1935 yılındaki kurultayda daha önceki dört ilkeye "Devletçilik" ve '"Devrimcilik" ilkeleri de eklenerek ilkeler altıya çıkarıldı ve partinin adı "Cumhuriyet Halk Fırkası" oldu.

Ayrıca bakınız: Türkiye Cumhuriyeti'nin Tek Partili Dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti'nin Çok Partili Dönemi

Dış politika
Türk devleti, Lozan Antlaşması'nı Birinci Dünya Savaşı'nın galip devletleri ile eşit şartlarda imzalamış ve milletlerarası alanda, bağımsız bir devlet olarak yerini almıştır.


Atatürk Döneminde dış politikalar
Atatürk; Yurtta Sulh, Cihanda Sulh sözü ile uluslararası ilişkilerde Türkiye Cumhuriyeti'nin resmî politikasının ne olacağını tüm dünyaya belirtmiştir. Atatürk barışçıl ancak ulus çıkarı gözeten bir dış politika izlemiş ve bunun için döneminde bölge eksenli oluşumlar sağlamaya çalışmıştır. Bunla hem ülkenin hem ekonomik ve siyasi açıdan Türkiye için önemli olan bölge ülkelerinin her alanda işbirliği yapmasını sağlayarak Batılı ülkelerin uygulamaya çalıştığı dış etkiyi kırmayı amaçlamıştır.


Türkiye ve Milletler Cemiyeti
Türkiye, Milletler Cemiyeti'nin kurucu üyesidir.


Sadabat Paktı
Mustafa Kemal, ölümünden bir yıl önce (8 Temmuz 1937)’de gerçekleştirdiği Sadabat Paktı ile Ortadoğu ve Kafkaslar'da İran'ı kendisine asıl muhatap olarak görmüş İran ile Türkiye'nin bölgesel işbirliği ve ortaklık antlaşması olarak Sadabat Paktı'nın imzalanmasını gerçekleştirmiştir.Türkiye, İran, Afganistan ve daha sonra Irak’ın katılmıştır. Sadabat Paktı, 2.Dünya Savaşı sonrasında hukûken yürürlükte kalmıştır ama Atatürk sonrasında unutulmuştur.


Balkan Antantı
1934 de yapılan Üçüncü Balkan Konferansı' ı sonucu ortaya çıkan Antant ile birlikte, taraflardan biri Balkanlı olmayan bir devlet tarafından saldırıya uğrar ve bir Balkan devleti de saldırgana yardım ederse, diğer tarafların bu Balkanlı saldırgana karşı birlikte savaşa gireceklerine dair gizli bir protokol de imzalanmıştı.


Atatürk'ün SSCB ile ilgili öngörüsü ve Türk Dünyası
1990 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla Kazakistan, Türkmenistan, Kırgızistan, Özbekistan, Azerbaycan Cumhuriyetleri ortaya çıkmıştır. Rusya Federasyonu içerisinde ise Tataristan, Başkurdistan, Çuvaşistan, Saha (Yakudistan), Tuva, Altay, Hakasya, Dağıstan, Taymir, Karaçay ve Balkar Özerk Cumhuriyetleri tesis edilmiştir. Moldova'da Gagauzya, Ukrayna'da Kırım Özerk Cumhuriyeti kurulmuştur. Çin Halk Cumhuriyeti'nde ise Doğu Türkistan özerk yapıya sahiptir.Türk Dünyası 250 milyonu bulan nüfusuyla Türkiye'nin sorumluluğu altındadır. Çünkü bu Atatürkün vasiyetidir:

“ Bugün Sovyetler Birliği dostumuzdur, müttefikimizdir. Bu dostluğa ihtiyacımız vardır. Fakat yarın ne olacagını kimse bugünden
kestiremez. Tıpkı Osmanlı gibi, tıpkı Avusturya-Macaristan gibi parçalanabilir, ufalanabilir.Bugün elinde sımsıkı tuttuğu milletler avuçlarından kaçabilirler. Dünya yeni bir dengeye ulaşabilir. işte o zaman Türkiye ne yapacağını bilmelidir. Bizim dostumuzun idaresinde dili bir, inancı bir, özü bir kardeşlerimiz vardır. Onlara sahip çıkmaya hazır olmalıyız. Hazır olmak yalnız o günü susup beklemek değildir. Hazırlanmak lazımdir. Milletler buna nasıl hazırlanır? Manevi köprüleri sağlam tutarak. Dil bir köprüdür... İnanç bir köprüdür...Tarih bir köprüdür... Köklerimize inmeli ve olayların böldüğü tarihimiz içinde bütünleşmeliyiz. Onların (soydaş Türk kardeşlerimizin) bize yaklaşmasını beklememeliyiz. Bizim onlara yaklaşmamız gereklidir."



demiş ve bu öngörüsü ülkelerin tarihleri açısından kısa sayılabilecek bir süre sonra gerçekleşmiştir.

Atatürk'ün bu hususta bir başka vecizesi ise şöyledir:

“ Türk Birligi'nin bir gün hakikat olacagına inancım vardır. Ben görmesem bile gözlerimi dünyaya onun rüyaları içinde kapayacağım. Türk Birliği'ne inanıyorum. Onu görüyorum. Yarının tarihi yeni fasıllarını Türk Birliği ile açacak. Dünya sükununu bu fasıllar içinde bulacaktır. Türklüğün varlığı bu köhne âleme yeni ufuklar açacak. Güneş ne demek, ufuk ne demek, o zaman görülecek. Hayatta yegâne varlığım ve servetim Türk olarak doğmamdır. ”



Atatürk Sonrası dış politika

Birleşmiş Milletler, NATO ve AB
Ana madde: Türkiye ve Avrupa Birliği kronolojisi
Birleşmiş Milletler, Türkiye'nin aralarında bulunduğu 51 ülkenin katılımıyla 24 Ekim 1945 tarihinde kurulmuştur. Katılın ülke sayısı zamanla artarak günümüzde bu sayı 180'i geçmiştir. Türkiye, BM'ye ilk üye olan ülkelerden biridir ve BM ile Kore, Somali, Bosna, Filistin ve Afganistana asker göndermiştir. Son olarakta Lübnan'a asker gönderme kararı almıştır.

9 Nisan 1949'da Washington Antlaşması ile kurulan NATO bir kollektif savunma örgütü olarak bilinmektedir. Kurucu antlaşmanın özellikle 3., 4., ve 5. maddeleri önemlidir. Bu maddelerle üye ülkeler, ortak savunma için yeteneklerini geliştirmeye, herhangi bir üyenin toprak bütünlüğu, siyasi bağımsızlık ve güvenliği tehlikede olduğunda bir araya gelmeyi ve herhangi birine saldırıldığında bu saldırıya hepsine karşı yapılmış bir saldırı olarak kabul etmeyi taahhüt etmişlerdir.[6]

Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki ilişki 40 yılı aşkın bir süreye dayanır. Avrupa Ekonomik Topluluğu olarak kurulduğu yıllarda, ortaklık için başvuran Türkiye, zaman zaman duraklayan ve zorlukla ilerleyen bu ilişkiyi, müzakere aşamasına kadar sürdürmüştür.





Türkiye ve Avrupa Birliği
DP, 31 temmuz 1959'da AET'ye ortak üye olmak için topluluk konseyine başvurdu. 27 Mayıs 1960 askeri müdahalesi ve Menderes, Zorlu, Polatkan'ın idamları üzerine Fransa cumhurbaşkanı De Gaulle, Türkiye'nin üyeliğinin dondurulmasını istemiştir. AT ile görüşmeler Eylül 1959-Ekim 1960'da istişari olarak başladı. Askeri darbe yüzünden görüşmeler 1960'a kadar kesildi. Türkiye, gümrük birliği hedefiyle görüşmelerde yer aldı. 1963'e kadar görüşmeler yapıldı. 12 Eylül 1963'de Ankara Anlaşması imzalandı, gümrük birliğine dayalı ve ortak üye olan Türkiye'nin tam üyeliğini amaçlayan anlaşma idi. 22 Temmuz 1970'de Katma Protokol imzalandı. Türkiye 25 Aralık 1976'da tek taraflı kararla bütün yükümlülüklerini dondurdu. 21 Eylül 1979'da iki taraf, ilişkileri 5 yıllığına dondurdu. 6 Şubat 1980'de dışişleri bakanı Hayrettin Erkmen, Türkiye'nin tam üyelik için başvuruda bulunacağını açıkladı. Ancak, 12 Eylül 1980'deki askeri darbe ile ilişkiler 6 yıl daha donduruldu. Türk parlamenterlerin üyelikleri düşürüldü. Avrupa, Türkiye'den demokrasiye dönüş takvimi uygulamasını istedi. 1986'da ilişkiler tekrar başlatıldı. 1987'de uyum anlaşması yapıldı. 18 Aralık 1989'da AT Komisyonu türkiye'nin tam üyelik başvurusu hakkındaki görüşünü açıklamış, topluluğun 1992'den önce yeni üye kabul etmeyeceğini belirtmiştir. 21 Ocak 1992'de iki taraf arasında teknik işbirliği programı imzalandı. 21 Ocak 1992'de çalışma programı Ankara'da imzalandı. 6 Mart 1995'de ortaklık konseyi kararında AB'ye Türkiye'nin gümrük birliği temelinde katılması AP'nin onay sürecine bağlandı. 2003 yılında Türkiye ile üyelik görüşmeleri başladı, ancak ucu açıklık ve hazmetme kapasitesi şartları konuldu, üyelik müzakere başlıkları 2005'de donduruldu. Papa ve Fransa, Almanya gibi kurucu üyelerin liderleri Türkiye'nin AB'ye girmesinin imkansızlığını açıkladılar.


Kıbrıs Barış Harekâtı
Ana madde: Kıbrıs Barış Harekâtı
Kıbrıs Barış Harekâtı, 20 Temmuz 1974 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Devleti Türk Silahlı Kuvvetleri'nin Garanti Anlaşması'nın III. maddesine istinaden gerçekleştirdiği askerî harekâtın adıdır.

1571’de Osmanlı yönetimi Kıbrıs’ta yer aldı. Daha önce Ada’da Venedikliler egemendiler. Osmanlı yönetimi, Venedikliler’in elindeki mülkü Rum Ortodoks Kilisesi’ne aktardı. Kiliseye geniş yetkiler verdi. Böylece Rum Kilisesi’ne ve toplumuna güç geldi. Giderek bu güç Türkiye’den gelip yerleşen Türkler’e karşı kullanılacaktı.

1878’de Rusya karşısında zor durumda kalan Osmanlı, Kıbrıs’ın yönetimini geçici olarak İngiltere’ye verdi. Birinci Dünya Savaşı’nda da İngiltere, Kıbrıs’a el koydu. 1950’lerin sonlarında bağımsızlık hareketi başladı ve uluslararası anlaşmalara dayanan bir Türk-Rum Ortak Devleti kuruldu. Fakat Rumlar böyle bir Ortak Devlet’e razı olmadılar. Kıbrıs’ın tüm yönetimine kendileri el koyma yoluna gittiler; anlaşmaları, uluslararası anlaşmaları çiğneyerek ve Anayasayı çiğneyerek ve soykırımla Türkler’e saldırılarda bulunarak, Rumlar, 1963 yılında Ortak Devlet’i yıktılar.

Kıbrıs Barış Harekâtı, 20 Temmuz 1974 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Devleti Türk Silahlı Kuvvetleri'nin Garanti Anlaşması'nın III. maddesine istinaden gerçekleştirdiği askerî harekâtın adıdır.

Dönemin Başbakanı Bülent Ecevit 5 Temmuz 1974'te Türkiye, Yunanistan ve İngiltere dışişleri bakanlarının çalışmalarına başladığı ve 30 Temmuz'da sona eren I. Cenevre Konferansı konferansında Türk tarafının kabul edilen isteklerinin Kıbrıs Nikos Sampson Hükûmeti tarafından uygulanmaması sonucu, adada gelişmelerin kötüye gitmesi sebebi ile Kıbrıs Barış Harekâtı emrini vermiş ve Kıbrıs işgal edilmiştir.


Ordu
VikiKaynak'ta
Türkiye ile ilgili metin bulunmaktadır.
Türk ordusunun kuruluş tarihi, Mete Han'ın M.Ö. 209'da düzenli orduya geçtiği tarih olarak alınır. Orta Asya’da başlayan uzun öykü, büyük göçlerin neden olduğu hareketlilikle tüm ana karalara yayılmıştı. Doğuda, Hun, Göktürk ve Uygur ulusları, Batıda ise 1040 yılında Oğuz kökenli Türklerin kurduğu başka bir Türk devleti Selçuklu İmparatorluğu, Türkleri dünyaya tanıtmış oldu.

Türk Silahlı Kuvvetleri nin personel mevcudu 850,000'dir.İlgili yasalara göre görevi "2000'li yıllarda, yeni güvenlik sorunlarına ve sorunlara uygun şekilde tepki göstermek, belirsizliklere karşı hazır olmak, iç ve dış tehdit ve risklere karşı ülkenin güvenliğini sağlayabilmek için;

Caydırıcılık,
Güvenlik / Harekat Ortamının Şekillendirilmesi,
Savaş Dışı Harekat (Barışı Destekleme Harekatı, Doğal Afet Yardım Harekatı ve İç Güvenlik Harekatı),
Kriz Yönetimi,
Sınırlı Güç Kullanımı,
Konvansiyonel Harp gibi faaliyetleri icra etmek"
olarak belirlenmiştir. Bu görevleri yerine getirebilmek için çok amaçlı birliklerin kurulması, sayısal fazlalık yerine teknolojik üstünlüğün kurulması, silah ve düzeneklerinin etkinliğini arttıracak teknolojik araştırmaların yapılması ve erken ikaz,darbe, elektronik harp, hava üstünlüğünün kurulması ve darbe gibi ek görevleri de yapmaktadır.[7]

Türk Silahlı Kuvvetleri,

Kara,
Deniz,
Hava Kuvvetleri,
Jandarma Genel Komutanlığı ve
Sahil Güvenlik Komutanlıklarından oluşur.
Türkiye'de her 20 yaşına gelen Türk genci askere alınır. Eğer 20 yaşına geldiği vakit okuluna devam ediyorsa askerliğini erteletir. En az 4 yıllık yüksek okul mezunları kısa dönem askerlik yaparlar.


Türk Ulusu
Ana madde: Türkiye'de yaşayan etnik gruplar
Atatürk; Türk Ulusunu

"Türkiye Cumhuriyeti'ni kuran Türkiye Halkı'na Türk Ulusu denir" şeklinde açıklamaktadır.

Uzaydan TürkiyeBugünkü Türk ulusunun temelleri, 20. yüzyılda gerileyen ve toprak kaybeden Osmanlı'nın kendini tanımlamasıyla ortaya çıkmıştır. 1912-13 yılında kaybedilen Balkan Savaşları sonunda Balkanlar'dan Anadolu'ya göçenlerle Türklük şuurunun gelişmesi, Türk ulusu'nun oluşmasında ilk olgudur. 1915'deki Çanakkale Savaşı ile de bugünkü Türk ulusunun karakteristik özellikleri ortaya çıkmıştır. Çanakkale Savaşı Türk ulusu'nun ne olduğunu özetleyen ikinci olgudur. Çanakkale'den sonra Kurtuluş Savaşı'nın kazanılması "Türk ulusu"nun tanımlanmasında üçüncü olgudur.

Amerikalı Türkolog Carter V. Findley, Dünya Tarihinde Türkler adlı eserinde, bugünkü Anadolu Türkleri'ni; Orta Asya steplerinde başlayan ve Ankara'da son bulan bir otobüs yolculuğuna benzetir. Otobüs Ankara'ya gelene kadar pekçok ara durakta durmuş ve bu ara duraklarda yolcuların kimileri inmiş ya da bazı yeni yolcular binmiş. Bu duraklarda Türkler pekçok kültürel etkileşime girmişler, yeni dinler tanımışlar fakat en önemli mirasları olan Türkçe'yi korumayı başarabilmişlerdir. Türkçe, Anadolu Türklerinin ve ulusunun anlamlandırılmasında temel etkenlerin başında gelmektedir. İkincisi otobüs pekçok durakta durmuş olsa da Orta Asya'da kurulan medeniyetin getirdiği sağlam kültürel birikim ve miras, kimliklerini korumak için dayanak olmuştur.

Türk ulusunun temel yapı taşını "Orta Asya Türk kültürü" oluşturur. Bunun yanında Anadolu'dan kaynaklanan medeniyetler ile İslamın getirdiği medeniyetler de Türk ulusu içinde kendine yer edinmiştir.

Sanıldığı aksine Türk ulusçuluğu, dünya'da en son gelişen "ulusçuluk hareketleri"nden birisidir. Türk milliyetçiliği Balkanlardaki ayrışmalar sonucunda ancak 20. yüzyılda kendini tanımlamaya başlamıştır. Türk edebiyatında, Türk tiyatrosunda, Türk sanat eserlerinde Batı'da olduğu gibi aşırı milliyetçi duygular, yapılanmalar görülmez. Osmanlı'dan gelen paylaşma sentezi ön plandadır.

Irkçılık veya herhangi bir unsurun diğerlerine baskı yapması anayasanın kesin hükümleriyle yasaklanmış olduğu gibi, halkta da, pek çok Batı toplumunun aksine, ırkçılık eğilimi ve alışkanlığı bulunmaz.

Türkiye'de yaşayan herkes etnik kimliğine bakılmaksızın Türk vatandaşıdır. Türk milleti ve devleti ayrılmaz bir bütündür. Herkesin etnik kimliğine saygı duyulur.

(Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre)


Nüfus
Türkiye'nin 2007 yılı tahmini nüfusu 75 milyondur. Kuruluş döneminde Balkan ağırlıklı olan nüfus, Anadolu vilayetlerindeki yüksek nüfus artışı nedeniyle 1980'lerden sonra Anadolu ağırlıklı olmuştur. 1985 sayımına göre Türkiye nüfusunun yüzde 10'u Trakya, yüzde 13,1'i Karadeniz, yüzde 19,4'ü Marmara ve Ege, yüzde 9,2'si Akdeniz, yüzde 7'si Batı Anadolu, yüzde 24,1'i İç Anadolu, yüzde 4,8'i Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve yüzde 12,4'ü Doğu Anadolu'da yaşamaktadır. Nüfusun yüzde 33'ü kırsal, yüzde 67'si kentsel alanlarda bulunur.


Yaşlara göre nüfus oranı (2006):

0-14 yaş arası: %25,5 (9.133.226 erkek - 8.800.070 kız)

15-64 yaş arası: %67,7 (24.218.277 erkek - 23.456.761 kadın)

65 yaş ve üstü: %6,8 (2.198.073 erkek - 2.607.551 kadın)

Yaş ortalaması

Toplamda: 28,1 yaş

Erkek: 27,9 yaş

Kadın: 28,3 yaş

Nüfus Artışı: %1,06 (2006)

Türkiye'nin en büyük nüfusuna sahip kentleri sırayla İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa, Konya, Adana,Kocaeli, Eskişehir, samsun, Mersin ,ş.urfa Kayseri,manisa, Antalya,Diyarbakır ve Trabzon'dur


Nüfusun Yaşa Oranları
(2000 sayımı) 0 - 4 6,033,346 男 女

5 - 9 6,449,363



10-14 6,615,428



15-19 6,693,554



20-24 6,390,252



25-29 5,845,812



30-34 5,450,131



35-39 4,759,742



40-44 3,899,599



45-49 3,210,416



50-54 2,453,379



55-59 2,062,228



60-64 1,872,635



65-69 1,513,508



70-74 1,098,952



75-79 720,935



80+ 597,397




Mavi : Erkek Nüfus

Pembe : Bayan Nüfus


Demografi
Türkiye'nin 1927 - 2000 yılları arasındaki Demografik gelişimi 1927 1935 1940 1945 1950 1955 1960 1965 1970 1975 1980 1985 1990 2000
13.648 16.158 17.821 18.790 20.947 24.065 27.755 31.391 35.605 40.348 44.737 50.664 56.473 67.804

Ayrıca bakınız: Türk azınlıklar

Din
Türkiye halkının %99'u İslam dinine mensuptur ve Müslüman'dır. Müslümanlar sistematik olarak Matüridi, Sünni, Hanefi sistemine bağlıdır. Ülkede en fazla Mehmet, Ahmet isimli vatandaş vardır ve bunlar İslam peygamberinin adıdır. Askerine Mehmetçik denir. İslam dini 5 esasıyla Türkiye'de canlı olarak yaşar: Kelime-i şehadet, namaz, zekat, oruç, hac. İslam sanatı Türkiye'de mimaride camilerin sıklığında görülür.

Türkiye laik bir ülke olduğundan din ve devlet işleri ayrılmıştır. Dinî veya etnik isimli siyasi parti kurulması anayasaya göre yasaktır. Cumhuriyetin ilk yıllarında dinin devlet kontrolü dışında yürütülemeyeceği kanaatine varılarak, devlet tarafından denetlenmesi gerektiği kararlaştırılmıştır. Buna dayanarak 3 Mart 1924 tarihinde Başbakanlığa bağlı bir teşkilat olarak Diyanet İşleri Başkanlığı kurulmuştur. Bu teşkilat bireylere din hizmetini sağlamak ve camii gibi Müslüman ibadet yerlerini yönetmekle görevlidir.


Süleymaniye Camii-İstanbulDinî inanç veya inanmama, dinîi kuralları şahıs olarak uygulama veya uygulamama özgürlüğü anayasa'nın korumasındadır.

1923'ten önce geçerli olan dinîi kanunlar tamamen geçerlilikten kaldırılmıştır.

Osmanlı Devletinde resmî aidiyet unsuru olan 'Müslüman' kavramı 1923'ten bu yana kullanılmaz, bu aidiyetin yerine, ulusal aidiyet olan 'Türk' kavramı gelmiştir.

Toplam nüfusun çok küçük (%0,2'den az) bir oranını Gayrimüslimler oluşturur. Bunlar 45.000 Ermeni Gregoryen, 25.114 Musevi, 17.194 Süryani, 2.270 Rum Ortodoks ve yaklaşık 5.628 diğer çeşitli din ve mezheplerden insanlardır (Katolik, Arap Ortodoks, Keldani, vs). [8]

Türkiye'deki Rum Ortodoks, Gayrimüslim nufusun büyük bir kısmı, Lozan Antlaşması gereği Yunanistan'a göç etmiştir. Batı Trakya'da yaşayan Müslümanlar ile İstanbul, Gökçeada ve Bozcaada'da yaşayan Rumlar mübadele dışında bırakılmıştır.

Balkanlar'da ve Kafkaslar'da yaşayan Müslüman ahali Sırp ve Rus Çarlığı orduları tarafından Türkiye'ye sürüldü.

Bugünkü Yunanistan nüfusunun yaklaşık yarısını, Anadolu'dan giden Rumlar oluştururlar. Bu göç edenlerin bir kısmını da hiç Rumca bilmeyen fakat Türkçeyi Yunan alfabesiyle yazan hıristiyanlaşmış Selçuklular yani Türkler oluşturuyordu.Bunlara Karamanlılar adı verilirdi.Yanlış bilgi bulgaristandada 700.000 konya karaman soyundan selçuklu türkü vardır.Ne dinleri nede dilleri değişmiştir. Dinleri Sünni-hanefi dilleride türkiye türkçesidir.


Dil
Ana madde: Türkiye Türkçesi
Türkiye'nin resmi dili Türkçedir. Bugün Türkiye Türkçesi nüfusun büyük bir çoğunluğu tarafından konuşulmaktadır. Bölgelere göre birçok farklı şivesi kullanılmakta olup belli bir eğitim seviyesine ulaşanlar İstanbul ağzını tercih etmektedirler.

Tüm halkın iletişimini sağlayan ve hem resmi dil hem de eğitim dili olan Türkçenin yanında gündelik hayatta başka diller de konuşulmaktadır. Bunlar Abazaca,Arnavutça,Boşnakça Marmara bölgesi'nde ve İç Anadolu'da; Lazca, Gürcüce Karadeniz'de; Kürtçe, Zazaca ve Arapça gibi diller Doğu ve Güney Doğu bölgelerinde kullanılmaktadır. Çok az sayıda olmalarına rağmen resmen azınlık durumunda bulunan Rumlar, Ermeniler'in bir kısmı ve Museviler'in küçük bir kısmı gündelik hayatta kendi dillerini konuşmaktadırlar.

Diğer yaygın olarak konuşulan dillerle karşılaştırıldığında, daha az sayıda sözcük ve harf ile daha çok bilgi aktarmak olanaklıdır. Diğer pek çok dilde olmayan bir özelliğe göre, bir sözcük köküne ekler ekleyerek, tek sözcüklü tümceler oluşturulabilir.[9] Örnek:

Türkçe İngilizce Almanca Hollandaca
ev house Haus huis
evde at home, within the house im Haus, zu Hause thuis
eviniz your house Ihr Haus uw huis
evinizde at your house in Ihrem Haus in uw huis
evinizdeyiz we are at your house wir sind in Ihrem Haus wij zijn in uw huis


İdari bölümler
Ana madde: Türkiye'nin illeri
Türkiye, idari ve mahalli şartlar göz önünde bulundurularak çeşitli idari bölümlere ayrılmıştır. Merkezi idare kuruluşu bakımından illere, iller ilçelere, ilçeler ise köylere ayrılmıştır. Bunlara Mülki İdare Bölümleri denir. İdari bölümlerin tespitinde coğrafi durumları, ekonomik şartları, kamu hizmetlerinin gerekleri ve ulaşım durumları dikkate alınmaktadır. Türkiye'de en büyük idari birime il adı verilir. Bir il; il merkezi, ilçe merkezleri ve ilçelere bağlı bütün köyleri kapsar. İllerde yönetme ve yürütme görevini, devletin atadığı valiler yerine getirir. Cumhuriyetin ilk yıllarında 63 olan il sayısı, değişen şartlar ve ihtiyaçlara göre bugün 81'e ulaşmıştır. Gelişmiş bir çok ilçe de il olmayı beklemektedir.

İlden daha küçük idari birimlere ilçe adı verilir. Her il, büyüklüğüne göre çeşitli sayıda ilçelerden oluşur. İlçelerde mülki amire Kaymakam adı verilir. En küçük idari birime ise köy adı verilir. Muhtar tarafından yönetilen köy, yönetim açısından ilçe merkezine bağlıdır.

Son nüfus sayımına göre Türkiye'de 81 il, 850 ilçe ve 35.000'den fazla köy bulunmaktadır.



AnkaraKırklareliEdirneTekirdağÇanakkaleBalıkesirBursaYalovaİstanbulKocaeliSakaryaDüzceZonguldakBoluBilecikEskişehirKütahyaManisaİzmirAydınMuğlaDenizliBurdurUşakAfyonIspartaAntalyaKonyaMersinKaramanAksarayKırşehirKırıkkaleÇankırıKarabükBartınKastamonuSinopÇorumYozgatNevşehirNiğdeAdanaHatayOsmaniyeK. MaraşKayseriSivasTokatAmasyaSamsunOrduGiresunErzincanMalatyaGaziantepKilisŞanlıurfaAdıyamanGümüşhaneTrabzonRizeBayburtErzurumArtvinArdahanKarsAğrıIğdırTunceliElazığDiyarbakırMardinBatmanSiirtŞırnakBitlisBingölMuşVanHakkari



Coğrafya ve İklim
Ana maddeler: Türkiye'nin coğrafi bölgeleri, Türkiye'deki dağlar ve Türkiye'nin buzulları
Ana maddeler: Türkiye'nin nehirleri, Türkiye'nin havzaları ve Türkiye'nin Milli Parkları

Türkiye'nin coğrafi bölgeleri
EfesTürkiye'nin toprakları 36° - 42° Kuzey paralelleri ve 26° - 45° Doğu meridyenleri arasında yer alır. Kabaca bir dikdörtgeni andırır ve genişliği 1.660 kilometredir. Göller dahil kapladığı alan 814.578 km²'dir. Marmara Bölgesi % 8,5, Ege Bölgesi % 12, Akdeniz Bölgesi % 16, İç Anadolu Bölgesi % 18, Karadeniz Bölgesi % 18, Doğu Anadolu Bölgesi % 21, Güneydoğu Anadolu Bölgesi % 7,5 yer tutar. Trakya'nın yüzölçümü 24.370 km² dir. Türkiye'nin kara sınırlarının uzunluğu 2.573 km, adalar dahil sahil uzunluğu 8.333 kilometredir.

Türkiye 6-21 Haziran 1941 tarihinde yapılan Birinci Türk Coğrafya Kongresi'nde 7 ana coğrafi bölgeye ve 21 coğrafi bölüme ayrılmış, Türkiye'nin yedi coğrafi bölgesinden dördüne komşu olduğu denizin adı verilmiştir, diğer üç bölge de Anadolu bütünü içindeki konumlarına göre adlandırılmışlardır.

Akdeniz Bölgesi %16, Doğu Anadolu Bölgesi %21, Ege Bölgesi %12, Güneydoğu Anadolu Bölgesi %7.5, İç Anadolu Bölgesi %18, Karadeniz Bölgesi %18, Marmara Bölgesi %8.5, yer tutar.


Van Gölü
Selimiye Camii-Edirne
Pamukkale
Peri Bacaları-Nevşehir
Olimpos'ta dalgıçlar
Antalya körfezi
Ali dağı-KayseriÜlkenin yarısından fazlası, yükseltisi 1.000 metreyi aşan yüksek alanlardan oluşur. Yaklaşık üçte biri orta yükseklikteki ovalar, yaylalar ve dağlar, yüzde 10'u da alçak alanlarla kaplıdır. En yüksek ve dağlık alanlar doğu kesimde yer alır. Kuzey kesimini Kuzey Anadolu Dağları, güney, doğu ve güneydoğu kesimlerini de Toroslar engebelendirir. Ülkenin en yüksek noktası, Ağrı Dağı'nın 5.166 metreye erişen doruğudur. Başlıca geniş düzlükler Çukurova, Konya Ovası ve Harran ovalarıdır. Kaynağı ve denize döküldüğü yer ülke sınırları içinde olan en uzun akarsu 1.355 kilometre uzunluğundaki Kızılırmak'tır. En büyük doğal göl, 3.713 km² alan kaplayan Van Gölü'dür. 817 km²'lik alana yayılan Atatürk Baraj Gölü ise ülkenin en büyük yapay gölüdür. Türkiye'nin en büyük adası olan Gökçeada'nın yüzölçümü 279 km²'dir. Kara parçalarının toplam alanı 770,760 km², su alanlarının toplam alanı ise 9,820 km²' dir.

Dağlar Nehirler Ovalar Göller Adalar Milli Parklar
Ağrı Dağı, 5.137 m Meriç Nehri Çukurova Van Gölü Gökçeada, 279 km² Gelibolu Yarımadası Tarihi Milli Parkı
Palandöken, 3.176 m Kızılırmak Amik Ovası Tuz Gölü Balıkesir Marmara Adası, 177 km² Manyas Kuş Cenneti
Cudi Dağı, 4.135 m Yeşilırmak Konya Ovası Beyşehir Gölü, 656 km² Bozcaada, 36 km² Kızıldağ Milli Parkı
Süphan Dağı, 4.058 m Fırat Nehri Harran Ovası Eğridir Gölü, 468 km² Uzunada, 25 km² Köprülü Kanyon Milli Parkı
Kaçkar Dağı, 3.932 m Sakarya Nehri Kestel Ovası Akşehir Gölü, 353 km² Balıkesir Alibey Adası, 23 km² Düdensuyu Mağarası
Erciyes Dağı, 3.917 m Gediz Nehri Barak Ovası İznik Gölü, 298 km² Balıkesir Paşalimanı Adası, 21 km² Marmaris Milli Parkı
Uludağ, 2.543 m Murat Nehri Iğdır Ovası Burdur Gölü Balıkesir Avşa Adası, 21 km² Kaçkar Dağları Milli Parkı
Amanos Dağları, 3.271 m Dicle Nehri Bursa Ovası Kovada Gölü Göreme Tarihi Milli Parkı
Toros Dağları Seyhan Nehri Erzurum Ovası Manyas Gölü Sapanca Gölü Beyşehir Gölü Milli Parkı
Munzur Dağı Ceyhan Nehri Eymir Gölü Aladağlar Milli Parkı
Hasandağı Göksu Nehri Seyhan Ovası Salda Gölü Karatepe-Aslantaş Milli Parkı
Aladağlar Çoruh Nehri Yüksek Ova Erçek Gölü ve kuş cenneti Beydağları Sahil Milli Parkı
Kaçkar Dağları Büyük Menderes
Buzul (Cilo) Dağı, 4.135 m

Türkiye'nin üç tarafının denizlerle çevrili olması, dağların konumu ve yeryüzü şekillerinin çeşitlilik göstermesi, farklı özellikte iklim tiplerinin doğmasına yol açmıştır. Kıyı bölgelerinde denizlerin etkisiyle daha ılıman iklim özellikleri görülür. Kuzey Anadolu Dağları ile Toros Sıradağları, deniz etkilerinin iç kesimlere girmesini engeller. Bu yüzden iç kesimlerde karasal iklim özellikleri görülür.

Akdeniz iklimi: Akdeniz ve Ege Denizi kıyılarında etkili olan bu iklim tipi, Marmara Denizi'nin güney kıyısına kadar sokulur. Kıyıdan yaklaşık 800 metre yüksekliğe kadar bu iklimin özellikleri görülür. Bu iklim tipinde yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlıdır.
Karadeniz iklimi: Türkiye'nin kuzey kıyılarında, dağların denize bakan yamaçlarında görülen bir iklim tipidir. Bu iklimde yaz sıcaklığı, Akdeniz ikliminde olduğu kadar etkili değildir. Kış mevsimi, güney kıyılarına göre soğuk geçer. Yağış miktarı fazladır.
Karasal iklim: Türkiye'nin denizlerden uzak, yeryüzü şekillerinin meydana getirdiği engellerden dolayı deniz etkisinden yeterince yararlanamayan kesimlerinde karasal iklim görülür. İç Anadolu, Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri ile Trakya'nın iç kesimleri karasal iklimin etkisi altındadır. Buralarda mevsimlik ve günlük sıcaklık farkları büyük, yağışlar genel olarak azdır. Kışlar uzun, soğuk ve karlı, yazlar kısa fakat sıcaktır.
8.000 yıldan bu yana tarım yapılan Çukurova, ayrıca Ege Bölgesi, Bafra ve Çarşamba ovaları dünyanın en bereketli topraklarından sayılır. Tropikal bitkiler de dahil (mersin , anamur gibi dar bir alanda yapılan tropikal meyve tarımı da dahil.) dünyadaki sebze ve meyve çeşitlerinin %90'ı Türkiye'de yetişir.


Türkiye'de Görülen İklim Çeşitleri

Türkiye Faunası
Ana madde: Türkiye faunası

Anadolu parsı (Panthera pardus tulliana).Türkiye faunası birçok farklı hayvan türünü barındırması ile dikkat çeker. Anadolu'nun Asya ile Avrupa arasındaki konumu bunda başlıca etkendir. Farklı iklim özelliklerinde coğrafi bölgelere sahip olduğu için, florasının diğer Orta Doğu ülkelerine göre daha zengin (850 cins altında toplanan 9.000 tür bitki) olması ise diğer önemli etkendir ve bu yüzden, farklı iklim ve besin ihtiyacı olan birçok hayvan türü kendisine uygun yaşam alanı bulabilmektedir.

Böylece, Türkiye'de yalnızca Akdeniz faunasının değil, Orta ve Doğu Avrupa, Orta Doğu, Kafkaslar ve Arap Yarımadası faunalarının da tipik türleri bulunmaktadır. Ayrıca Avrupa ülkeleri ile karşılaştırıldığında, çok daha fazla memeli tür barındırır ve bu da Türkiye faunasının ne tipik Avrupa faunasına ne de tipik Orta Doğu faunasına kategorize edilebildiğini gösterir.

Türkiye faunasına ait 160 memeli, 418 kuş, 120 sürüngen, 22 kurbağa, 127 tatlısu balığı, 384 deniz balığı olmak üzere toplam 1230 civarında omurgalı tür tanınır. Ama bu türlerin bazıları tamamen tükenmek üzeredir, bazıları da tehlike altında bulunmaktadır.


Ekonomi

Türkiye Ekonomisi
Türk turizmi
Türk firmaları
İstanbul Menkul Kıymetler Borsası (İMKB)
Yeni Türk Lirası
Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası (TCMB)
Bakü Tiflis Ceyhan Petrol Boru Hattı (BTC)
Güneydoğu Anadolu Projesi (GAP)
Yabancıların Türkiye'de mülk alımı


Ana madde: Türkiye Ekonomisi

Keban BarajıKuruluş yıllarında Osmanlı Devleti'nin yıkılış döneminin savaş yenilgileri geçmişiyle başlayan Türkiye ekonomisi 1923 sonrası yıllarda harap vaziyetteydi.İstanbul ve İzmir haricinde ne sanayi, ne sermaye sınıfı, ne altyapı, ne de eğitim mevcuttu. En basit ürünler dahi ithal edilmek zorundaydı. 12 milyonluk nüfusun büyük çoğunluğunu okuma yazma bilmeyen yoksul insanlar oluşturuyordu. Anadolu'daki büyük toprak sahipleri de sanayi burjuvazisini oluşturmaktan çok uzaktı.

II. Dünya Savaşı sonrasına kadar devlet ekonomisiyle yaşayan toplum, 1950'den sonra Amerika Birleşik Devletleri'nin de etkisiyle büyük bir kapitalist sanayi kalkınma dönemine girdi. Bugün de sürmekte olan bu kalkınma süreci özellikle büyük toprak sahiplerinin, hızla modern sermaye sınıfına dönüşmesine yolaçtı. Anadolu'nun kalkınması ve alt yapısının oluşması sürecinde 200 milyar ABD dolarından fazla borç oluştu. GAP projesi ile Doğu ve Güneydoğu Anadolu teşvik programları halen sürmektedir.

Yıllık ortalama %6 üzerindeki ekonomik gelişme ile beraber büyük bir değişim ve modernleşme başladı. Öncelikle İstanbul, İzmir ve Mersin, gibi Batı bölgeleri, 1980'den sonra da bütün Anadolu illerinde büyük sermaye ve sanayi oluştu. Bir milyar ABD doları ve üzeri sermayeye sahip holding sayısı 26'ya ulaştı (Forbes 2007 listesine göre). Bunun altındaki yüzbinlerce büyük, orta ve ufak ölçekteki şirket, ve oluşan işçi sınıfı,dinamik bir ekonominin taşıyıcıları oldular.


Eğitim
Ana madde: Türkiye Cumhuriyeti üniversiteleri
Ayrıca bakınız:Türkiye Cumhuriyeti Liseleri


İTÜ'nün AmblemiKuruluş yıllarında toplam 12 milyonluk nüfusun büyük çoğunluğu okur-yazar değildi. Günümüzde bu oran %90'dır. Türkiye eğitim sistemi; 8 yıllık temel eğitime dayanır. Daha sonra 4 yıllık orta öğrenim dönemi vardır. Üniversiteye geçiş Öğrenci Seçme Sınavı ile gerçekleştirilir. Yaygın eğitim kurumları bazında halkeğitimler bulunmaktadır. Açıköğretim sistemi de pekçok öğrenci tarafından kullanılmaktadır.

1930'lara kadar İstanbul Teknik Üniversitesi ile birlikte İstanbul Üniversitesi ülkedeki sadece iki üniversite iken, günümüzde üniversite sayısı 82'dir.


İstanbul Üniversitesi logosuTürkiye'nin en eski üniversitesi olan İstanbul Üniversitesi'nin kuruluş tarihi 1453 yılına, en eski teknik üniversitesi olan İstanbul Teknik Üniversitesi'nin kuruluş tarihi ise 1773 yılına dayanır.

1961 Anayasasının 120. maddesinde üniversiteler özerk kuruluşlar olarak yer alırken, 27 Ekim 1960 tarihli 115 sayılı yasa, 1946 tarihli 4936 sayılı yasanın bazı maddelerini değiştirip yeni maddeler eklemiştir. Bu yasayla Milli Eğitim Bakanlığı'nın Üniversite üzerindeki yetkileri azalmış, fakülte kurullarına daha geniş katılım sağlanmış ve kadro tıkanıklıklarını aşmak üzere yeni düzenlemeler getirilmiştir. Kısaca yönetim, teşkilat, öğretim üyelği ve yardımcılığı konularında daha geniş özerklik koşullarında yeni esaslar konmuştur.[10]

2002 MEB istatistiklerine göre; toplam 6065 lise (ortaoğretim) bulunmaktadır. Bunların 2637'si genel(düz) lise (özel liseler dahil), 3428 tanesi ise mesleki lisedir. [2]


Kültür
Ana madde: Türk kültürü

Felsefe
Ana madde: Türk felsefesi
Tanzimat dönemiyle Batılılaşmaya başlayan Türklerde modern felsefe ilk olarak askeri ve teknik alanlarda, medrese dışında kurulan yeni okullarda yerleşti. Yanyalı Esat Efendi yeni Aristocu çeviriler yaptı.


Ziya Paşa19. yüzyıldaki yenileşme hareketlerinde Münif Paşa’yla başlayan Batı etkisi, Osmanlı aydınlarını üstün Batı siyaset ve bilimini memlekete uyarlamaya sevketmiştir. Yeni Osmanlılar derneğinde toplanan Şinasi, Namık Kemal, Ziya Paşa, Ali Suavi, Agah Efendi, Ahmet Mithat Efendi, Ahmet Vefik Paşa Fransız düşünürlerinin etkisinde kaldılar, laik felsefenin ilk başlatıcıları oldular, bu aydınlar geç kalmış Osmanlı aydınlanmacıları ve ansiklopedistleriydi.

Cumhuriyetten sonra yayımlanan ilk felsefe dergisi Felsefe ve İçtimaiyat Mecmuası’dır (1927). Kurucuları Mehmet Servet ile Hilmi Ziya Ülken'dir. Kadrocular bir siyaset felsefesi geliştirmeye çalıştılar.


Edebiyat
Ana madde: Türk edebiyatı

Yazıyı taşıyan en eski belge Kızıl şehrinde bulunuyor.Türkçe, Ural-Altay dil ailesi Altay koluna dahil bir dildir.

Türklerin tarihine paralel olarak Türkçe'nin yayıldığı coğrafi alan çok geniştir. Bugünkü Moğolistan'dan Doğu Avrupa'ya kadar konuşulan Türkçe pek çok lehçe ve şiveye ayrılmaktadır. Tarihi gelişimi içinde Türkçe, VIII-XIII. Asırlar arasında Eski Türkçe, XIII-XX. Asırlar arasında Orta Türkçe, XX asırda yeni Türk Yazı Dilleri ana başlıkları altında üç gurupta incelenmektedir. Türkiye Türkçesi, Orta Türkçenin, Batı Türkçesi kolunun günümüzde kullanılan bölümüdür.

Bugün Türkçe, yaklaşık 250 milyon insan tarafından; Türkiye Türkçesi dünyada 80 milyon insan tarafından konuşulmaktadır.

Batı Türkçesinin ikinci devri olan Osmanlıca (Osmanlı Yazı Dili) İstanbul'un fethinden Osmanlı İmparatorluğu'nun sonuna kadar XV-XX. asırlar arasında devam eden yazı dilidir. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Türk Dili'ne önem verilse ve yaygınlaştırılsa idi, bugün dünya çapında batı dilleri ve edebiyatları ile yarışabilecek bir konuma sahip olacaktı. İngiltere, Fransa, İspanya gibi memleketler gittikleri yerlere dillerini de götürdükleri halde Türkler bu konuda başarılı olamamışlardır.

Cumhuriyetten sonra 1928'de yapılan Harf İnkılabı ile Arap harfleri terk edilip Latin harflerinin kabulü Türkçe'nin yabancı unsurlardan arındırılmıştır. Türk dili'ni araştırmak ve tabii mecrasında gelişmesine katkıda bulunmak üzere 1932 yılında Türk Dil Kurumu kurulmuştur.

Türk Edebiyatı, Türklerin dahil oldukları üç medeniyet ve kültür dairesine paralel olarak üç safhada incelenmektedir:

İslamiyetten önceki Türk Edebiyatı
İslamiyetten sonraki Türk Edebiyatı
Batı tesirindeki Türk Edebiyatı
Türk dilinin ve edebiyatının tespit edilebilen en eski yazılı metinleri VII. Asrın sonlarına ve VIII. Asrın ilk yarısına ait olan dikili taşlardır. Bunlar arasında yer alan 732'de Kültigin, 735'de Bilge Kağan, 720'de Tonyukuk adına dikilen Orhun Yazıtları gerek muhtevaları, gerekse mükemmel dil ve üsluplarıyla Türk dili ve edebiyatının ve tarihinin şahaserleri arasında yer almaktadır. Bu dönemden günümüze ulaşan Türk destanları arasında Yaratılış, Saka, Oğuz Kağan, Göktürk, Uygur, Manas destanları sayılabilir. XIV. asırda yazıya geçirilen "Dede Korkut Kitabı" destan döneminin hatıralarını saklayan, gerek muhteva gerekse dil ve üslup mükemmeliyeti bakımından önem arz eder.

Türk edebiyatının bir yazarı olan Orhan Pamuk, 2006 yılında Nobel Edebiyat Ödülü 'ne layık görülmüştür.


Folklor
Ana madde: Türk Halkbilimi
Halkıyat karşılığı vererek bilimi ilk olarak Ziya Gökalp ile Fuad Köprülü 1913’te dile getirdiler. Halkbilimi veya yaygın kullanımıyla folklorun ilk Türk kaynakları Orhun Abideleri’dir. Bilimsel döneme kadar çeşitli kaynaklarda atasözleri, efsaneler, hikayeler, masallar, türküler, seyahatnameler bulunmaktadır.


Nasreddin Hoca heykeli, BuharaTürkiye’de folklor araştırmalarında halk edebiyatı, etnoloji ve Türkiyat ile halk kültürünün belli başlıkları ortaya çıkarılmıştır. Gelenekler ve töreler doğum, düğün, ölüm kültürleriyle yaygın bir folklor ağıdır.


Mutfak
Ana madde: Türk mutfağı
Bakınız → Türk Mutfağı yemek listeleri
Türk mutfağı, Çin ve Fransız mutfaklarıyla beraber dünyanın en zengin mutfaklarındandır. Coğrafyası ve tarihi gereği, Türk mutfağı çok büyük bir çeşitlilik oluşturur. Türk mutfağı, Mezopotamya ve Balkan mutfaklarıyla etkileşime girmiştir, İstanbul Osmanlı Saray mutfağı da Türk mutfağının önemli bir kısmını oluşturur.

Osmanlı Saray Mutfağı'ında çok çeşitli çorba, zeytinyağlı sebze, etli yemek, balık, börek, tatlı mönüleri mevcuttur. Saray mutfağı, Bizans İmparatorluğu'dan Osmanlı'ya yüzyılların saray zevki ve tecrübesiyle oluşan elit bir mutfaktır. O dönemlerde, Halk ve köy mutfağı ise sade ve basittir.

Her yörenin ve köyün kendine özgü yemekleri bulunmaktadır.

Günümüzde, Saray kültürü ile halk kültürünün karışımı bir "Türk mutfağı" ortaya çıkmıştır. Birçok saray yemeği, halk tarafından benimsenmiştir.

Türk mutfağı;

Akdeniz kültürü
Doğu kültürü
Saray kültürü
Bozkır kültürü olarak kategorize edilmektedir.

Basın

Hürriyet Gazetesi'nin ilk sayısıTürkiye'de Radyo ve Televizyonculuk basın özgürlüğüne göre yürütülmektedir. TRT (Türkiye Radyo Televizyon Kurumu) kamu yayıncılığı yapmakta olup Türkiye'nin ilk televizyon kanalıdır.[11] 5 televizyon ve de 5 radyoyla ülke geneline yayın yapmaktadır. TRT'nin kuruluş amacı rekabet ve kar elde etmek değil, kamu yararını korumak ve kaliteli yayın yapmaktır. TRT İnt ve TRT Türk ile dünyaya açılmaktadır.

Türkiye pazarında 21 ulusal, 14 bölgesel ve de 229 yerel televizyon kanalı rekabet halindedir. En çok izlenen özel ulusal kanallar Kanal D, ATV, Show TV ve Star'dır. Bunların yanında haber ve ekonomi ağırlıklı pekçok kanal bulunmaktadır. Ülkenin çok izlenen müzik içerikli TV kanallarıda çeşitlilik göstermektedir.

Görsel basının yazılı basına göre daha güçlü olduğu Türkiye'de, en çok okunan gazeteler ise; Zaman, Posta ,Cumhuriyet, Hürriyet, Milliyet ve Sabah'tır.

Türkiye'nin önde gelen medya grupları ve ellerinde bulundurdukları markalaşmış basın yayın organları şöyledir:

Aydın Doğan Grubu: Görsel basın: Kanal D, Star, CNN Türk,D-smart Yazılı basın: Hürriyet, Milliyet, Radikal, Posta, Fanatik.
Çukurova Grubu: Görsel basın: Show TV, Sky Türk, Digiturk. Yazılı basın: Akşam.
TMSF: Görsel basın: ATV,Kral TV,KANAL 1 Yazılı basın: Sabah,Takvim, Fotomaç.
FOX TÜRKİYEGörsel basın: , FOX TV, Yazılı basın: Türkiye Gazetesi.
Doğuş Grubu: Görsel basın: NTV, CNBC-E,e2
Albayrak Grubu: Yazılı basın: Yeni Şafak.
Samanyolu Grup: Görsel basın: STV,Samanyolu Haber,Yumurcak tv,Mehtap tv
7 grup :Görsel basın: Kanal 7,Haber 7,TVT
TRT:Görel basın:TRT 1,TRT 2-TRT 3,TRT 4,TRT İnt,TRT Türk
POWER GRUP:Görsel basın:Powertürk TV,:Radyolar:Powertürk FM,POWER FM,Power XL
3984 sayılı Kanuna göre, Türkiye'de özel yayıncılığı RTÜK denetlemektedir.[12]


Sinema
İlk Türk filmi Fuat Uzkınay tarafından çekilen 'Ayastefanos'daki Rus Abidesinin Yıkılışı' (1914) oldu o günden 2006 yılına kadar 4827 adet dizi ve film çekimi yapıldı. Metin Erksan'ın yönettiği siyah beyaz film Susuz Yaz 1964 Berlin Uluslararası Film Festivali'nde Altın Ayı ödülünü kazanmıştır.[13] 1970'li yıllarda Yeşilçam film sektörü Türkiye'ye sayısız film kazandırdı ve önemi bugün de her zaman belirtilmektedir. Türkan Şoray, Filiz Akın, Yılmaz Güney, Kadir İnanır, Ediz Hun gibi daha birçok sanatçının profesyonel oyunculukları bugün bile bir örnek teşkil etmektedir. Fakat 1970'li yılların sonlarına doğru pornografik içerikli filmlere ağırlık verilmesiyle, film sektöründe bir yozlaşma süreci başladı. Bunun sonucunda eskisi gibi önemli filmler çekilememeye ve de Türkiye genelinde önceden dolup taşan sinemalar bir bir kapanmaya başladı.

Politik yaşamın durduğu 80'li yıllarda cezaevinden kaçarak Fransa'ya yerleşen Yılmaz Güney'in Yol filmi Yılmaz Güney ve Şerif Gören'e Altın Palmiye ödülünü getirmiştir.[14]

1990'lı yıllarda sinemanın canlanmasında "Eşkiya" filmi bu bağlamda adeta ön rol oynamıştır. 2000'li yıllara girilmesiyle Türkiye'de birçok film çekilmeye başlanmıştır. Her ne kadar Yeşilçam'da olduğu gibi henüz bir sektör haline gelmese de, bazı yönetmenlerin çabalarıyla iyi işler çıkartılabilmektedir. Örneğin Nuri Bilge Ceylan yönetmenliğindeki "Uzak" adlı film 2003 Cannes Film Festivali'nde "Jüri Büyük Ödülü"nü kazanmıştır. Aynı şekilde Fatih Akın'ın yönetmenliğinde çekilen "Gegen die Wand" (Duvara Karşı) adlı film, Berlin Film Festivali'nde "Altın Ayı" ödülünü kazanmıştır.[15]

"Kurtlar Vadisi Irak" adlı 10 Milyon dolar bütçeyle Türkiye'nin en masraflı yapımı unvanını taşıyan film, Anti-Amerikanizm içerdiği iddialarıyla Türkiye'de olduğu kadar yurt dışında da çok tartışılmaktadır.

Bugüne kadar en çok seyredilen filmler "G.O.R.A.", "Dondurmam Gaymak", "Kurtlar Vadisi Irak","Babam ve Oğlum", "Hokkabaz" olup, en çok seyredilen diziler ise Kurtlar Vadisi ve Avrupa Yakası'dır.[kaynak belirtilmeli]


Müzik
Ana madde: Türk müziği
Günümüzde Türkiye'deki müzik türlerinin başlıcaları şunlardır:

Türk Pop Müziği
Türk Halk Müziği
Türk Sanat Müziği
Tasavvuf Müziği
Yeni Akımlar: Alternatif rock, Anadolu rock, Karadeniz rock, Metal, Türkçe dans, Türkçe Jazz, Türkçe Rap Müzik,protest müzik ve özgün müzik.
Pop, halk, sanat müziği karışımı olan "arabesk" ya da "fantezi" olarak adlandırılan müzik türü.

Spor
Ana madde: Türkiye'de spor

Demirkazık, Aladağlar
Atatürk Olimpiyat StadıGeleneksel bir Türk sporu olan güreşin en önemli karşılaşması Kırkpınar Yağlı Güreşleri'dir. Türklerin MÖ 4. yy.dan beri güreş yaptıkları bilinmektedir. İlkbahar aylarında doğanın canlanışı için yapılan kutlamalarda, evlenme merasimlerinde, zafer şölenlerinde hep güreş müsabakalari yapılırdı. 1996 yılında Geleneksel Spor Dalları Federasyonu kurulmuş ve yağlı güreş için önemli bir adım atılmıştır.

Türkiye'de en çok sevilen sporlardan biri de Futboldur. Futbol ligler halinde oynanmakta ve bunların en büyüğü Turkcell Süper Ligi'dir. Lig şampiyonu olabilmiş olan takımların üçü (Beşiktaş, Fenerbahçe ve Galatasaray) İstanbul takımı, sadece bir tanesi (Trabzonspor) ise Anadolu takımıdır. Futbol kulüpleri Türkiye Futbol Federasyonu çatısı altında toplanmıştır. [16]

Galatasaray UEFA Kupası'nı yenilmeden kazanan iki takımdan biridir, ayrıca Şampiyonlar Ligi gruplarını 3'üncü olarak bitirip bu kupayı kazanan tek takımdır. 1999-2000 yılında, finalde İngiltere'nin Arsenal kulübünü penaltılarla yenen Galatasaray, bir Avrupa Kupası kazanan ilk Türk futbol kulübü olmuştur. Galatasaray aynı yıl; Super Kupa'yı da Real Madrid'i 2-1 yenerek kazanmıştır.

Türkiye’de spor kulübü sayısı, 1999 verilerine göre 5.988’dir. Bunun 4.828’i futbol branşında, 1.160’ı ise diğer spor branşlarında faaliyet göstermektedir. Yani, her 10.455 kişiye bir spor kulübü düşmekte, futbol branşı baz alındığında ise her 12.967 kişiye bir futbol spor kulübü düşmektedir. İl bazında ise, Uşak'ta 3874 kişiye bir spor kulübü düşerken, Ankara’da 14.004 kişiye, İstanbul’da 14.474 kişiye bir spor kulübü düşmektedir. Böylece, Ankara, İstanbul gibi büyük iller Türkiye ortalamasının altında kalmaktadır. Nüfusa göre spor kulübü başına düşen en fazla insan sayısı ise Kilis'te bulunmaktadır (36.681). Yine özellikle Güneydoğu Anadolu Bölgesi illerinden Kahramanmaraş, Mardin, Şırnak, Van, Şanlıurfa ve Diyarbakır'da da kulüp başına düşen insan sayısı oranları açısından iyi durumda değillerdir.[17]

Türkiye'de spor yapan insanların toplam nüfusa oranı % 1-2 kadardır. Mevcut spor federasyonlarının lisanslı sporcu sayısı 122.939’dur. Spor federasyonları şu dallarda kurulmuştur:Atletizm, avcılık ve atıcılık, badminton, baseball, basketbol, bedensel engelliler, bilardo, binicilik, bisiklet, bocce, boks, briç, buz pateni,cimnastik, dağcılık, eskrim, futbol, geleneksel spor, golf, güreş, halk oyunları, halter, hapkido, hentbol, izcilik, judo, kano ve rafting, karate, kayak, kikboks, kürek, masa tenisi, modern pentatlon, motosiklet, muay tay, okçuluk, otomobil ve motor, oryantiring, satranç, sayokan, sualtı ve cankurtarma, sutopu, tekvando, tenis, triatlon, üniversite sporları, voleybol, vücut geliştirme, yelken, yüzme.

Nüfusa göre sporcu oranı 509 iken bu oran futbol branşında 148’dir. Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü ve Futbol Federasyonu'na kayıtlı toplam lisanslı sporcu sayısı 544.572’dir. Türkiye nüfusuna göre oranı ise 115’dir. Bu orana göre ülkemizde her 115 kişiden biri spor yapmaktadır.

Nüfus başına düşen sporcu oranı en iyi durumdaki ilYalova’dır (37). İkinci olarak Kırklareli gelmektedir (55). Sayısal açıdan en kötü durumda olan illerimiz ise Diyarbakır (375) ve Şırnak (383) gözükmektedir. Bu arada İzmir ili nüfusu başına düşen sporcu sayısı 99, İstanbul ilinde 107, Ankara ilinde ise 153’tür. Bu verilere göre başkent Ankara dahi Türkiye ortalamasının altında kalmaktadır.[18] Ayrıca 2000 yılında Galatasaray futbol takımının almış olduğu UEFA ve SÜPER kupala sayesinde Türkiyenin önemli ölçüde futbol bazında reklamı yapılmıştır.


Tatil ve Bayramlar

Resmî tatiller
1 Ocak - Yılbaşı
23 Nisan - Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı
19 Mayıs - Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı
30 Ağustos - Zafer Bayramı
29 Ekim - Cumhuriyet Bayramı
Ramazan Bayramı (3 gün)
Kurban Bayramı (4 gün)

Dinî bayramlar
Ramazan Bayramı (3 gün)
Kurban Bayramı (4 gün)

Ulaşım ve Taşımacılık
Bakınız → Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları
Türkiye'de 10.984 km demiryolu, 450,000km karayolu, 1,200km suyolu, 4,621km doğalgaz, 3,543km hampetrol borusu bulunmaktadır. Ayrıca Türkiye'de 120 havaalanı, 20 Helikopter alanı bulunmaktadır.


Ayrıca bakınız
Türk Kurtuluş Savaşı kronolojisi
Türkiye Cumhuriyeti`nin ilanı
Mustafa Kemal Atatürk
Kurtuluş Savaşı

Notlar
^ İmparatorluğun diğer isimleri “Âl-i Osman”; “Devlet-i Âliye”, “Devlet-i Ebed-Müddet”, “Memâlik-i Mahrûse” veya “Memâlik-i Mahrûse-i Osmanî” Kaynak: Prf. Salih Özbaran: Bir başka Osmanlı kimliği Rumilik
^ TBMM-Millî Egemenliğe Geçiş
^ TBMM-Çok Partili Döneme Geçiş
^ Gökmen, Özgür- Çok-Partili Rejime Geçerken Sol: Türkiye Sosyalizminin Unutulmuş Partisi, Toplum ve Bilim, 78 (1998), sh. 161-186.
^ 1946 Genel Seçimler CHP ve DP Açısından Değerlemdirilmesi: Samsun Örneği
^ Türk Silahlı Kuvvetleri
^ TSK resmi internet sitesi-Savunma Politikası
^ (İngilizce) Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu (11 Ağustos 2000) T.C. Dışişleri Bakanlığı tarafından 4. sayfada verilen veriler. Erişim tarihi 29-12-2006.
^ [1]
^ Milli Eğitim Bakanlığı
^ Türkiye Radyo Televizyon Kurumu
^ Radyo ve Televizyon Üst Kurulu
^ Berlin International Filmfestspiale-Annual Ardhives-1964
^ Cannes Film Festivali resmi sitesi, 1982 Yılı sonuçları
^ Berlin International Filmfestspiale-Annual Ardhives-2004
^ Türkiye Futbol Federasyonu resmi internet sitesi
^ Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü
^ Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü

Kaynaklar
Atatürk, Mustafa Kemal (1927). Nutuk, Cilt 1-2-3, Türk Devrim Tarihi Enstitüsü, İstanbul 1970.
De Lamartine, Alphonse. Osmanlı Tarihi, Cilt 1, Sabah Yayıncılık, İstanbul 1991.
Öztürk, Kazım (1992). Atatürk'ün TBMM Açık ve Gizli Oturumlarındaki Konuşmaları, Cilt 1-2, Kültür Bakanlığı-Atatürk Dizisi. ISBN 975-1763-4-3
Akay, Oğuz (2006). Atatürk'ün Sofrası. Truva Yayınları. ISBN 975-6237-54-6
Meydan Larousse, Meydan Yayıncılık, 1988, Cilt 12, Sh. 357-388, Türkiye Cumhuriyeti.
Temel Britannica, Ana Yayıncılık-Encyclopaedia Britannica, 1992, Cilt 18, Sh. 41-96; Türkiye. ISBN 975-7760-02-1
Türklerin ve Türkiye'nin Tarihi Ansiklopedisi, Milliyet Yayınları, 1982.

Dış bağlantılar
Wikimedia Commons'da
Türkiye ile ilgili çoklu ortam belgeleri bulunur.
Bu sayfanın ya da bölümün Türkçe'ye çevrilmesi gerekmektedir.
Eğer sayfanın Türkçe'ye çevrilmesi 2 hafta içinde gerçekleşmezse, sayfa veya bölüm silinme sürecine girecektir.
Daha fazla bilgi için Vikipedi'nin kardeş projelerinde ara
Dictionary definitions from Wiktionary
Textbooks 'dan Wikibooks
Quotations 'dan Wikiquote
Source texts 'dan Wikisource
Images and media 'dan Commons
Learning resources 'den Wikiversity
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı
Türkiye Büyük Millet Meclisi
Türkiye Cumhuriyeti Başbakanlık
Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı
Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı
Türkiye'nin yurtdışı temsilcilikleri
Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı
Türkiye hakkında ayrıntılı bilgi(ingilizce)
Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası
Türk Silahlı Kuvvetleri
Türkiye karayollartı Haritası




Wikimedia-Atlas: Türkiye – Coğrafi ve tarihi haritalar

Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin İlleri
Adana • Adıyaman • Afyonkarahisar • Ağrı • Aksaray • Amasya • Ankara • Antalya • Ardahan • Artvin • Aydın • Balıkesir • Bartın • Batman • Bayburt • Bilecik • Bingöl • Bitlis • Bolu • Burdur • Bursa • Çanakkale • Çankırı • Çorum • Denizli • Diyarbakır • Düzce • Edirne • Elazığ • Erzincan • Erzurum • Eskişehir • Gaziantep • Giresun • Gümüşhane • Hakkari • Hatay • Iğdır • Isparta • İstanbul • İzmir • Kahramanmaraş • Karabük • Karaman • Kars • Kastamonu • Kayseri • Kırıkkale • Kırklareli • Kırşehir • Kilis • Kocaeli • Konya • Kütahya • Malatya • Manisa • Mardin • Mersin • Muğla • Muş • Nevşehir • Niğde • Ordu • Osmaniye • Rize • Sakarya • Samsun • Siirt • Sinop • Sivas • Şırnak • Tekirdağ • Tokat • Trabzon • Tunceli • Şanlıurfa • Uşak • Van • Yalova • Yozgat • Zonguldak


Avrupa Birliği ülkeleri ve aday ülkeler[ Göster ]
Birlik üyeleri: Almanya • Avusturya • Belçika • Birleşik Krallık • Bulgaristan • Çek Cumhuriyeti • Danimarka • Estonya • Finlandiya • Fransa • Hollanda • İrlanda • İspanya • İsveç • İtalya • Güney Kıbrıs Rum Kesimi • Letonya • Litvanya • Lüksemburg • Macaristan • Malta • Polonya • Portekiz • Romanya • Slovakya • Slovenya • Yunanistan

Aday ülkeler: Türkiye • Hırvatistan • Makedonya Cumhuriyeti


Kuzey Atlantik Paktı (NATO)[ Göster ]
ABD • Almanya • Belçika • Birleşik Krallık • Bulgaristan • Çek Cumhuriyeti • Danimarka • Estonya • Fransa • Hollanda • İspanya • İtalya • İzlanda • Kanada • Letonya • Litvanya • Lüksemburg • Macaristan • Norveç • Polonya • Portekiz • Romanya • Slovakya • Slovenya • Türkiye • Yunanistan




Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü (OECD)[ Göster ]
ABD • Almanya • Avustralya • Belçika • Birleşik Krallık • Çek Cumhuriyeti • Danimarka • Finlandiya • Fransa • Güney Kore • Hollanda • İrlanda • İspanya • İsveç • İsviçre • İtalya • İzlanda • Japonya • Lüksemburg • Meksika • Norveç • Polonya • Portekiz • Slovakya • Türkiye • Yeni Zelanda • Yunanistan


Karadeniz Ekonomik İşbirliği (BSEC)[ Göster ]
Arnavutluk • Azerbaycan • Bulgaristan • Ermenistan • Gürcistan • Moldova • Romanya • Rusya • Sırbistan • Türkiye • Ukrayna • Yunanistan
Gözlemciler: Almanya • Amerika Birleşik Devletleri • Beyaz Rusya • Çek Cumhuriyeti • Fransa • Hırvatistan • İsrail • İtalya • Polonya • Slovakya • Tunus


İslam Konferansı Örgütü (İKÖ)[ Göster ]
Afganistan • Arnavutluk • Azerbaycan • Bahreyn • Bangladeş • Benin • Birleşik Arap Emirlikleri • Brunei • Burkina Faso • Cezayir • Cibuti • Çad • Ekvator Ginesi • Endonezya • Fas • Fildişi Sahili • Filistin • Gabon • Gambiya • Gana • Gine Bissau • Guyana • İran • Irak • Ürdün • Kamerun • Katar • Kazakistan • Komor • Kuveyt • Kırgızistan • Libya • Lübnan • Malezya • Maldivler • Mali • Mısır • Moritanya • Mozambik • Nijer • Nijerya • Özbekistan • Pakistan • Senegal • Sierra Leone • Somali • Sudan • Surinam • Suriye • Suudi Arabistan • Tacikistan • Togo • Tunus • Türkiye • Türkmenistan • Uganda • Umman • Yemen
Gözlemciler: Bosna ve Hersek • Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti • Orta Afrika Cumhuriyeti • Rusya • Tayland
Gözlemci Organizasyonlar: Afrika Birliği • Arap Birliği • Bağlantısızlar Hareketi • Birleşmiş Milletler • Ekonomik İşbirliği Örgütü


Türk Devletleri ve Özerk Türk Devletleri[ Göster ]
Türk Devletleri: Azerbaycan • Kazakistan • Kırgızistan • Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti • Özbekistan • Türkiye • Türkmenistan
Özerk Türk Devletleri: Altay • Başkırdistan • Çuvaşistan • Dağıstan • Doğu Türkistan • Taymir • Gagauzya • Hakasya • Balkarya • Karaçay • Karakalpakistan
Nahçıvan • Saha Yakutistan • Tataristan • Tuva
Diğer Türk Halkları: Afganistan Türkleri • Ahıska Türkleri • Arnavutluk Türkleri • Batı Trakya Türkleri • Bosna Türkleri • Bulgaristan Türkleri • Güney Azerbaycan • Finlandiya Türkleri • İran Türkleri • Karaim Türkleri • Kırım Türkleri • Kosova Türkleri • Makedonya Türkleri • Moğolistan Türkleri • Romanya Türkleri • Sancak • Kansu Uygurları • Rusya Türkleri • Suriye Türkleri • Tacikistan Türkleri •Türkmeneli

Türk azınlıklar

Ekonomik İşbirliği Teşkilatı (ECO)[ Göster ]
Afganistan • Azerbaycan • İran • Kazakistan • Kırgızistan • Özbekistan • Pakistan

• Tacikistan • Türkiye • Türkmenistan





D8 Ülkeleri[ Göster ]
Bangladeş Endonezya İran Malezya Mısır Nijerya Pakistan Türkiye


Akdeniz Ülkeleri[ Göster ]
Arnavutluk • Bosna ve Hersek • Cezayir • Fas • Filistin • Fransa • Hırvatistan • İspanya • İsrail • İtalya • Karadağ • Kıbrıs Rum Kesimi • Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti • Libya • Lübnan • Malta • Mısır • Monako • Slovenya • Suriye • Tunus • Türkiye • Yunanistan


Türkiye’ nin Coğrafi Bölgeleri
1-Marmara Bölgesi | 2- İç Anadolu Bölgesi | 3- Ege Bölgesi | 4- Akdeniz Bölgesi | 5- Güneydoğu Bölgesi | 6- Doğu Anadolu Bölgesi | 7- Karadeniz Bölgesi




"http://tr.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCrkiye"'dan alındı
Sayfa kategorileri: Yarı koruma altındaki sayfalar | Kaynakları eksik olan maddeler | Türkiye Cumhuriyeti tarihi | Başka dilden çevrilmekte olan maddeler | Türkiye'deki iller | Türkiye

Etiketler:

Istanbul


TURKEY PHOTO GALLERY


FENERBAHÇE PHOTO GALLERY TIKLA GÖR


KÜTÜK EV PHOTO GALLERY


EUROPE PHOTO GALLERY


AMERİCA PHOTO GALLERY


FERRARİ PHOTO GALLERY


WOODEN HOUSE PHOTO GALLERY

SSK VE BAĞKUR HABERLERİNE ÜYELİK İÇİN TIKLAYINIZ


http://groups.google.com.tr/group/aliozturkekonomist

SSK BAĞKUR VE T.C. EMEKLİ SANDIĞI REHBERİ


| Ana Sayfa | Sık kullanılanlara ekle | Sitene Ekle | ARŞİV


| MİLLİ TAKIM VİDEO | BLOGSPOTLAR | EARTH GUİDE | 200 KİTAP ÖZETİ | YURTDIŞINDA TATİL | SEÇİM 1954-2007 | YOUTUBE |

 

  Blog Adı Ekip Üyeleri
Bu  Blog u görüntüle Referandum Sonuçları  
Bu  Blog u görüntüle News On Japan  
Bu  Blog u görüntüle Terrorism  
Bu  Blog u görüntüle Roberto Carlos da Silva  
Bu  Blog u görüntüle WORLD CİTY GUİDE  
Bu  Blog u görüntüle Real Madrid C.F.  
Bu  Blog u görüntüle FAYDALI SİTELER REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle NBA TV  
Bu  Blog u görüntüle TÜM SÜPER LİNKLERE HIZLI ERİŞİM  
Bu  Blog u görüntüle REFERANDUM SONUÇLARI 2007  
Bu  Blog u görüntüle POSTA GAZETESİ EKREM SARISU  
Bu  Blog u görüntüle 21 Ekim 2007 Referandum Rehberi  
Bu  Blog u görüntüle KUZEY IRAK SINIR ÖTESİ OPERASYON  
Bu  Blog u görüntüle BBC NEWS TİME  
Bu  Blog u görüntüle OpenSocialnews  
Bu  Blog u görüntüle FC Bayern München  
Bu  Blog u görüntüle Alfred Nobel  
Bu  Blog u görüntüle PRATİK BİLGİLER 2007  
Bu  Blog u görüntüle Roberto Carlos  
Bu  Blog u görüntüle DAĞLICA ŞEHİTLERİ  
Bu  Blog u görüntüle KREDİ KARTI MAĞDURLARI  
Bu  Blog u görüntüle kan kesici ilaç bulundu.  
Bu  Blog u görüntüle CNN LİVE NEWS  
Bu  Blog u görüntüle Who Nobel  
Bu  Blog u görüntüle CNBC Europe  
Bu  Blog u görüntüle REFERANDUM SONUÇLARI 2007  
Bu  Blog u görüntüle REFERANDUM SONUÇLARI 2007  
Bu  Blog u görüntüle OpenSocial  
Bu  Blog u görüntüle ENGLİSH NEWS TİME  
Bu  Blog u görüntüle DUL VE YETİM AYLIĞI REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle REFERANDUM SONUÇLARI 2007  
Bu  Blog u görüntüle Fenerbahçe Tv  
Bu  Blog u görüntüle Beşiktaş Cola Turka  
Bu  Blog u görüntüle ''ankaferdBLOODS...  
Bu  Blog u görüntüle Efsane komutan Osman Pamukoğlu  
Bu  Blog u görüntüle LİDER SİVASSPOR  
Bu  Blog u görüntüle İL İL REFERANDUM SONUÇLARI  
Bu  Blog u görüntüle Xinhua News Agency  
Bu  Blog u görüntüle Devisen  
Bu  Blog u görüntüle SSK BAĞKUR VE T.C. EMEKLİ SANDIĞI REHBERİ AVS ALİ ÖZTÜRK EKONOMİST GözgöZ gül
Bu  Blog u görüntüle Peshmerga  
Bu  Blog u görüntüle Geldpolitik  
Bu  Blog u görüntüle BBC NEWS RSS  
Bu  Blog u görüntüle Nobel Prize in Economics  
Bu  Blog u görüntüle MUHASEBE SİTELERİ  
Bu  Blog u görüntüle Foreign exchange  
Bu  Blog u görüntüle Beşiktaş : Liverpool  
Bu  Blog u görüntüle Hızlı trende bilet fiyatı ne kadar?  
Bu  Blog u görüntüle Turkey Referendum  
Bu  Blog u görüntüle KUZEY IRAK SINIR ÖTESİ OPERASYON  
Bu  Blog u görüntüle Avrasya Maratonu 2007  
Bu  Blog u görüntüle İNGİLİZCE HABER

 



  Blog Adı Ekip Üyeleri
Bu  Blog u görüntüle MÜKELLEF REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle World Social Forum  
Bu  Blog u görüntüle Ligue des Champions  
Bu  Blog u görüntüle NORVEÇ-TÜRKİYE MAÇI  
Bu  Blog u görüntüle YouTube Video Gallery  
Bu  Blog u görüntüle World Football  
Bu  Blog u görüntüle 3600 GÜNDEN YAŞTAN EMEKLİLİK  
Bu  Blog u görüntüle Nicolas Sarkozy  
Bu  Blog u görüntüle OKUNACAK KİTAP LİSTELERİ  
Bu  Blog u görüntüle ECONOMİST  
Bu  Blog u görüntüle SSK EVRAK TAKİBİ  
Bu  Blog u görüntüle SOSYAL SİGORTALAR KANUNU  
Bu  Blog u görüntüle Mahmoud Ahmadinejad  
Bu  Blog u görüntüle President United States  
Bu  Blog u görüntüle Nihat Ali Özcan  
Bu  Blog u görüntüle Wildfires blaze across California  
Bu  Blog u görüntüle ÜNİVERSİTELER  
Bu  Blog u görüntüle VİKİSÖZ  
Bu  Blog u görüntüle Welcome Chelsea F.C.  
Bu  Blog u görüntüle Organization of the Islamic Conference (OIC)  
Bu  Blog u görüntüle Komandit Şirket Hakkında  
Bu  Blog u görüntüle KAN UYKUSU BELGESELİ  
Bu  Blog u görüntüle Emeklilik İşlemleri  
Bu  Blog u görüntüle FOTO HABER  
Bu  Blog u görüntüle Serdar Akinan SKY TÜRK  
Bu  Blog u görüntüle SSK BAĞKUR EMEKLİ SANDIĞI  
Bu  Blog u görüntüle SSK 900 GÜNDEN ÖLÜM AYLIĞI  
Bu  Blog u görüntüle MUHASEBECİ REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle FB-GS-BJK  
Bu  Blog u görüntüle FAİR PLAY  
Bu  Blog u görüntüle DENİZ FENERİ DERNEĞİ HAKKINDA  
Bu  Blog u görüntüle EMEKLİ SANDIĞI MEMUR REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle ebay store  
Bu  Blog u görüntüle MİLLETVEKİLLERİ LİSTESİ  
Bu  Blog u görüntüle Baidu.com  
Bu  Blog u görüntüle SSK SİGORTALI REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle YENİ ASYA GAZETESİ KÖŞE YAZARLARI  
Bu  Blog u görüntüle EMEKLİLİK KAYDI SORGULAMA  
Bu  Blog u görüntüle 日本経済 にほんけいざい  
Bu  Blog u görüntüle welcome United States  
Bu  Blog u görüntüle Elizabeth Gibson  
Bu  Blog u görüntüle Liga de Campeones de la UEFA  
Bu  Blog u görüntüle ne zaman emekli oldum?  
Bu  Blog u görüntüle BAĞKUR EMEKLİLİK İŞLEMLERİ  
Bu  Blog u görüntüle Lale Can  
Bu  Blog u görüntüle World Trade Organization  
Bu  Blog u görüntüle Polish parliamentary election  
Bu  Blog u görüntüle CHP DENİZ BAYKAL  
Bu  Blog u görüntüle Personalwesen  
Bu  Blog u görüntüle ULEB Euroleague  
Bu  Blog u görüntüle North Atlantic Treaty Organization (NATO)  
Bu  Blog u görüntüle 3600 GÜNDEN YAŞTAN EMEKLİLİK  
Bu  Blog u görüntüle EKREM SARISU YAZILARI  
Bu  Blog u görüntüle Apple Leopard  
Bu  Blog u görüntüle İNSAN TİCARETİ İLE MÜCADELE  
Bu  Blog u görüntüle Bağ-Kur  
Bu  Blog u görüntüle ERDAL İNÖNÜ'NÜN HAYATI  
Bu  Blog u görüntüle Wikiquote  
Bu  Blog u görüntüle SAHTE FATURA HAKKINDA  
Bu  Blog u görüntüle BAĞKUR PRİM BORCU  
Bu  Blog u görüntüle ALİ ÖZTÜRK EKONOMİST  
Bu  Blog u görüntüle TÜRKİYE İl Plaka Kodları  
Bu  Blog u görüntüle Pascal Cotte  
Bu  Blog u görüntüle California Fire  
Bu  Blog u görüntüle Swiss Super League  
Bu  Blog u görüntüle İŞVEREN REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle DOLAR EURO ONLİNE  
Bu  Blog u görüntüle American propaganda films  
Bu  Blog u görüntüle WELCOME Dubai  
Bu  Blog u görüntüle Rufino Tamayo  
Bu  Blog u görüntüle Maldives Islands Guide  
Bu  Blog u görüntüle BBC WORLD NEWS  
Bu  Blog u görüntüle Formula One Guide  
Bu  Blog u görüntüle BİREYSEL EMEKLİLİK NEDİR?  
Bu  Blog u görüntüle Mourinho  
Bu  Blog u görüntüle SSK BAĞKUR EMEKLİ SANDIĞI LİNKLERİ  
Bu  Blog u görüntüle california-fire  
Bu  Blog u görüntüle Mark Zuckerberg Facebook  
Bu  Blog u görüntüle BBC WORLD NEWS  
Bu  Blog u görüntüle kurtlar vadisi fotoları  
Bu  Blog u görüntüle Süleymaniye Mosque  
Bu  Blog u görüntüle washingtonpost.c... news  
Bu  Blog u görüntüle Limited şirket Hakkında  
Bu  Blog u görüntüle United States politics stubs  
Bu  Blog u görüntüle ELÇİLİKLER VE KONSOLOSLUKLAR  
Bu  Blog u görüntüle real estate australia  
Bu  Blog u görüntüle Apple mac os x Leopard  
Bu  Blog u görüntüle SOSYAL SİGORTALAR KANUNU  
Bu  Blog u görüntüle FC Thun Guide  
Bu  Blog u görüntüle KURTLAR VADİSİ PUSU LİNKLERİ  
Bu  Blog u görüntüle SSK VE BAĞKUR ÇAKIŞMASI  
Bu  Blog u görüntüle List of Presidents of the United States  
Bu  Blog u görüntüle PRATİK BİLGİLER REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle İsviçre Frangı  
Bu  Blog u görüntüle Parlamentswahlen in Polen 2007  
Bu  Blog u görüntüle English Channel  
Bu  Blog u görüntüle FENERBAHÇE SK  
Bu  Blog u görüntüle Abu Dhabi  
Bu  Blog u görüntüle GALATASARAY LİSESİ HAKKINDA  
Bu  Blog u görüntüle VERGİ İADESİ  
Bu  Blog u görüntüle KURTLAR VADİSİ PUSU  
Bu  Blog u görüntüle SSK İnteraktif Uygulamalar  
Bu  Blog u görüntüle TÜRKİYE VERGİ DAİRELERİ REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle amerikan doları  
Bu  Blog u görüntüle BEŞİKTAŞ-FC PORTO  
Bu  Blog u görüntüle SOSYAL GÜVENLİK REFORMU YENİ YASA TASLAĞI  
Bu  Blog u görüntüle NEWS TİME 24  
Bu  Blog u görüntüle www.swissre.com  
Bu  Blog u görüntüle Kollektif şirket Hakkında  
Bu  Blog u görüntüle Blue Mosque  
Bu  Blog u görüntüle KÖKSAL TOPTAN TBMM BAŞKANI  
Bu  Blog u görüntüle ÖYSM HAKKINDA  
Bu  Blog u görüntüle MÜSTEAR İSİMLER  
Bu  Blog u görüntüle Dynamo Kiev-Manchester United  
Bu  Blog u görüntüle ANAYASALARIMIZ  
Bu  Blog u görüntüle www.fdic.gov  
Bu  Blog u görüntüle ASTEĞMEN ASTEK  
Bu  Blog u görüntüle Kurumlar Vergisi  
Bu  Blog u görüntüle SİYAHKAYA JANDARMA SINIR KARAKOLU  
Bu  Blog u görüntüle YURTDIŞI BORÇLANMASI  
Bu  Blog u görüntüle HÜRRİYET HABERLERİ VE KÖŞE YAZILARI  
Bu  Blog u görüntüle ATATÜRK'Ü İYİ ANLAMAK  
Bu  Blog u görüntüle Euroleague Guide  
Bu  Blog u görüntüle SSK BANKA DEĞişiKLiGi  
Bu  Blog u görüntüle ÖSS REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle NE ZAMAN EMEKLİ OLURUM?  
Bu  Blog u görüntüle Süleymaniye Mosque  
Bu  Blog u görüntüle NETTEN EL İSLERİ  
Bu  Blog u görüntüle DÜNYA ŞEHİRLERİ REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle ALİ ÖZTÜRK EKONOMİST  
Bu  Blog u görüntüle Organization for Security and Co-operation in Euro  
Bu  Blog u görüntüle Dick Cheney  
Bu  Blog u görüntüle ATATÜRK ANSİKLOPEDİSİ HARUN YAHYA  
Bu  Blog u görüntüle BAĞKUR EMEKLİLİK HESAPLAMA  
Bu  Blog u görüntüle SSK VE BAĞKUR EMEKLİLİK REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle Australian federal election, 2007  
Bu  Blog u görüntüle BBC NEWS  
Bu  Blog u görüntüle SSK ENGLİSH  
Bu  Blog u görüntüle SSK HİZMET DÖKÜMÜ  
Bu  Blog u görüntüle Baidu.com  
Bu  Blog u görüntüle Sultan Ahmed Mosque  
Bu  Blog u görüntüle Namaz Vakitleri  
Bu  Blog u görüntüle American writers  
Bu  Blog u görüntüle Dhirubhai Ambani News  
Bu  Blog u görüntüle KURTLAR VADİSİ PUSU LİNKLERİ  
Bu  Blog u görüntüle ÜNİVERSİTE REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle BAĞ-KUR İL MÜDÜRLÜĞÜ  
Bu  Blog u görüntüle SSK EMEKLİLİK HESAPLAMA  
Bu  Blog u görüntüle UEFA Champions League Guide  
Bu  Blog u görüntüle ÜNLÜLERDEN BABA SÖZLER  
Bu  Blog u görüntüle Joaquim Chissano  
Bu  Blog u görüntüle Vergi İadesi  
Bu  Blog u görüntüle NİST GUİDE  
Bu  Blog u görüntüle Pakistan emergency  
Bu  Blog u görüntüle Google Groups  
Bu  Blog u görüntüle SGDP NEDİR  
Bu  Blog u görüntüle ASTSUBAY EMEKLİLİK  
Bu  Blog u görüntüle Americas News Time  
Bu  Blog u görüntüle Nicolas Sarkozy  
Bu  Blog u görüntüle George W Bush  
Bu  Blog u görüntüle Constitution Political  
Bu  Blog u görüntüle BAĞKUR EMEKLİLİK REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle DOLAR EURO ONLİNE  
Bu  Blog u görüntüle DASK Zorunlu Deprem Sigortasi HAKKINDA  
Bu  Blog u görüntüle Arthur Kornberg  
Bu  Blog u görüntüle Tahsis İşlemleri  
Bu  Blog u görüntüle ASKER ATATÜRK  
Bu  Blog u görüntüle Pervez Musharraf News  
Bu  Blog u görüntüle SİGORTA REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle BASIN YAYIN KURULUŞLARI  
Bu  Blog u görüntüle Biography Guide  
Bu  Blog u görüntüle KIDEM TAZMİNATI  
Bu  Blog u görüntüle Trafik Sigortasi  
Bu  Blog u görüntüle Michael Portland NEWS  
Bu  Blog u görüntüle Formula One Online  
Bu  Blog u görüntüle DÖVİZ FİYATLARI  
Bu  Blog u görüntüle Gordon Brown  
Bu  Blog u görüntüle YARATILIŞ ATLASI  
Bu  Blog u görüntüle Bilgisayar oyunlari REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle Milletler Arası Telefon Kodları  
Bu  Blog u görüntüle Benazir Butto  
Bu  Blog u görüntüle MUHTAR KENT  
Bu  Blog u görüntüle FENERBAHÇELİLER DERNEĞİ HAKKINDA  
Bu  Blog u görüntüle İNEBOLU'M  
Bu  Blog u görüntüle cska moscow-inter milan  
Bu  Blog u görüntüle National Institute of Standards and Technology  
Bu  Blog u görüntüle Türk Kemalistler Haber sitesi (www.tkhaber.net...  
Bu  Blog u görüntüle Malülen Emeklilik  
Bu  Blog u görüntüle Swiss federal election  
Bu  Blog u görüntüle HAZIR DİLEKÇE ÖRNEKLERİ  
Bu  Blog u görüntüle Sergay Mihailoviç Brin  
Bu  Blog u görüntüle Welcome Europe  
Bu  Blog u görüntüle Şehirler Arası Telefon Kodları  
Bu  Blog u görüntüle FENERBAHÇE-GALAT...  
Bu  Blog u görüntüle YAŞLI REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle Demokrat Parti Başkan Adayı Dursun Atabek Kimdir?  
Bu  Blog u görüntüle FC Thoune  
Bu  Blog u görüntüle YOU TUBE  
Bu  Blog u görüntüle Alabama Democratic Party  
Bu  Blog u görüntüle SİTENE EKLE  
Bu  Blog u görüntüle Anonim Şirket Hakkında  
Bu  Blog u görüntüle 反証されたダーウィニズム  
Bu  Blog u görüntüle ŞÜKRÜ KIZILOT YAZILARI  
Bu  Blog u görüntüle earth photo gallery  
Bu  Blog u görüntüle Otomotiv KISALTMALARI  
Bu  Blog u görüntüle Fortune 1000  
Bu  Blog u görüntüle Yabancıların Çalışma İzinleri  
Bu  Blog u görüntüle emeklilik takibi  
Bu  Blog u görüntüle Önemli Web Siteleri  
Bu  Blog u görüntüle BAĞKUR SİGORTALI REHBERİ  
Bu  Blog u görüntüle ERKEK VE KIZ ÇOCUK İSİMLERİ  
Bu  Blog u görüntüle SOSYAL GÜVENLİK  
Bu  Blog u görüntüle ssk emeklilik işlem takibi  
Bu  Blog u görüntüle sigorta haber  
Bu  Blog u görüntüle SOSYAL GÜVENLİK KURUMU  
Bu  Blog u görüntüle Reasürans Hakkinda  
Bu  Blog u görüntüle KASTAMONU KÖYLERİ  
Bu  Blog u görüntüle Maldives islands Guide  
Bu  Blog u görüntüle Inter Milan-CSKA Moskova  
Bu  Blog u görüntüle DÜRÜM GUİDE  
Bu  Blog u görüntüle BBC Parliament  
Bu  Blog u görüntüle FENERBAHÇE LİNKLERİ  
Bu  Blog u görüntüle Uefa Cup Results  
Bu  Blog u görüntüle Social Insurance Guide  
Bu  Blog u görüntüle ECONOMİST ALİ ÖZTÜRK  
Bu  Blog u görüntüle T.C. CUMHURBAŞKANLIĞI  
Bu  Blog u görüntüle yazik degilmi carlosa  
Bu  Blog u görüntüle SSK VE BAĞKUR HABERLERİ  
Bu  Blog u görüntüle ferrari photo gallery  
Bu  Blog u görüntüle Chinghiz Aitmatov  
Bu  Blog u görüntüle ne zaman emekli olacağim  
Bu  Blog u görüntüle Turkish Patent Institute  
Bu  Blog u görüntüle ÜNİVERSİTELER  
Bu  Blog u görüntüle ISTANBUL TURKEY  
Bu  Blog u görüntüle KURBAN BAYRAMI TATİLİ  
Bu  Blog u görüntüle Beşiktaş - Liverpool  
Bu  Blog u görüntüle Diamond Photo Gallery  
Bu  Blog u görüntüle